Strasznie długie zadurzenie - Netkobiety.pl

No nic nowego pod słońcem - masz obsesję na punkcie kobiety, która jest niedostępna dla Ciebie.
A że najprawdopodobniej masz lęk przed bliskością, taka relacja jest dla Ciebie pociągająca z 2 powodów:
1. masz zajęte myśli (głowę), czyli zapewnione emocje BEZ większego "rozczarowania" związanego z ewentualna konfrontacja wyobrażeń z rzeczywistością
2. Taki stan odurzenia możesz użyć sobie jako pseudo argumentu by nie szukać przyczyny w sobie, tylko w okolicznościach, na zasadzie: "Ten zły świat..no już już ! jak AKURAT się zakochałem ..to ona akurat mnie nie chce" Innymi słowy: możesz pielęgnować swój lęk przed bliskością z kimś osiągalnym (nudnym zapewne z Twego punktu widzenia) i napawać się endorfinami

Rób z tym coś, bo kilka latek tak może Ci "wypaść" niezauważenie.. na snuciu iluzji

Lek przed bliskością nie objawia się tylko tym, że ktoś unika wchodzenia w dłuższe relacje, tu chodzi o ich JAKOŚĆ - przez "jakość" rozumiem intymność (bliskość emocjonalną) a nie tylko fizyczność, przebywanie ze sobą na płytkim poziomie.
U Ciebie, po tym co napisałeś a propos "zadurzania się" i nie widzenia świata poza kimś, kogo dobrze nie z nasz -w tym przypadku RAZ na oczy widziałeś - idealnie do tego syndromu pasuje.
Zadurzasz się nie w samej osobie, tylko w WYOBRAŻENIU n/t danej osoby, czyli jest to iluzja i zatracanie się w niej.

Szukasz skrajnych emocji i masz tendencję do mylenia namiętności i fantazji z głębszym uczuciem, jakim jest miłość.

Czy to nie jest tak, że Ty w zakochaniu szukasz ucieczki od "normalności"/prozy życia, które podświadomie uważasz za nudne, a miłość ma Cię z tej nudy wytrącić/wybawić?
Czy potrafiłeś kiedykolwiek zauroczyć się i dłużej 'wytrzymać' w relacji z kobieta, która nie dostarczała Ci skrajnych emocji i wrażeń, które uruchamiają w Tobie syndrom "gonienia króliczka"?

dymitrop: gdybyś chciał poznać moje poglądy, to znałbyś je z wątku, o linka do którego prosiłeś swego czasu. widocznie poszedłeś na skróty, to nie mój problem.
Nie rozwalaj tematu autorowi, ja nie mam ochoty na osobiste wycieczki.

Poznawanie kogoś na odległość poprzez sporadyczne rozmowy na fb ZWŁASZCZA jeśli ona sama nie wykazuje inicjatywy, to kiepski pomysł, dlatego wybacz, ale odrazu go pominę

Co do bycia odrzucanym od początku z powodu fizyczności (najprawdopodobniej) to tak też się zdarza, bo nie wszystkim się wszyscy muszą podobać. Jasne, ze to jest płytkie patrzenie, ale ja wyznaję zasadę, że facet nie musi być w "moim typie" (zwłaszcza, że swojego typu nie posiadam ) - chodzi tylko o to by nic mnie w jego fizyczności nie odrzucało, do reszty się człowiek przyzwyczai.

Może zastanów się nad tym jak Ty podchodzisz do Kobiet, bo z tego co opisałeś w pierwszym poście wynika, że sam zwracasz dużą uwagę na wygląd, wręcz do tego stopnia, że jesteś w stanie zadurzyć się tylko na tej podstawie jak..sorry, za szczerość- nastolatek
wiesz, w pewnym wieku wygląd nie powinien być na szczycie listy..

Co takiego miała w sobie ta dziewczyna, że tak Ci zawróciła w głowie?  Na pewno jest do tego przypadku jakiś "klucz".
Odpowiedź jest w Tobie, ale musisz poszperać trochę.

