Przyjaźń kobiet kończy się, gdy jedna zaczyna mieć lepiej lub inaczej. - Netkobiety.pl

ja sie zgadzam w 100%

Nie zgadzam się.
Dużo zależy też od tego z jaką osobą wchodzimy w relacje przyjacielskie.
Zależy od tego co dana osoba sobą prezentuje, jakie ma reguły, pogląd na życie.

Bo jeśli to osoba toksyczna to wcześniej czy pozniej te rlacje się zakończą.
I miałam nawet taki przykład.
Byłam dla kogoś najlepszą przyjaciółką, dopóki dawałam z siebie dosłownie niemal wszystko.
Począwszy od ciągłej pomocy jakiej się tylko dało.
W zamian otrzymywałam jakieś minimalne chwilowe miłe słowa, czy gesty.
Wszystko skończyło się z wielkim hukiem, a ja już nie chcę do tego wracac.

Prawdziwa przyjazn, moim zdaniem nie ma względu na to, czy ktoś ma w życiu lepiej, czy gorzej.
W sumie to po to chyba są przyjaciele, żeby wrazie czego wzajemnie się wspierac.
I jeśli dana osoba jest szcześliwa, to dla tej drugiej to powinna byc radośc.
A gdy drugiej się nie wiedzie, to tym samym tej pierwszej nie będzie z tego powodu wesoło.
Zaczynam w to wszystko wierzyc

A ta dla mnie 1 przypadek jaki opisujesz jest jak najbardziej uzasadniony. Dziewczyna w koncu poznała miłość swojego życia, faceta z którym chciała zaiste spędzać każdą wolną chwilę. Ja też miałam kiedyś koleżankę, z którą włóczyłam się tu i tam w wolnych chwilach, ale poznalam kogoś i znajomość z nią zeszła na dalszy plan. Miałam uczelnię, pracę, faceta... więc kiedy miałam to wszystko robić? Usłyszałam od niej też że jestem taka i taka, bo nie mam dla niej czasu... ale potem i ona kogoś poznała. Do dziś się widujemy, ale czasem piszemy ale nie jest relacja na zasadzie - "muszę dziś do ciebie napisać"... 2 przypadek z kolei jaki opisujesz to czysta zazdrość. Wstyd się przyznać, ale i przeze mnie to uczucie przemawia. Sądzę, że przez każda kobietę, tylko nie w tej samej dziedzinie i nie każda umie się do tego przyznać. No cóż... taka już nasza natura. Miałam koleżankę, taką troszkę zakompleksioną, która bez przerwy ryczała, dzwoniła do mnie, że facet ją rzucił i było mi jej żal. Potem poznała takiego 1 kolesia - brzydki jak jasna cholera, ale mnie się wtedy nie układało i byłam zazdrosna... Tyle, że ja tego nie pokazywałam a jestem straszną zazdrośnicą, również w związku, o relacje mojego partnera z koleżanką/ kuzynką/ siostrą. Teraz Ty jesteś na wygranej pozycji, ale myślę, że gdyby było odwrotnie też byłabyś zazdrosna, chociaż teraz pewnie myślisz że nie. Niekoniecznie musisz dać po sobie to poznać, ale sądzę, że i Ciebie by to nie ominęło

Zgadzam się z dymitropem.

Ogólnie mam wrażenie, że u Ciebie bardzo mocno punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Jak Ty byłaś tą, dla której przyjaciółka nie miała czasu i czułaś sie zaniedbana i odtrącona, to ona jest ta zła, ale kiedy to Ty nie miałaś czasu dla przyjaciółki, ona się czuła zaniedbana i odtrącona... to ona jest ta zła, bo nie rozumie.

Ja też bym nie rozumiała.
Przyjaźń to nie jest coś, co ma za zadanie wypełnić czas do znalezienia partnera czy pomiędzy nimi, to jest coś ważnego, o co należy dbać, stale. Jak praca jest dla Ciebie ważna, to jej nie zaniedbujesz ani nie rzucasz, bo masz chłopaka i nie oczekujesz od szefowej zrozumienia, bo teraz jesteś w związku, prawda? Więc dlaczego, skoro przyjaźń jest dla Ciebie ważna, nie znajdziesz dla niej czasu, tylko pozwalasz jej uschnąć? Wątpię, żeby przyjaciółka była aż tak zaborcza, że wymagała poświęcania jej CAŁEGO wolnego Twojego czasu, raczej po prostu właśnie nie chciała czuć się zepchnięta na dalszy plan.

