Związek z chorym mężczyzną - Netkobiety.pl

Kochana, masz prawo czerpać ze związku przyjemność, spełnienie i spontan
To nie jest tak, że jeśli wymagasz czegoś w zamian to jesteś zła.

Depresja jest trudna choroba, ale partner powinien wyczuwać pewne granice.. Nie można wiecznie obciążać swoimi nastrojami partnera i oczekiwać, że ten nic tylko będzie wspierać, pocieszać  i nie daj boziu - siedzieć w domu na 4 literach na zasadzie źle pojmowanej "solidarności".
Przecież to się idzie wykończyć..
Więc zastanów się na spokojnie jak to naprawdę u was jest. Czy jesteś po prostu chwilowo przeciążona ta sytuacją, czy tak się dzieje od dłuższego czasu,a Ty usychasz w tym związku.

Powiem szczerze, że jest to wyzwanie i o ile ja jestem osoba skrajnie opiekuńczą (wręcz musiałam się z tego leczyć ) to jeśli wyczułabym, że partner nic tylko chce ciągnąć więcej i więcej, a to jak ja się czuję ma dla niego minimalne znaczenie, nie oglądałabym się za siebie.

Przeczytaj kilka razy to co napisałaś. Nie możesz być z kimś z litości, albo bo ci go szkoda, szczególnie jeśli to zupełnie dorosły facet.
Jemu nie pomożesz, a sama się zdołujesz.

Jak go poznałam, gdy rozmawialiśmy o wspólnym życiu wszystko nam pasowało, ukrywał przede mną tą chorobę nóg (wiem, że też nie mógł przewidzieć że nastąpi takie pogorszenie), i zapewniał mnie że depresja już nie powróci, że jest wyleczony jednak jest całkiem inaczej... teraz wszystko jest dla niego problemem, gdy mówię mu o swoich marzeniach, momentalnie je skraca, mówi że wymyślam, chodzi tu właśnie o tą dwójkę dzieci, jakieś wyjazdy zagranice na wakacje w miare finansowych mozliwości, mieszkanie 60m2 (tu przezywa znowu nad kredytem, że trzeba będzie wziąć duzy kredyt, a on nie wie czy sobie poradzi finansowo) szczerze przeraża mnie to, ja jestem nauczycielką, ciągle się rozwijam zawodowo mam mnóstwo pracy, on stoi w miejscu narzeka że kasy mu brakuje, gdy zaproponowałam zmianę pracy to powiedział że nie jest w stanie teraz zmieniać pracy... ja się boję że w pewnym momencie zostanę sama z kredytem bo "on nie da rady", z dziećmi... przeraża mnie to... ostatnio mam wrażenie że lepiej się czuje jak jestem sama i nie myślę o tym, zapominam... źle mi z tym, wiem że on mnie bardzo kocha i bardzo mu na mnie zależy... ale we mnie coś pęka, wchodzę w to dorosłe życie z mnóstwem problemów, przerasta mnie to, zazdroszczę parom które nie maja takich problemów jak my mamy... szczerze nie raz miałam ochotę odreagować, przychodziła mi do głowy nawet zdrada jednak powstrzymywałam te myśli, ale nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam...

Gdybym mogła cofnąć czas...
Duszę się w związku, który nie miał i nie ma przyszłości, bo nie potrafiłam podjąć decyzji, kiedy był na to czas.
W związku{małżeńskim} z niepełnosprawnym mężczyzną, kobieta jest jak tyczka, podpora, nigdy nie zazna poczucia bezpieczeństwa, stabilności.
Różnica wieku jeszcze bardziej ten związek skazuje na rozpad. Uciekać, uciekać do potęgi- entej.
Każdy z nas ma tylko jedno życie, nigdy nie przeżyjemy dwa razy tego samego dnia.
Nigdy, dla nikogo nie warto się poświęcać tak bez reszty...
Współczucie, empatia, wszystko ma swoje granice. Teraz, po latach wiem, że zmarnowałam sobie życie.
Patrz- dziwny stan cywilny.

A przestań, to już pod szantaż emocjonalny podchodzi.
Facet ma jednak poważny problem i jedno jest pewne: Ty jego terapeutką nie zostaniesz.

Masakra.

Wiem jedno gdybym wiedziała że tak to teraz będzie wyglądać nie pakowałabym się w ten związek... aktualnie on jest na terapii 3 dni... ja wczoraj wykorzystałam sytuacje i poszłam ze znajomymi do klubu się pobawić, on o tym nie wie bo miałby strasznie pretensje do mnie... odreagowałam trochę, nie piłam alkoholu ale świetnie się bawiłam, ludzie w moim wieku, i znowu obserwowanie par tańczących na parkiecie i zazdrość że ja nawet na taki głupi taniec nie mogę liczyć... wiem że to głupie ale kurde po jakimś czasie nawet takich pierdół jak taniec z ukochanym na parkiecie - no zaczyna mi tego brakować, zwracam na to uwagę... tańczyłam z dobrym znajomym, trochę odreagowałam no ale ta rzeczywistość ciągle na mnie ciąży jest... nie jest mi z tym dobrze że go okłamuje ale z drugiej strony co mi innego pozostaje...

co do leczenia choroby... jesli chodzi o depresje to sie leczy chodzi na terapie... może to potrwać 3 lata a nawet więcej,.. co do nóg, chodzi do lekarza, ale nie wiadomo jeszcze czy jest to choroba uleczalna czy nie, on raczej uważa że tak już będzie... jak ze sobą rozmawiamy zawsze jest temat bólu, i tego jak mu to utrudnia życie... wspieram go ale czasami to mi brakuje wsparcia żeby w tym dalej tkwić...

Tak czytam te twoje posty droga autorko i obawiam się że jesteś na dobrej drodze do zdrady.

Musisz być konsekwentna i jak tak ci z nim źle to odejdź, nie warto być z kimś na siłę.

No a ja nie rozumiem jednego. Lubisz podróżować, tańczyć - on nie lubi, albo nie może. A musisz to robić z nim? Nie możesz iść/jechać ze znajomymi? Czy będąc w związku trzeba razem chodzić nawet do przysłowiowego kibla? Moim zdaniem taki oddech jest nawet wskazany.