W takim razie to wszystko brzmi tak jakby najbardziej z tego wszystkiego rajcował Cię fakt, że nie możesz jej mieć, co zgodnie z powszechną zasadą tylko potęguje tą chęć

Do tego wstawka o tym, że koleżanka opisała ją jako:"Niedostępną i wymagającą", po czym okazało się, ze niedostępna jest owszem, ale nie dla tego z kim się aktualnie spotyka
Tak czy inaczej.. ja widzę bardzo silny instynkt zdobywcy u Ciebie, szkoda że przed zdobyciem nie masz bladego pojęcia o kogo się tak bardzo starasz i te noce zarywasz.
Chyba bardziej potrzebujesz przez to spotkanie sobie coś udowodnić, zadość uczynić poczuciu odrzucenia (cierpiące ego) niż to wszystko jest naprawdę warte..

A wcześniej zdarzyło Ci się "zadurzyć" w kimś kto Cię odrzucał i tez tak reagowałeś?

Bo coś mi się wierzyć nie chce, że to pierwszy raz..

To że sobie ja wyidealizowałeś to w ogóle nie ma najmniejszych wątpliwości.

Problemem nie jest ta konkretna osoba, tylko Twoja reakcja.
Totalnie nieadekwatna do sytuacji i przeciągnięta w czasie.

Znałam kiedyś podobnego do Ciebie faceta, niszczył każdą relację, bo "zakochiwał się" średnio co kilka m-cy z reguły w kimś kto był z jakichś powodów niedostępny, albo była gwarancja na to, że będzie.
A im bardziej ktoś go nie chciał 'na stałe' tym bardziej jemu "zależało" - odrzucał to, co mógł mieć, ale odbierał podświadomie jako gorsze, bo "łatwe". Klasyczny syndrom lęku przed realna relacją.

Wiesz, ciężko uwierzyć, że poznając w ciągu ostatniego roku 15 kobiet, co daje w ciągu 5 lat jak jesteś sam juz pokaźna liczbę, nie znalazła się ani JEDNA, która by okazała się z Twojego punktu widzenia coś warta i chciała Cię poznać, za to dziwnym trafem z nich wszystkich Twoją uwagę zwróciły tylko te, które Cię odrzuciły..
Z tego wyłania się pewien wzorzec. Za dużo ciągłych powtórek by był to "czysty przypadek" , nie sądzisz?

Jasne, że spotykanie się z kimś na siłę mija się z celem.

Sama mam za sobą sytuację -też zero 'chemii', ale osoba, z która się spotykałam próbowała (w mało przekonywujący dla mnie sposób) powiedzieć mi, że może coś z tego być jeśli się tylko odpowiednio postaram. Ale że krowie spod ogona nie wypadłam to nie widziałam sensu zmuszać się do fizyczności z nim (a to miał być wg niego gł. element "budujący więź" ), gdy nie mieliśmy kompletnie o czym rozmawiać - co z kolei dla mnie jest absolutną podstawą.
Skończyło się tez dość kiepsko, bo ja sfrustrowana kompletną nudą i brakiem atmosfery podczas spotkań biednego faceta dociskałam żeby cokolwiek z siebie wykrzesał, skoro już przyszedł i mi ten czas zajmuje jakby nie było, co mogłam odbierać jako jego dobra wolę.
Z kolei on przychodził, bo widocznie sądził, że to mi na tym cholernie musi zależeć I tak się "pobujaliśmy", oj długo za długo.

Ważne tylko żeby od początku stawiać sprawy jasno.
Ja wyciągnęłam z tego taka lekcję, że pomimo, że facet mnie nie pociąga to wiele można nadrobić w tej kwestii ciekawa osobowością, rozmową, ale nigdy odwrotnie.
Natomiast z kimś kto ma fiksację na fizyczności nie jesteś w stanie nic zrobić, bo to jak rozmowa z łysym o kolorach - on widzi tylko to co daje szybki efekt (szybkie emocje).
Paradoks polega na tym, że osoba o takim podejściu problem widzi w czynnikach zewnętrznych, a nie powierzchowności swojej postawy.

Reasumując, jeśli u Ciebie jest faktycznie tak jak piszesz, że nawet jeśli początkowo nie jesteś zafascynowany osobą, ale potrafisz i chcesz rozmawiać, angażujesz się aktywnie w poznawanie drugiej osoby to powinieneś być w stanie tą 'chemie' stworzyć z Kobieta, bo z czasem poznałbyś wszystkie czynniki i elementy, które ja kręcą. To działa w dwie strony.