Niestety, przyjaźń to nie jest kamień, coś stałego i niezmiennego, że jak już go masz, to masz i niezależnie co z nim zrobisz, czy będziesz o niego dbać czy rzucisz w kąt, on pozostanie taki sam. Przyjaźń, jak każda relacja, to żywy twór, jak roślina albo zwierzę oswojone - jak o nie nie będziesz dbała, to zmarnieje i umrze. Nie możesz wtedy powiedzieć "wredny kot, wredny pies, wredny fikus, powinien był zrozumieć, że nie miałam czasu o niego dbać jak do tej pory, bo mam chłopaka". Coś za coś.

"Jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswoiliśmy."

VIAN -> MAŁY KSIĄŻĘ <3 Właśnie wczoraj czytałem piąty raz

impreza na tygodnie to kupa czasu no tak, przecież melanże teraz tydzień trwają

Patmosa, ale 3 miesiące to nie jest jakaś uniwersalna granica, że do niej mozna zawsze a po niej już nie. Ja bym np. straciła cierpliwość o wiele szybciej niż po 3 miesiącach, więc co - jestem zaborcza?

Po prostu uważam, że to zdrowe - mieć czas dla tych osób, które go mają dla nas. Wtedy jest sprawiedliwie. Ok, rozumiem odległość, rozumiem nawał zajęć, chłopaka też rozumiem, ale Twoją przyjaciółkę też rozumiem.

Jeśli nie ma czasu spotkać się osobiście na ploteczki, bo to się wiąże z podróżą 200km, to można spróbować rozmawiać krócej ale częściej np. na skype, spotkać się za to osobiście na dłużej, wpaść do siebie np. raz na jakiś czas na cały weekend (bez Twojego chłopaka). A to, że marudziła, że to już koniec - cóż, trzeba w takim układzie pokazać, że nie. Na pewno nie można oczekiwać, że ktoś się czasowo do nas dostosuje (nie wiem, czy tak było u Ciebie, ale to popularna opcja).

Po prostu przyjaźń jest jak związek każdy, tylko bez seksu. Wymaga zaangażowania i czasu. I nie można powiedzieć "nie mam go teraz dla ciebie, bo mi nie wygodnie", a potem oczekiwać, że ktoś to w pełni zaakceptuje.

Ty miałaś prawo nie mieć czasu, ona miała prawo poczuć sie odrzucona i poszukać kogoś, kto ten czas dla niej będzie mieć.

No i nie widzisz tu sprzeczności?
Przecież prawdziwa przyjaźń powinna przetrwać nawet jak ludzie się nie widzą pół roku więc co kawa raz na kwartalik przeszkadzała? ;-)
Ano nie czułaś zaangażowania ze strony tamtej przyjaciółki.
Tak jak ta druga przyjaciółka widać nie czuła go z Twojej.

Yy dla mnie brak zaangażowania nie jest aż takim problemem jak już weszłyśmy na nowy etap i ona i ja. Dla mnie niedopuszczalne jest nie odpisać nawet na smsa, bo to już jednak nie jest normalne i akcpetowalne. Odpisywałam mi po 6 dniach jeśli w ogóle.Nieźle. Nigdy taka nie byłam. a ona sama od siebie - nic. A ja zawsze do nich pisałam regularnie, nawet jak miałam głowę nabitą facetem.

Zgadzam sie z autorka !

Jak poznalam faceta ktory mi robil prezenty  ,to moja znajoma stala sie niemila zlosliwai zaczela mnie obgadywac,ze niby mam sponsora  itp... mniej sie usmiechala ,patrzyla takim niemilym wzrokiem jak bylysy na spotkaniu..

Dla mnie z przyjaźnią jest jak ze związkiem między kobietą a mężczyzną. Są pary, które świetnie współgrają na pewnym etapie życia(liceum, studia, etc), a potem jak się zmienia etap to się rozpadają. A są takie, które idą razem przez życie od momentu poznania, choć to wymaga dużej elastyczności i pracy nad relacją. I z przyjaźniami tak samo. Ja miałam kilka przyjaciółek na różnych etapach życia i te przyjaźnie zwykle umierały śmiercią naturalną, albo zamieniały się w luźną znajomość.

