Nie mam juz sił żyć... - Netkobiety.pl

Wiem, że masz już 60 lat, ale popatrz: zostało ci jeszcze co najmniej 20 lat życia. Dlaczego uważasz, że jego sensem jest "żyć dla kogoś", a nie dla siebie? Myślę, że samotna kobieta w twoim wieku może znaleźć jeszcze sens i nie musi on oznaczać biegania do kościółka.
Tak się czasem w życiu układa, że najbliżsi odchodzą zupełnie niespodziewanie. Wiem, że śmierć jest dramatem, ale jeśli zbyt długo przeżywasz żałobę i ból, to może warto odwiedzić lekarza? Mam wrażenie, że ty się zadręczasz, wpadasz w depresję, sama siebie pogrążasz i oddzielasz się od nurtu życia. Może psycholog lub leki antydepresyjne mogły by ci pomóc?

Popatrz: zastanawiasz się ciągle, co złego ci przyniesie życie, zamiast myśleć, co przed tobą jeszcze dobrego. Nic dziwnego że niejako przyciągasz te złe wydarzenia, przecież ty na nie czekasz! Otwórz się na to, co dobre i piękne w życiu. Zacznij myśleć pozytywnie, masz przed sobą jeszcze wiele lat, których nie musisz spędzać w samotności, zadręczając się, tylko żyjąc pełną piersią. Wystarczy, że spróbujesz walczyć ze schematami, które sobie wdrukowałaś w głowie.

Witaj.

Każdy z nas ma swoje kłody pod nogami, raz większe, raz mniejsze. Ale musimy sobie z nimi radzić, tak to już jest na tym świecie. Posłuchaj, jesteś w pięknym wieku. Zajmij się teraz sobą. Niech to będzie Twój czas. Zrób coś dla siebie, spełnij marzenia, które gdzieś umknęły pod ciążeniem kłód. Ciesz się życiem, choć wiem, że czasem jest po prostu ciężko.

Tak jak wyżej widzisz w poście, wyjdź z domu, nie siedź sama, nie myśl za dużo, chodź na spacery. Piszesz, że miałaś pupila.  Może zaadoptuj nowego?

Trzymam mocno kciuki za Ciebie.

To nie jest rozwiązanie. Na pewno jest coś co Cię trzyma wśród żywych. Może wystarczy się rozejrzeć i coś znajdziesz.

Z uwagą przeczytałam wszystkie Twoje posty. Łączy nas wiele wspólnego, wiek, rozczarowanie życiem, samotność, niezrozumienie niesprawiedliwości życiowej.
Jedno jest pewne: jesteś w dołku psychicznym, potrzebujesz wsparcia. Ale najważniejsze jest to, żebyś sama próbowała znaleźć w sobie siłę, żeby się otrząsnąć z tego stanu. Celowo nie używam tutaj słowa "musisz". Nic nie musisz, ale możesz i powinnaś próbować!  W myśl zasady - co mnie nie złamie, to mnie wzmocni. Wiem, łatwo powiedzieć, ale, uwierz mi, warto próbować. Najważniejsze, to nie zamykać się w sobie, nie unikać ludzi.
Ja w momencie załamania rozpaczliwie szukałam jakiegoś kontaktu. Znalazłam go w internecie. Ten facet na zawsze pozostanie dla mnie anonimowy, nigdy się nie dowie  ile mi pomógł.