No, chyba że spotykałeś się też z kobietami, które w ogóle fizycznie Ci się nie podobały na zasadzie- nie zależy mi więc nie boję się odrzucenia i luzik - i to było głównym celem, taka "bezpieczna przystań", a w międzyczasie szukałeś kogoś bardziej odpowiedniego to komentarz jest zbędny.

No widzisz - ale to jest etap, do którego jak z dziewczynami z "chemią" nie dochodzę. Nawet nie wiesz jak ja pragnę się rozczarować, iść na tę randkę i się przekonać, że to nie jest to, że nie mamy o czym gadać, że laska jest pusta, a swoje powodzenie buduje jedynie na urodzie.

Mój znajomy już ukuł teorię, że część tych dziewczyn po prostu, po zasięgnięciu języka na mój temat zaczyna się mnie obawiać. W sensie, ponieważ w większości to osoby wyniosłe, to poniekąd boją się oceny. Znajomy zapytał mnie: "I o czym Ty byś z nimi gadał? Książek nie czytają, a Ty się zabawiasz czytaniem klasyków z XIX wieku. Muzyki może i słuchają, ale Ty zaczniesz z nimi gadać o muzyce, którą znają twórcy i ich rodzina. Przy filmach nie po opowiadasz im o wybuchach - tylko zaczniesz analizować motywy działań bohaterów Transformersów w oparciu o teorię monomitu. Nawet jak zażartujesz,  to one albo tego nie zrozumieją, albo jak zrozumieją, to stwierdzą, że Twoja ironia jest dziwna."

Ja się z nim nie zgadzam - uważam, że z każdym się można dogadać przy odrobinie dobrej woli. To, że nie mam z kimś wspólnych zainteresowań nie skreśla drugiej osoby.

No tutaj nie mogę się wypowiedzieć, bo nie dowiedziałem się nigdy dlaczego zostałem "z urzędu" skreślony. Może być, że i przez fizyczność, bo nie uważam się za osobę, aż tak bezbarwną i nieciekawą, żeby ktoś nie dał mi szansy na dłuższą rozmowę.

Ale ja wiem, że jestem w stanie to zrobić - tylko to musi być kobieta, która mnie kręci od początku. Musi być jakaś iskra, czy to przez rozmowę, czy to z jakiegokolwiek innego powodu. Ja naprawdę nie mam oczekiwać, nie oceniam obiektywnie zalet czy wad... musi być po prostu ta iskra.

Nigdy czegoś takiego nie robiłem - jako człowiek permanentnie uczuciowo nieszczęśliwy, staram się takich rzeczy nie robić i liczyć się z uczuciami innych. Rozmowa i relacje koleżeńskie jak najbardziej, nawet z osobami bez chemii - ale bez przekraczania granic. Zresztą nie należę do mężczyzn, którzy są w stanie się przespać z każdą...

Trochę to nie tak. To nie jest tak, że u mnie chemia jest po tym, jak już mnie ktoś nie chce. U mnie chemia jest najpierw, więc jeszcze nie wiem, czy ta kobieta mnie chce czy nie O ile nie włączymy w to metafizyki (czyli, że coś stawia przede mną akurat takie kobiety), to można uznać, że jest "normalnie". Ktoś mi się podoba, zagaduje, ona mnie olewa w większości przypadków, ja próbuje dalej, bo nie wiem czy to kosz czy po prostu wyniosłość (u kobiet nieraz  trudno rozpoznać, czy chodzi o "spadaj" czy o "staraj się bardziej"). NO i tutaj są dwie ścieżki - przy jednej odpuszczam, przy drugiej nie jestem w stanie i brnę w to dalej.

Co do samooceny ciężko mi powiedzieć, możliwe, że działa tutaj podświadomość. Od paru osób już usłyszałem, że jak na to co sobą reprezentuje, to za mało wymagam od potencjalnej partnerki. Ale szczerze mówiąc mam to gdzieś ...

Jest coś w tym, co mówisz, ale nie zapominajmy, że to nie jest matematyka. Mam pewne określone cechy u kobiet, które mnie "kręcą". Tylko, że co z tego, skoro kobiety, które ja mają mnie "nie kręcą". To trochę jak z gotowaniem, mogę lubić bitą śmietanę, oliwki, czekoladę i kurczaka z tabasco - tylko jak mi to ktoś połączy w jednym daniu, to wcale nie musi oznaczać, że to będzie dla mnie smaczne.