Natomiast jeśli chodzi o przyjaźń babską,która głównie polega na gadaniu,  to odległość nie ma tu żadnego znaczenia w dzisiejszych czasach, gdzie są tanie rozmowy telefoniczne czy skype. Moja przyjaźń się rozwinęła kiedy ja mieszkała 3000 km od mojej przyjaciółki. Znałyśmy się wcześniej, ale ona była w związku i miała niewiele czasu, a jak się rozstała to zaczęłyśmy dużo rozmawiać, a potem nasze życie różnie się toczyło, ale ta więź po prawie 10 latach jest już bardzo mocna i raczej nic jej nie grozi. Ale żadna z nas nie traktuje tej przyjaźni jako substytutu na czas braku faceta. To nie może być podwalina przyjaźni.

W moim przypadku parę moich przyjaźni się skończyło, ale zawsze mogę się spotkać z tymi osobami, jak bym bardzo tego chciała. Z tym że ja nie zawsze chce. Ogólnie wiąże się to właśnie z jakimś czasem, okresem zaprzeszłym, do którego nie chce się jakby już wracać, bo to wiąże się ze wspomnieniami i różnymi zajęciami, z którymi się wtedy przychodziło zmierzyć.

A ja myślę, że przychodzi w życiu człowieka taki czas gdzie psiapsióły i te sprawy odchodzą zwyczajnie na bok. U mnie tak jest np. Mam dobrą koleżankę, właściwie też mogłabym ją nazwać przyjaciółką. Mimo, iż mieszkamy w 1 miejscowości trudno jest nam się spotkać. To jednak nie zmienia faktu, że to 1 z nielicznych osób, w której towarzystwie naprawdę lubię przebywać. Ma inne poglądy niż ja, ale generalnie mnie rozumie i nie irytuje. Mało kontaktu chyba na zdrowie nam wychodzi, bo im kogoś więcej tym bardziej ma się go momentami dość... Poza tym gadajcie jak tam uważacie, dla mnie nie istnieje przyjaźń między kobietami... Zresztą najlepiej od początku traktować kogoś jak zwykłego znajomego/ fajną kumpelę, ale nie wyobrażać sobie od razu nie wiadomo czego. Dla mnie to oczywistość, że pojawi się facet, potem dziecko, praca, wiele innych spraw i to koliduje... a w wolnej chwili kobita umęczona wszystkim na raz może bardziej potrzebować relaksu w rodzaju: cichy spacer, ciepła kąpiel, serial... nie psiapsióła.

Coś w tym jest, niestety;/
Spotkać prawdziwych znajomych, a co dopiero przyjaciół, to szczęście. Ja do tej pory nie mogę znaleźć prawdziwej koleżanki;/
Często koleżanki wyciągają ode mnie informacje, aby tworzyć z tego plotki.. smutne.. albo kiedy jest " lepiej", to słowami dobije.
Jeśli spotykam wartościowych ludzi, to są daleko, daleko ode mnie, zazwyczaj z innych miast.

Ja mam przyjaciółkę i u nas tak nie jest. No mam też taką dobrą kumpelę i to jest też przyjaciółka mojej przyjaciółki (:P), czasem i we trzy się spotykamy, jest rewelacyjnie no i powoli może i tę kumpelę też mogę nazwać przyjaciółkę. A z przyjaciółką sama też się spotykam oczywiście. A jak w trójkę to też super z nas trio
Z przyjaciółką znam się od liceum, tzn wcześniej znałyśmy się już nawet w podstawówce, ale tak nieco i niezbyt Teraz znamy się już chyba 7 lat Takie mocne relacje po półtora roku gdzieś, powoli ewaluowało, rozwijało się A muszę dodać, że miałam niefajnie podstawówka, gimnazjum też, byłam wyśmiewana, źle traktowana. W liceum też nie byłam zbyt lubiana, po prostu raczej trzymali się ode mnie z daleka, mimo że jestem sympatyczną osobą myślę, no ale ich wybór, ale już wtedy była ta przyjaciółka i ta kumpela, więc niespecjalnie się przejmowałam Jestem bardzo szczęśliwa, że są obok To wspaniałe osoby, miałam szczęście, bo naprawdę mam czasem wrażenie, że ciężko poznać kogoś w porządku.

