Granice wolności w związku, kontrola i zazdrość. - Netkobiety.pl

A może boi się że pójdzie na lewo ? Że pan instruktor będzie taki mięski że nie wytrzyma ? Tak, wiem zaufanie, wyrozumiałość itp itd ale dla mnie to widzę że komuś coś zaczyna nie pasować Autorko ale to moje zdanie "szczęście, to jedno co w życiu się mnoży, gdy się dzielisz z najbliższymi"

No to jeżeli do niego nie przemawiają Twoje argumenty, to proponuję posadzić go przed monitorem, włączyć forum i niech poczyta, do czego takie zachowanie prowadzi Myślę, że szybko się obudzi. Życzę mu tego i Tobie również.

Prawo człowieka można interpretować różnie Ty masz prawo na to, a on ma prawo do tego czegoś innego. Jeżeli nie uzgodnicie pewnych zachowań w Waszym związku, to różnie może być. Ja też mówiłem żonie, na pewnym etapie naszego kryzysu, że pewne forum strasznie mi pomaga, pomaga się ogarnąć i ona zawsze mi rzucała słowami, żebym dał jej spokój z tym, bo nie będzie słuchała ludzi, którzy nie maja pojęcia o problemie. Ja posłuchałem tych ludzi i żyje mi się lepiej obecnie

Może on się boi, że znajdując sobie inne zajęcia, nie będziesz już miała czasu dla niego?

Ogólnie uważam, że tam, gdzie się zaczyna kontrola, tam się kończy związek.

Normalnie bym napisała, że to się kwalifikuje do specjalisty...
Macie duży staż związku, 20 lat! Myślisz, że po tak długim czasie możliwa by była zmiana zachowania męża?

A jeszcze chciałam zapytać, czy mąż jest dużo starszy od Ciebie?

Staż to my mamy ponad 30-letni!  Tylko pierwsze symptomy kontroli zaczęły się ok. 20 lat temu. Dłuższy czas był spokój. Miałam nadzieję że wreszcie zaczniemy żyć spokojnie. Ale nic z tego, bo teraz w ostatnim czasie symptomy kontroli bardzo się nasiliły. Jestem już bardzo zmęczona! I choć nam teraz nic właściwie nie brakuje, zdrowie w porządku, reszta z bardzo małymi wyjątkami również, to ja poważnie rozważam nasze rozstanie.. Bo nawet na "stare lata", gdzie lepiej nie być samemu, to czy warto tak się poświęcać? Żyć co parę dni w stresie i skracać sobie życie?