Mój związek był "ciężki", ale przez pewien okres czasu było mi w nim bardzo dobrze. Po 3 latach zaczęło się psuć no i zepsuło się zupełnie. Ale nie uważam, żeby to było związane z faktem, że poleciałem na "chemię", a nie na jakieś tam cechy. Z mojej perspektywy ten związek był do uratowania - trzeba było tylko trochę pracy, której brakło - w czym nie jestem też bez winy.

To co piszesz jest słuszne - ale ja nie mam takich radykalnych poglądów na eliminowanie ludzi, którzy jakiś moich wymagań nie spełniają. Innymi słowy - są pewne rzeczy, które ciężko by mi było udźwignąć, ale poza jakimiś ekstremami, jestem w stanie dużo zaakceptować. O to chodzi w związku - żeby się dotrzeć, a nie szukać idealnego puzzla - bo tego się nigdy nie znajdzie.

Partnerka zdradziła mnie po kilku latach związku - jak pisałem, to nie jest spowodowane praprzyczyną naszego zejścia się... czyli tą chemią.

Tak widziałem ją raz i jak pisałem, jest to dla mnie sytuacja dziwna i niezrozumiała. Tak, jest szansa, że byśmy do siebie nie pasowali. Ale u mnie to nie byłoby tak, że spotkamy się na randce i jest to równoznaczne ze związkiem. Mnie brakuje tego elementu poznania się, nie chodzi o zdobycie etc. Chodzi o to, że nie dostałem szansy spotkania się z tą osobą, normalnej rozmowy, poznania, cokolwiek. Jak pisałem w jednym z postów poprzednich - jeżeli, która z tych kobiet traktowała mnie normalnie, na zasadzie - pogadam z nim trochę, zobaczę co to za osoba - to nawet jeżeli potem miała mnie gdzieś, to mi było łatwiej. A tutaj nie dostaje nawet szansy na normalną rozmowę. Jasne, byłby jakiś podtekst, że mnie zależy, ale przy dorosłych ludziach takie rzeczy to norma - przecież ja jej przez ten komputer nie zjem. nie zjem jej też na kawie.

Nie zgodzę się, że stanąłem w miejscu - mój poprzedni związek bardzo dużo mnie nauczył, tylko żeby to wypróbować, to muszę móc sprawdzić, jakie dana osoba ma cechy, bez poznania nie jestem w stanie tego zrobić.

Mam swój ideał kobiety - jak ktoś czytał Sapkowskiego to pewnie kojarzy Yennefer a jeżeli nie, to szukam kobiety, która jest samodzielna, mocna psychicznie,  chce się sama rozwijać i ma potrzebę samodoskonalenia, ale jednocześnie nie przysłania jej to takich pryncypiów jak rodzina, czy bliskie osoby.

No właśnie z tą nową to nie było tak łatwo.

Ona mi dawała sprzeczne sygnały. Rozumiem, gdyby mnie zlała od razu i po prostu nie odpisywała. Ale ona mi odpisywała za jakiś czas.

Podobnie było za pierwszym razem jak zaprosiłem ją na randkę - nie odpisała mi przez trzy tygodnie, po czym nagle odpisała, że jednak nie, bo się z kimś spotyka. Było to z mojej perspektywy śmieszne - ale coś ją musiało jednak zmusić, do tego, że nagle mi odpisała.

Podobnie niedawno, zmieniła sobie fryzurę, pisałem do niej, że ja również jestem po zmianie. Sama poprosiła o moje zdjęcia, po czym stwierdziła, że bardzo korzystna zmiana etc.

Więc albo się mną w jakiś sposób bawi i próbuje trzymać przy sobie - okazując mi takie zainteresowanie na granicy. Albo sam już nie wiem - łatwiej by było, gdyby olała mnie zupełnie...

Obawiałem się, że tak mi napiszesz.

Radzono mi, żebym zaprzestał zupełnie kontaktu, bo to może podziałać na zasadzie - interesował się, ale się już nie interesuje? O co chodzi... Przecież jestem taka super, a jemu przestało zależeć... może on jednak nie był taki zły...