A nie jestem narzekaczem, starałam się zawsze poznawać ludzi, mam pozytywne nastawienie. No więc chyba coś w tym jest, że ciężko kogoś poznać, a ja wcale nie osiadałam na laurach. Tak że w końcu miałam to szczęście i je spotkałam No i co? Nie wydaje mi się, by żadna z nas czegoś sobie zazdrościła. Ja czasem jestem o coś zazdrosna.,ale jest to motywująca zazdrość. Było różnie, a to ja miałam zawirowania z byłym jak już je znałam, a ta druga kumpela też miała sporo zawirowań, a przyjaciółka moja nie miała nikogo, nie czuła się gotowa albo chciała z kimś, a on nie. Potem związałam się z obecnym facetem, z którym jestem już ponad 6 lat i już jest dobrze, a przyjaciółka przez te całe 7 lat generalnie była sama, nie układało jej się na tym polu, skupiła się na czymś innym i dopiero niedawno z trzy miesiące temu zaczęła się z kimś poważnie spotykać i są razem Wcześniej nie zauważyłam jej zazdrości wobec mnie, że jestem z moim facetem, że jest nam dobrze, a ona sama.

Nie, zresztą, ona sama wie, że każdy ma swój czas i widziałam, że po prostu cieszy się ze mną, teraz ja też cieszę się z nią Tak samo ta kumpela. Wczoraj zaś były moje urodziny, byłyśmy właśnie w trójkę, niby zwykła posiadówa,a żądna impreza, ale było fantastycznie, po prostu my gadamy o wszystkim, doradzamy sobie, wspieramy. One przygotowały też dla mnie fajną niespodziankę, prezenty też przepiękne, ich obecność. Wspieramy się w trudnych momentach, chcemy dla siebie jak najlepiej po prostu. Kiedyś miałam takie inne kumpele, co nazywały się moimi przyjaciółkami, ale wiedziałam, że to nie to i mówiłam im, teraz wiem, że to to. No wiadomo, nigdy nic nie jest pewne, ale po prostu to widać i myślę, że tak będzie

Sprawiamy sobie prezenty, zawsze o sobie pamiętamy, spotykamy kiedy możemy, przy sobie zapominamy o wszystkim, często potem mówią, że no tak, spotkałyśmy się i teraz zagadamy się do nie wiadomo której Po prostu zawsze możemy na siebie liczyć, a parę tych trudnych chwil już było, oj było. Jesteśmy do siebie podobne, nawet urodziny mamy blisko siebie, ja wczoraj, przyjaciółka za 11 dni, a druga kumpela za niecały miesiąc. Jeżeli chodzi o nasze życiowe decyzje, to radzimy sobie, ale wiadomo nic też nie robimy na siłę w naszej relacji, bo każda z nas wiadomo ma prawo do swoich decyzji, nawet, jakby druga osoba podjęła inną decyzję, bo każdy jest inny i my wiadomo - też się różnimy. Różni nas też trochę rodzina, bo np ja mam siostrę przyrodnią, tak to nie mam, moja kumpela tamta jedynaczka (ale nie rozpieszczona, dojrzała, wie, że nie wszystko jej się należy, docenia to), przyjaciółka ma 6 rodzeństwa, także u nich jest wesoło
No więc jak na razie wynika z moich doświadczeń, to niekoniecznie przyjaciółki sobie zazdroszczą, my się cieszymy jak dobrze nam się układa. Teraz właśnie nam wszystkich się układa generalnie dobrze, więc jest tym lepiej No, ale oczywiście różne są osoby i pewnie są też takie zazdrośnice, ale wtedy po prostu być może to nie jest ta relacja, no wiadomo. Jak piszę, ja chyba miałam szczęście i oby tak dalej, tego bym sobie życzyła w relacji z przyjaciółką i tą kumpelą Mam jeszcze parę innych koleżanek, takie małe grono ,ale one dwie są mi najbliższe i to ma te podstawy, po prostu jesteśmy sobie bardzo bliskie, jak na razie już od 7 lat. A i właśnie ta przyjaciółka od 3 miesięcy z tym chłopakiem, ale nasza relacja nic nie cierpi. Jest zadowolona, ale po prostu wiemy, że jesteśmy dla niej ważne z tą kumpelą i czas ma nadal, nie odstawia na boczny tor.