Widze ze sa tu opinie podkreslajace solidarnosc z Twoim mezem i jednoczesnie popierajace taka sama wizje malzenstwa. To dziwne bo nie wydaje mi sie by nie bedac ubezwlasnowolnionym mozna funkcjonowac normalnie bez wlasnego azylu, bez mozliwosci spedzenia czasu samemu ze soba dokladnie tak jak sie chce.
Rozumiem, ze kiedy gotujesz obiad, pierzesz jego gacie czy prasujesz mu koszule on rowniez 'uwzglednia' sie w tych planach i dzielnie Ci w tym asystuje CZYNEM. Rozumiem rowniez ze jego plany zawsze uwzgledniaja Ciebie i Twoja w nich obecnosc, ze ma swiete prawo domagac sie tego samego od Ciebie. On ma w ogole jakies hobby, potrzeby wlasne czy zainteresowania, czy tylko czepia sie Twoich?
Jestem w stanie zrozumiec czepialskosc - do pewnego momentu oczywiscie - jezeli nie macie w ogole czasu wspolnego, ale calkowitego ograniczania zrozumiec nie umiem i nie zrozumiem.
Mowiac ze rozumiem czepianie sie chce powiedziec, ze mam w tym swoje doswiadczenie:). Moja zona z racji pracy jaka wykonuje dosc sporo jezdzi i ma rozne bankiety na ktorych obowiazuja stroje wieczorowe. Ja w tym czasie grzecznie siedze w domu z dziecmi. Przyznam szczerze ze w ktoryms momencie zaczelo mi przeszkadzac ze my od kilku lat tak pieknie ubrani nie wychodzimy razem. Zawsze bylo jakies tamto czy siamto. Powiedzialem w ktoryms momencie, ze pomiedzy tym bankietem a nastepnym mamy MY gdzies wyjsc w miejsce adekwatne do stroju wieczorowego. Powiedzialem rowniez ze nie przyjmuje zadnych tlumaczen bo jak chce to zawsze daje rade. No i dokladnie w tydzien poprzedzajacy nasza rocznice slubu (gdzie milismy zaplanowany urlop) wypadl jej wyjazd. Bylo bla bla bla, ze jak wroci to pojdziemy i takie tam. Ja sie nie burzylem przyjalem to milczeniem. Kiedy po pieciu dniach wracala do domu minalem sie znia na lotnisku (taka szuja bylem) i powiedzialem ze teraz ma 10 dni beze mnie bo jade tam gdzie chcialem z nia pojechac. Dalej opisywac nie bede ale nawet teraz ta sytuacja jest tematem tabu bo zonie za bardzo wtedy 'gula lata'. W kazdym razie baaaaardzo wiele rzeczy sie od tamtej sytuacji wyjasnilo. Pisze to wszystko by zasugerowac, ze radykalne posuniecia moga nierzadko przyniesc duzo wiekszy efekt niz dyskusje o niczym

To musi być strasznie trudne. Spotykałam się kiedyś z chłopakiem, który wszystko chciał robić razem, bo on rezygnuje ze swojego życia, więc ja też powinnam. Nie da się tak żyć.

Kiedy sama byłam zaskoczona, że mój były chłopak był zazdrosny o wyjście na piwo z koleżanką, zajęcia dodatkowe czy nawet spacer z psem, to przyjaciółka mi powiedziała, że on nie jest zazdrosny o ten "obiekt", z którym spędzam czas, ale o sam czas, który mogłabym poświęcić jemu. I myślę, że miała rację.

Tu nie o to chodzi. Chodzi o prawo do własnej przestrzeni, do pójścia na spotkanie z koleżanką, na basen, do klubu fitness, żeby raz na jakiś czas móc zająć się czymś dodatkowym /hobby/, a nie żeby wogóle samodzielnie, bez partnera spędzać czas. Czy związek dwojga ludzi to rodzaj niewoli? Ja z mężem spędzałam i spędzam ogromną ilość czasu. Wszelkie wczasy, wyjazdy, imprezy, to zawsze razem! A tak na marginesie : jak pobędziesz kilkadziesiąt lat w małżeństwie, zmienisz zdanie..

Jestem ze swoją przez 12 lat, mamy różne zainteresowania i hobby które realizujemy indywidualnie i jakoś nie zauważyłem, żeby to było męczące. Przecież nie o to chodzi, że jak ja lubię treningi siłowe i sporty z tym związane to muszę mieć jakąś fitnesskę.
Jeśli żona chce wyjść z koleżankami to wychodzi, jeśli ja chcę wyjść z kumplami to wychodzę. Nie mam potrzeby przesiadywania wśród samych babek i się nudzić.

Myślę, że nie rozumiesz, bo nie masz jeszcze doświadczenia jak to jest mieszkać z kimś pod jednym dachem latami.

A właściwie masz! Kochasz pewnie swoich rodziców, lubisz z nimi spędzać czasami wolny czas, wyjechać gdzieś za miasto itp. Ale czy nie równie mocno się cieszysz, gdy wyjeżdżają gdzieś sami, a tobie pozostawiają wolną chatę na tydzień? Czy przez ten tydzień kochasz ich mniej?

Tak samo można być przemęczonym ciągłym przebywaniem z osobą, którą się kocha. Na dodatek sprzyja to konfliktom, bo nie ma wtedy możliwości odreagować stresu w samotności, bo ta druga osoba ciągle chce być z nami, więc siłą rzeczy agresja w końcu musi iść w jej stronę.