Jeżeli to kobieta, która lubi gierki - to może okazać się, że mój brak zainteresowania i wiadomości "co u mnie" podziała, po pewnym czasie, że to ona zacznie mnie idealizować.

Nie wiem, nie znam się...

Co do tłuczenia okularów - to nie mam za bardzo wyboru. Tylko jest to strasznie ciężkie - pomimo obłożenia się zajęciami etc. moje myśli ciągle do niej uciekają...

Ale co ma być to będzie - pocieszam się, że nic więcej nad to co zrobiłem, zrobić nie mogłem...

Mówię co mi radzono, co więcej radę tą dała mi moja koleżanka w wieku lat 27 - więc nie wiem co mam o tym myśleć w perspektywie tego co napisałaś.

Co więcej - ja miałem już dwie takie sytuacje (kobiety 25 lat) kiedy takie działanie spowodowało, że to one zaczęły za mną biegać.

Też jestem przeciwnikiem tego typu rzeczy - i uważam, że lepiej zagrać w otwarte karty, ale takie rzeczy niestety działają. Jak sama pisałaś - wiek nie ma z dojrzałością nic wspólnego.

no cóż rzecz mogę

Aczkolwiek znając siebie i tak zrobię po swojemu a brak zainteresowania okażę, chcąc nie chcąc, tłukąc różowe okulary.

Ale dziękuje Ci. Co prawda obrazowo moje dzisiejsze doświadczenie na tym forum można by porównać do zdania "Przyszedłem do sklepu po sól, a zrobiono mi cewnikowanie, proktologię, dializę, przeszczep nerek, po czym posadzono na kozetce i zafundowano mentalną lobotomię ale coś niecoś na swój temat się dowiedziałem.

Co do "czepiania się" wszystkiego - niestety mam charakter - jak nie drzwiami to oknem... ale masz rację, powinienem się szanować bardziej

Dziękuje - to jak z mieczami pod Grunwaldem

A tak serio - piszę to co piszę, ponieważ jestem w momencie, kiedy ciągle się we mnie pali nadzieja i pewnie sporo czasu mi zajmie, jak zobaczę to o czym piszesz, czyli że nigdy żadnej nadziej nie było. Niestety, logika to jedno uczucia to drugie - jedno nie panuje nad drugim.

Ludziom, z boku, łatwo pewne rzeczy pisać - na zasadzie, skończ z tym, przestań, etc. ale to tak łatwo nie działa

i można zamykać

Tak już totalnie abstrahując, od tego tematu mojego. Żyję lat 30 na tym świecie. Mam sporo znajomych - ale jedno, co mogę powiedzieć - życie zadziwiało mnie już tyle razy i na taką skalę, że już nie dziwię się niczemu.

Ludzie są tak dziwnymi istotami, że przykładanie do nich miary logiki, zupełnie mija się z celem Gdyby 8 lat temu, ktoś mi powiedział, że będę uganiał się za taką kobietą jaką wydaje się być S. to roześmiał bym się mu w twarz A oto jestem - piszę na tym forum.. etc.

Byłem świadkiem sytuacji, kiedy po stokroć mówiono: "Że nie, że nigdy, że nie ma mowy, że on/ona jest do niczego, nic mnie do niego nie ciągnie etc..." dzisiaj Ci ludzie są po ślubie.

Mój osobisty ojciec, biegał za matką, która go ewidentnie nie chciała i olewała jak mogła. Ojciec już stracił nadzieje, a spotkali się przypadkowo na imprezie ... i oto jestem

Dlatego od pewnego momentu, przestałem śmiać się z ludzi i tym co nimi kieruje w sprawach uczuciowych. Przy tym fizyka kwantowa to pikuś

I widzisz.. We wzorcach jeszcze nie grzebaliśmy, a sam podałeś odpowiedź na tacy.
ewidentnie masz zakodowane w głowie "gonienie za króliczkiem". Podejrzewam, że gdyby ta kobieta z wesela zareagowała normalnie na Twoje umizgi to mogę przyjmować zakłady, że w 10% nie byłaby tak atrakcyjna dla Ciebie jak jest teraz.