Ja tak samo dla żadnego faceta bym nie ograniczała kontaktu czy nie daj losie zrywała z nimi. Relacje są człowiekowi potrzebne, dla mnie z przyjaciółką i tą kumpelą zwłaszcza. Normalna sprawa Ja też mam czas dla nich, na początku związku tak samo. Wiadomo, że czasem może było nieco mniej, ale nie odstawiałam na boczny tor. Jasne, to normalna sprawa, że z chłopakiem w przyszłości będę spędzać więcej czasu jak zamieszkamy razem, teraz czasem też częściej, ale dla nich też jest czas, kiedy tylko mogę, są dla mnie ważne zawsze po prostu, bo jak dla kogoś ktoś jest ważny tylko jak ten ktoś jest sam to dla mnie to nie jest nawet koleżeństwo raczej. No, a jak jesteśmy dla siebie ważne to zawsze czy będąc samymi czy mając ludzi wokół siebie, faceta, nie zapominamy o sobie absolutnie i dbamy o naszą relację jak możemy

mala_milka, jak ktoś nie chce to znajdzie powód, a jak ktoś chce, to znajdzie sposób. Można mieć uczelnię, chłopaka, dużo spraw, a znaleźć czas dla przyjaciółki. Moja tak ma, a znajduje czas. Jasne, wtedy to bywa rzadziej np raz jest raz na tydzień, a raz nie widzimy się 2 tygodnie albo najdłużej miesiąc, bo naprawdę bardzo gorący okres był, no bywa, owszem, ale nadal kontakt jest podtrzymywany, bliskość, jesteśmy dla siebie ważne i nikt tak jak napisałaś nie idzie w odstawkę, więc to wcale nie jest oczywiste, że spotyka się faceta i przyjaciółka idzie w odstawkę. U mnie tak nie było absolutnie. No, ale mówię, to zależy od relacji i może kiedyś jak miałam tylko zwykłe koleżanki byłoby inaczej, ale przy przyjaciółce, przy kimś baardzo bliskim po prostu jest inaczej i się chce tego kontaktu, tego bycia obok, to jest po prostu bardzo ważna osoba.

Natomiast, miałam kiedyś taką koleżankę co to przyznam była kiepska znajomość, ale byłam młodsza, głupsza, do tego, ona niby uważała się za przyjaciółkę, ale np wymagała, bym widywała się z nią codziennie. Inaczej jakieś fochy, a np ja musiałam się uczyć albo np jednego dnia bym się spotkała z chłopakiem, innego z nią, a tu nie, ona chyba liczyła, że wszystko rzucę, by z nią się widzieć, taka mega zaborcza. W końcu miałam tego dość. Z moją przyjaciółką tak nie jest, mamy dla siebie wyrozumiałość i wiadomo, że raz spotkamy się częściej, a raz rzadziej, ale żadna z nas nie wymaga, by inna rzuciła wszystko czy żeby pozrywała kontakty, by widywać się tylko ze mną. Taka zaborczość to dla mnie nie przyjaźń, to niedojrzałe ogólnie. No, ale fakt, niektórzy nie rozumieją i może myślą, że jak przyjaciółka to musi poświęcać każdą minutę, a swojego życia oprócz tego ma nie mieć, czysty egoizm, tylko JA JA.

No, ale tutaj nie o to chodzi, nie chodzi o to, by być ciągle obok siebie, by wszystko olewać, bo nie, nie olewam chłopaka dla przyjaciółki ani na odwrót. Jest różnie, ale nawet jak widzimy się rzadziej to jest bliskość, pamiętanie o sobie, kontakt w miarę regularny (niekoniecznie codzienny, ale pamiętamy o sobie). No i dla mnie właśnie to jest ważne Zrozumienie i bycie blisko, nie jakiś egoizm, moja przyjaciółka jak pisałam jest też przyjaciółką dla tej kumpeli, a tamta dla mnie trochę mniej bo kumpela, ale może i to kiełkuje w przyjaźń kto wie, a jak i nie to i tak nasze trio jest świetne Niemniej, w życiu np nie przyszłoby mi do głowy być np zazdrosna, że przyjaźni się też z nią, bo wiem, że to nie jest zagrożenie dla naszej przyjaźni Możesz uważać inaczej, ale ja uważam, że przyjaźń między kobietami istnieje.