Zapytaj męża, kiedy będzie szedł do toalety z gazetą - gdzie idzie?
On odpowie - do toalety.
Na co Ty zapytaj z wyrzutem - a MNIE uwzględniłeś w swoich planach?!

Chcesz iść na fitness to idź i zapisz go, pewnie, niech pójdzie XD Na basen to samo, w ogóle powinnaś go trochę poprzeciągać po tych aktywniejszych dziedzinach życia Szybko mu się odechce uczestniczyć we wszystkich.

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi!  :-)  A już chwilami myślałam,  że rzeczywiście zachowuję się wobec męża nie fair!  Natomiast Kejter inaczej na to wszystko patrzy.. Ale ma prawo. Myślę jednak, że za jakiś czas zmieni poglądy! W każdym razie wiem już co dalej robić i  nie będę mieć wyrzutów sumienia!

Rzeczywiście, jeżeli się ma tyle zajęć i tak ściśle zorganizowany czas, że z partnerem widujemy się sporadycznie, to i sytuacja się zmienia. Choć to o czym tu piszę, to sprawa organizowania sobie czasu wolnego, przeznaczonego na własne hobby itp. Sama piszesz, że również spędzasz czas na basenie, bo on nie lubi sportu i woli grać w gry.. I co, czy to takie dziwne, że Twój chłopak woli inną formę relaksu? Tak że zaprzeczasz sama sobie podając takie przykłady.

Po prostu przeczysz sama sobie w swoich postach. Ja idąc na trening myślę o treningu. Skupiam się przez tą godzinę tylko i wyłącznie na treningu. Nie myślę w tym czasie o żonie, bo byłoby to dla mnie dziwne. Jestem na treningu, to myślę o treningu. Zmywam naczynia to zmywam naczynia. Jest tu i teraz. Jak wracam po tej godzinie to jesteśmy razem i chyba to jest ok. Wychodzę sam na "męskie" imprezy bo ona na takowych się nudzi. Tak samo ja się nudzę na babskich. Idiotyczne byłoby więc chodzenie na takowe imprezy tylko dlatego, że jesteśmy małżeństwem. Nie uważasz?

Zdaje się, że to ty pisałaś niedawno na temat odejścia od męża przemocowca, right?
Stąd też Twoje w/w dylematy, to pytania retoryczne, dobrze wiesz o co chodzi.