Ale jako, że jesteś w amoku to i dalsze komentarze są zbędne jak celnie zauważyłeś

Ale coś jest w tych prawnikach, chyba kwestia przesilenia związanego z poświęcaniem czasu na naukę przepisów, że w kwestii emocji są nieporadni jak dzieci we mgle

mrbart :  Dzięki, ale nie nie jestem psychologiem. Mam za to umiejętność korzystania z daru zwanego intuicją a jak dołożyć do tego całkiem niezłą samoświadomość to pewne mechanizmy ludzkich zachowań wychwytuje się  z łatwością, choć nie bez trwogi czasem

To jest stała gadka ludzi, którzy ogarniają temat bardzo pobieżnie i wydaje im się, że ich przypadek jest 1 na 10000000.
Niestety, prawda jest trochę inna i dużo prostsza.

O ile prawdą jest, że aby poznać wszystkie niuanse wpływające na kształtowanie charakteru osoby trzeba z nią spędzić trochę czasu i lepiej poznać (zakładając, że ta nie przywdziewa masek - wtedy jest to strata czasu, ale i to przy wprawnym oku zostanie szybko zdemaskowane) o tyle pewne mechanizmy reakcji są względnie STAŁE.
Dlatego, że istnieje coś takiego jak "zbiorowa Świadomość", która jest czymś w rodzaju wspólnej 'matrycy', gdzie znajdują się wszystkie (jakie można sobie tylko wyobrazić) rodzaje zachowań opartych na konkretnym rodzaju mentalności - inaczej w ogóle nie byłoby możliwości by skomunikować się z kimś, kto ma odmienne od nas wzorce.   

Ale mówiąc prościej, z racji że nie każdy ma świadomy kontakt z matrycą (choć wszyscy mamy ale na poziomie nieświadomym) pewne wzorce można wyłapać na podstawie wieloletnich obserwacji i umiejętności kojarzenia bodźców wyzwalających daną reakcję z rzeczywista przyczyną.
Oczywiście wszystko jest "w głowie", nie ma przypadków ani 'cudownych wyjątków'.
Ten kto wierzy w przypadki ma nikłe pojęcie n/t potęgi podświadomości i jej przejawiania się z poziomu każdej codziennej pierdoły i tych "większych rzeczy", jak: miłość, relacje ogółem i sposoby radzenie sobie z traumami, itp.

Niestety jest to ten rodzaj wiedzy, który nie jest dostępny z poziomu 'logiki' i tzw. rozumu, bo są tą dwuwymiarowe narzędzia, zupełnie nieprzydatne w świecie tak subtelnych energii jak intuicja czy kwestie emocji, mentala - wchodzimy tu w wymiar 3.0 jak nic

Dlatego Twój komentarz do mojego wpisu z : mędrca szkiełkiem i okiem  był kompletnie nie trafiony.

"Zmęczony" lepiej dokładnie opowiedz co się stało przy tym pierwszym spotkaniu przy rozmowie w tańcu, bo z tego wszystko wynikło. Nawet jedno zdanie czy słowo mogło wywołać mechanizm szalonego zakochania, więc trzeba ustalić co to było i czy prawidłowo oceniłeś, że macie oboje duże podobieństwo osobowości. Jeżeli oceniłeś prawidłowo, to zdarzył się pech i ona tego nie dostrzegła. Takie rzeczy się niestety zdarzają. Jeżeli oceniłeś nieprawidłowo, to masz okazję do dużej pracy nad sobą, żeby nauczyć się prawidłowo oceniać sytuację na podstawie bardzo niewielkich informacji, co jest bardzo ważne, żebyś zrozumiał to wszystko i poprawnie działał w przyszłości.

Dlatego zastanów się bardzo dokładnie co tam zaszło w tej pierwszej rozmowie, po której się zadurzyłeś i postaraj się to opisać.

A tak z ciekawości - czy tylko Ty ciągniesz te facebookowe rozmowy? Pisałeś że jak urwałeś kontakt to nie było go przez miesiąc. Czyli ona sama się nie odezwała przez ten czas? Coś mi się wydaje, że uparcie ciągniesz wóz, który już dawno nie ma kół

No właśnie to jest ten stan o którym piałem - a którego nie potrafię zrozumieć. W innych tego typu przypadkach nie miałem problemów, żeby odpuścić, a tu mnie jakoś ciągnie strasznie i nie umiem tego zwalczyć, po miesiącu czy półtora nie umiem się opanować i sam chce do niej pisać, pomimo braku kontaktu.