Właśnie często nawet jak jestem zmęczona, to mam ochotę na spotkanie z przyjaciółką, a ona ze mną To daje mi często pozytywną energię, ja po prostu jestem osobą, która potrzebuje kilka ważnych osób wokół siebie, bliskich relacji A po spotkaniu zawsze jestem zadowolona, bardzo miłó spędzamy czas, jest to i poprawiacz nastrój, i bliskość po prostu bliskiej nam osoby, poczucie, że jesteś dla kogoś ważnym i wyjątkowym. Relacja bardzo ważna, związek oczywiście też bardzo ważny dla mnie. O każdą ważną relację dla mnie dbam, o koleżanki też, wiadomo, ale to też jasne,że o przyjaciółkę bardziej, po prostu to inna relacja i nieco inaczej wygląda, już opisałam. Coś wspaniałego dla mnie i po prostu nie każda kobieta jest hm.stereotypowa Ja nie i one też nie, daleko mi od stereotypów.

Nie mówię, że zawsze, bo wiadomo, że czasem jest większa ochota na łózko i czytanie książki, różnie bywa, ale nie raz też zmęczone, a się widziałyśmy. Po prostu jesteśmy dla siebie ważne, widoczne dla Ciebie inna dziewczyna nie była tak ważna, nie czułaś tego i tyle. No, ale bez przesady, nie każdy ma tak jak Ty i tak samo spycha na tor koleżanki jak poznaje faceta. Owszem, możesz nie chcieć się przyjaźnić, może Ty czujesz, że nie potrzebujesz, ale ktoś inny może chcieć i tyle Ja właśnie po naszym spotkaniu czuje się zwykle pełna energii bardzo zadowolona. Oczywiście po spotkaniu z facetem też, kocham go, nie ulega wątpliwości.

Chcę Ci tylko pokazać, że można przyjaźnić się z kobietą, czerpać z tego radość, nie każdy odbębnia to tylko czasem jak Ty, a tak naprawdę nie czuje chęci do bliższych relacji. Nie każdy jest taki sam Ja jestem osobą, która potrzebuje takich kontaktów, a to są ważne dla mnie osoby i dlatego wiesz, znajduję czas, a jak dojdzie więcej obowiązków, to wiem, że też znajdę. Wiem, czasem może rzadziej, ale kto chce ten znajdzie, czasem nawet jakby było mniej czasu, to godzinkę można czy dwie spędzić w weekend nawet dla zajętej osoby to nie musi być taki problem i już jest się blisko Owszem, mamy to szczęście, że mieszkamy w jednym mieście, ale czuję, że i odległość nie byłaby przeszkodą jakoś. No bo jak ktoś jest dla nas ważny to jest i to też tego nie zmieni generalnie.

Rozumiemy siebie wzajemnie i nie jesteśmy bluszczami, rozumiemy przecież też, że każda ma swoje życie też oprócz tego i jest to zrozumiałe Co do zazdrości to nie zgadzam się, by to była taka kobieca cecha, zależy od osoby. Jasne, ja też czasem zazdroszczę, ale jak mówię jest to bardziej zazdrość motywująca. Może kiedyś byłam przesadnie o coś zazdrosna, ale nie u przyjaciółek, tylko u obcych osób. Nie wyobrażam sobie źle życzyć przyjaciółkom, być zawistna, właśnie dlatego, że liczy się dla mnie ich szczęście. Wobec obcych osób już taka zazdrosna nie jestem też, też jak już bardziej motywująco, bo nie ma co się porównywać, to nic nie przynosi, wolałam wyluzować i skupić się na sobie niż się porównywać No rozpisałam się strasznie, wybaczcie Ciężko się czyta takie wywody pewnie, ale uznałam, że muszę dopisać, muszę i tak wyszło, no ale są akapity, więc może nie będzie tak źle

Zdecydowanie zgadzam się z Magdaleną.
Jeśli w przyjaźni pojawia się zazdrość, toć ba, nie nutka zazdrości, ale naprawdę zazdrość, to przyjażń zaczyna obumierać śmiercią naturalną.
Niektórym pasowałoby, gdyby było źle w naszym życiu.
Myślę, że istnieje przyjaźń między kobietami, ale bez udziału nadmiernej zazdrości.
Trzeba mieć szczęście do ludzi, po prostu..

Przyjaznie , o ktorych piszesz nie byly po prostu przyjazniami. Ot tzw psiapsiolki nazywane na wyrost przyjaciolkami.