Mówiąc szczerze to zastanawiam się nad tym, po co niektórym jakiekolwiek związki. Padają wielkie słowa - wolność, odpoczynek, znudzenie, zmęczenie... To po co Wam partnerzy? nawet ci najbardziej oddani w końcu się wam znudzą, będziecie zmęczeni. Szczególnie że nie widzę w zachowaniu partnera autorki żadnej kontroli, ale zwykłą chęć robienia czegoś wspólnie,  w czasach gdy tego czasu nie ma za wiele. Z żoną mieszkamy razem od lat 12. Małżeństwem jesteśmy od 6. Mamy dwójkę dzieci, i nie widzimy powodu dla którego nagle mamy czuć zmęczenie, potrzebę odpoczynku od siebie. Wiele zajęć w ciągu dnia powoduje że "odpoczywamy od siebie" i chcąc aby nasz związek cały czas był świeży, dążymy do tego aby razem spędzony czas, był nasz, a nie osobny.
Przerażają mnie, mówiąc szczerze, nie które wpisy. Dla Wielu z Was małżeństwo to katorga, ciężka robota.
Nasze małżeństwo ma swoje problemy, swoje cienie, ale nie ma potrzeby spędzania czasu daleko od siebie.
Autorka i wiele z Was drogie Panie, ucieka, chce powietrza, a dlaczego nie czujecie wolności wewnątrz związku?
Dla nas wspólne wyjścia, chociaż rzadkie, są czymś normalnym. Nasi znajomi przyzwyczaili się do tego że jak zapraszają mnie, to zapraszają i żonę, o na odwrót. Na początku wielu było zdziwionych, szczególnie Panie zaczynały swoje wywody - przecież to babski wieczór itp itd, uwolnij się od niego bleblevle. A co na to moja  żona? A czy ja jestem niewolnicą abym się musiała z czegoś uwalniać? Jaki jest z tego efekt? Dzisiaj, po latach, jest niezła paczka fajnych ludzi, którzy spotykają się wspólnie przy różnych okazjach, czasami na krótkich wakacjach, a te potrzebujące wolności są po rozwodach. Bo źle rozumiana wolność w związku prowadzi do rozpadu. Czy spotykamy się osobno ze znajomymi? Tak, ale tylko wtedy kiedy z przyczyn zawodowych nie możemy być razem. I tak podczas takich spotkań, jesteśmy myślami ze sobą, czegoś nam brakuje. Czasami kumple się ze mnie śmieją, ale mi to wisi. Dlaczego? Bo mam swoją wolność u najlepszej przyjaciółki którą jest moja żona.
Bawimy się razem na zakupach, na basenach -żona idzie na spa a ja z córkami na basen dla dzieciaków, na zjeżdżalnie...
Dlaczego? Bo największą wolność mamy kiedy jesteśmy razem.
Pominę głupie komentarze, czy do kibla także chodzimy razem, bo uważam że temat jest zbyt ciekawy na marnotrawienie czasu.
A jeżeli ktoś się nudzi w towarzystwie swojego "ukochanego" niech zacznie szukać winy - w sobie, a nie u kogoś, kto chce tylko być przy swojej drugiej połówce.

Z tym zdaniem trzeba się zgodzić. Ale w przypadku - jak sam napisałeś - źle rozumianej wolności.
Nie chodzi o znudzenie w związku, o "uwolnienie się".
Chodzi tylko o pewien wycinek.
Ja nie ciągam mojego męża na babskie wypady. Nie wpraszam się na jego męskie spotkania.
Robimy wiele rzeczy wspólnie. Robimy też osobno.
Ale jeżeli w jakimś związku oboje mają potrzebę robienia wszystkiego razem i jest im z tym dobrze - to super, ich sprawa.
Gorzej jest jeżeli to odpowiada tylko jednej osobie.

I właśnie tak wyglądają zdrowe relacje w małżeństwie!

Ale my nie szukamy odpoczynku od siebie, tylko realizujemy swoje hobby które jest odmienne.

Nadal nie rozumiesz.
Już pisałam. Nie chodzi o wolność czy odpoczynek od partnera.
Nie każde hobby czy zainteresowania muszą być wspólne.
Gdyby przykładowo mój mąż był modelarzem np. samolotów, a mnie to zupełnie nie pociąga, to miałabym na siłę w tym uczestniczyć? Po co?
Ja lubię chodzić na basen, mojego męża pływanie w basenie nudzi. Chodzę bez niego.
Uważam przeciwnie. Przymuszanie się do przebywania ciągle z partnerem, nawet jeżeli nas jakieś zajęcia kompletnie nudzą, jest niezdrowe dla związku.
Jest wystarczająco dużo dziedzin, w których można coś wspólnie robić. Tak samo mogą być takie, w których się działa bez partnera.

Miejsce to może i by było, ale wtedy gdyby partnerka podzielała moje hobby, a ja hobby partnerki. Ja lubię podnosić duże ciężary, a ona lubi dziergać na drutach lub robić decoupage. Zainteresowania dość skrajne. Żony nie interesuje siłownia, a mnie decoupage. Dlatego niespecjalnie rozumiem pytanie/problem.

Tak, poruszam także jeszcze inne kwestie.  Natomiast tamtego wątku już nie kontynuuję. I rzeczywiście - to moje życie.. To wszystko "Życzliwa"co Ci mam do powiedzenia. Również pozdrawiam.