Chyba nie jestem desperatem - tak myślę... chociaż one pewnie tak to odbierają. Tak czy inaczej mam mocne postanowienie, że więcej do niej nie napiszę. Ma faceta, ewidentnie nie chce utrzymywać ze mną kontaktu. Skoro uczucia pieprzą mi życie to czas spróbować dać władzę logice i rozsądkowi . Jeżeli będę miał kryzys to obiecuje w pierwszej kolejności napisać tutaj - może to mi pomoże

ok - w takim razie jakie jest rozwiązanie długofalowe ?

od  czego mam zacząć ?

nie no - ona ma faceta - to nie tak działa nie zamierzam nic do niej pisać, nie będę nadintepretował jej zachowań...

innymi słowy S. schodzi dla mnie na dalszy plan - to ja chce być zdrowy - o zdobyciu jej mogę zapomnieć - mój upór nic nie przyniesienie (i nie przyniósł) poza ośmieszeniem się etc.

S. już z tego wyłaczmy - zróbmy tak, żebym to ja czuł się dobrze

Dzięki - ale tak może bardziej dokładnie . tzn innymi słowy - co ja mam robić przeanalizować swoje życie ? poszukiwać jakiegoś wzorca - no nie wiem

Może moje spostrzeżenie jest słuszne "zmeczony". Opiszę taką sytuację. Jest kolejka po bułki, bułek jest mało, nie każdy ją dostanie. Jesteś wkurzony bo nie dostałeś bułki. Teraz, chcesz poznać dziewczynę, próbujesz i nie udaje się. Ale to nie są dwie takie same sytuacje. Relacje międzyludzkie są związane z uczuciami. Myślisz sobie że ona zraniła twoje uczucia bo nie chce z tobą być, ale staraj się częściej myśleć że ty możesz zranić uczucia dziewczyny.

Myślę że przydałoby ci się takie ćwiczenie, bo inaczej będziesz się męczyć przez wiele miesięcy. Spróbuj spotykać się towarzysko z dziewczynami, jeśli dasz radę to z kilkoma w tym samym czasie. Po prostu bądź dla nich bardzo miły. Nie licz na żaden związek. NIE MYŚL O SEKSIE!! Nawet jeśli dziewczyna ciebie zaprosi na spotkanie 1-to-1 to nie myśl o żadnym seksie z nią! Dziewczyna to nie jest towar "zdobyłem ją lub nie". Masz się nauczyć zaprzyjaźnić z dziewczyną i nauczyć empatii. Dopiero po dłuższym czasie, gdy już swobodna przyjacielska rozmowa będzie szła tobie łatwo, możesz sobie pozwolić na myślenie o intymności, nie wcześniej niż po dwóch miesiącach częstych spotkań i w tym czasie nie macie mówić o żadnych związkach czy intymnych kontaktach a tylko sobie miło spacerować i dyskutować.

Czy możesz coś takiego zrobić?

kompletnie nie zrozumiałeś przesłania MariuszaJ.
Tu nie chodzi o to, że masz zachowywać się jak nastolatek i unikać fizyczności z Kobietą, ale o to, żeby przywrócić właściwą kolejność i proporcje w relacji damsko-męskiej.
INTYMNOŚĆ.

U ciebie cała atrakcyjność kobiety sprowadza się do chemii opartej na fizyczności..i tu zachowujesz się jak 100% nastolatek.
Także trochę pokory i zanim coś napiszesz, przemyśl, bo narazie cały czas pudłujesz i mimo, że taki mądry, wygadany i ogarnięty to jesteś w ciemnej pu... bo jesteś jak "naćpany" obrazkiem i wyobrażeniem, które powtarzam- zbudowałeś i dokarmiasz SAM od roku w swojej głowie.
Helouuu...tu Ziemia :>

Wysłałem Ci coś na priv może to trochę rzuci światła na to czy coś z sobą robiłem czy nie

Na tymże weselu, była Ona - jej koleżanka. ...użyłeś czegoś takiego....to brzmi jakby ta S. była tą koleżanką...może ta S. wydała Ci się właśnie taka atrakcyjna, bo była koleżanką S. ?.....poskładaj to sobie po nitce do kłębka....

Elle 88 bardzo fajnie to ujęła. Pociąga nas to co niedostępne, co jest skarbem, diamentem, co możemy ukryć.