Ja mialam to szczescie, ze zaznalam przyjazni.
Dzieki przyjazni paru superdziewczyn udalo mi sie pokonac kilka niezlych zakretow w zyciu. Sadze, ze ze swojej strony tez bywalam pomocna czsami.
Nie znosze generalizowania , ze kobiety sie nie przyjaznia, ze sa zazdrosne, ze tra,ta,ta,ta......
Tak jak bywaja falszywe przyjaznie meskie tak samo falszywe przyjaznie damskie.
Sadze, ze przyjazn to proces dlugotrwaly i nie da sie prorokowac czy z jakas znajomosc sie akurat w nia przeksztalci.
Zycie to weryfikuje i nie ma co sie obrazac, ze ktos  naszym oczekiwaniom nie sprostal, rozdzial zamknac i tyle.............

A ja jestem zwykle stroną kończącą przyjaźnie. I na pewno nie jestem zazdrosną przyjaciółką Po prostu, jak ktoś wyżej zauważył, niektóre przyjaźnie pasują do konkretnego etapu życia i nie sprawdzają się na innym etapie. Z liceum wyszłam z 3 przyjaciółkami. Nasza przyjaźń przetrwała jeszcze kilka lat, ale później kontakty się rozluźniały. Zwyczajnie - przestałyśmy mieć wspólne tematy, nasze ścieżki życiowe pobiegły zupełnie inaczej. Dla mnie przyjaźnią nie jest ciągłe nawijanie o pieluchach i ząbkowaniu kolejnych dzieci, więc, przyznaję, to ja zaczęłam ograniczać kontakty. Obecnie spotykamy się od czasu do czasu, porozmawiamy o tych nowych ząbkach, ale nic głębszego między nami nie ma. I być nie może, ponieważ TERAZ jesteśmy zbyt różne i zupełnie inne niż byłyśmy KIEDYŚ.

Została mi jedna przyjaciółka. Tej przyjaźni nie zakłóciły żadne dzieci, odmienność życiowych ścieżek, mężczyźni, nic... Bywały okresy intensywne, bywały nawet kilkumiesięczne ochłodzenia kontaktów - ale nigdy, bez słów, bez ustaleń, w taki oczywisty sposób, nic się między nami nie zmieniało. Pełne zaufanie, pełna akceptacja, zrozumienie, wsparcie - to filary tej przyjaźni.

Tak więc, moim zdaniem, kobieca przyjaźń może się skończyć "jeśli któraś ma inaczej" Jeśli to "inaczej" dotyczy któregoś z filarów przyjaźni, jeśli obie strony nie czują potrzeby skorygowania relacji - to się kończy. Nie warto podtrzymywać przyjaźni tylko z powodu sloganów, że przyjaźń powinna wszystko przetrwać. Natomiast przyjaźń, która rozpada się z powodu zazdrości o "lepiej" przyjaciółki - nie była przyjaźnią. Oczywiście to tylko moje zdanie. Moja definicja przyjaźni nie zakłada wiecznego trwania takiej relacji, zakłada natomiast umiejętność szczerej radości z sukcesów drugiej strony. Ktoś inny może mieć inną definicję przyjaźni i z powodzeniem praktykować ją we własnym życiu.

Po części sie zgadzam Ja miałam sporo "przyjaciółek" takich od nastoletnich jazd. Ale też byłam wtedy pustakiem, skoro myślałam, że to co nas łączy to prawdziwa przyjaźń. Potem one znalazły sobie chłopaków i zostałam wywalona z gniazdka z takiego powodu. Nie strzelam fochów jak one, nie obruszam się, gdy sie mnie nie pyta czemu od kilku dni sie nie odzywam. A moje friends taki się foszyły na swoich chłopaków, wobec tego byłam tą dobrą kumpelką, której mogli o tym powiedzieć, pogadać. A ja pustak gadałam z tymi kolesiami, na finał zostałam nazwana"zdzirą", że odbijam niuniom chłopaków.

Moja obecna przyjaciółka pozostała z tej paczki, ma chłopaka, ale wiele razy wyszliśmy we troje i oni się przy mnie miziali, całowali, ale ona nigdy nie pomyślała, że chcę jej odbić. I jasne, ma dla mnie czas rzadziej, ale przynajmniej regularnie sie spotykamy i przetrwałyśmy kilka prób już podczas tego 4-letniego stażu - wszystkie próby zdane pozytywnie