Moja nadzieja na LEPSZA wspolna przyszlosc? - Netkobiety.pl

Taka sytuacja zawsze jest smutna i przygnębiająca.
Najważniejsze, że podjęliście wspolną decyzję. A czas pokaże czy słuszną. Powodzenia!

Z tego co piszesz, ze jestes na etapie 'od nowa' to raczej Twoje pobozne zyczenie a nie rzeczywistosc jest. Do tego etapu jeszcze bardzo daleko. Niemniej szacun ze zdecydowalas sie sprobowac wybaczyc. Terapia to dobry pomysl.

Tez nalezalam do tych osob peznych tego ze zdrada to koniec, ale tak jak piszesz zycie weryfukuje nasze poglady, zmienia nas na kazdym kroku.

Na te zdrade niestety zapracowalismy oboje i oboje musimy dac temu czola.Oczywiscie, ze to co zrobil jest niewybaczalne, ze to bylo egoistyczne z jego strony, ze zapmnial o mnie i poszedl do innej. Zniszczyl nasze wakacje, bo bedac ze mna (bez dzieci) pisal i tesknil do innej. Okazal sie bardzo slaby. Ja czekalam do tych wakacji, aby wlasnie odetchnac od wszystkiego, aby pobyc we dwoje i odbudowac nasze relacje, ale juz bylo za pozno...:(
Tlumaczyl sie tym, ze to bylo uzaleznienie od pisania, ze teraz gdy juz sie skonczylo czuje sie duzo lepiej, zaczelismy w koncu rozmawiac, a dawno tego nie robilismy.

Uprzedzilam go, ze teraz bedzie musial znosic moje humory, moj smutek i zale zwiazane z tym wydazeniem. Boje sie jednoczesnie, ze nie dam mu zyc i bede sie psychicznie wyzywac na nim

Nie bedzie to latwe, ale bedziemy nad tym pracowac.

Wiesz to nie chodzi o użalanie sie nad soba,  jesteś niecały miesiąc po informacji o zdradzie .

I mimo ze daliscie sobie szanse niejednokrotnie to wszystko bedzie do ciebie wracac :

sama piszesz
kocham  go a potem nienawidze
mam ochote go przytulic ale czasami nie mozesz na niego patrzec
jednego dnia jestem spokojna a drugiego mam gorsze dni ......

To wszystko jest normalne i jeszcze nie jednokrotnie bedziesz bic sie z myslami , pytaniami , emocjami ..... ale na to potrzeba naprawde o wiele wiele wiecej czasu ............   aby to wszystko ogarnac ....

Zycze Ci powodzenia

Dla niektorych moze sie to wydawac krotko. Wiem, ze w porownaniu do innych to jest niewiele. Zdaje sobie sprawe, ze dlugo mi zejdzie przejscie do "jakiejs" rownowagi. Caly czas mam w swiadomosci, to co sie stalo.
Nie bede sie uzalac nad soba, po pierwsze nie chce, a po drugie chce cos zrobic by bylo lepiej, wiec dlaczego nie zaczac od razu?

Mama zawsze mi mowila, ze jestem w goracej wodzie kapana...

Dla niektorych to co zrobil moj K moze nawet nie byc zdrada, bo wedle tego, co mowil nie spal ze swoja kochanka, tylko byly rozmowy, spotkania w parku, przytulanki, calowanie i pisanie pikantnych liscikow.

Anne_Bonny, czytalam twoja historie, piszesz tam ze oboje sie przyczyniliscie do kryzysu, ale to on cie zdradzil. Ja tez zdaje sobie sprawe z tego, ze nie jestem zupelnie niewinna. Oddalilismy sie od siebie. On sie okazal slaby, gdy ja czekalam na ten dobry moment, ale sie nie doczekalam. Niestety.

K w rozmowach powiedzial, ze nie chcial sie z nia spotkac sam na sam, aby nie doszlo do czegos wiecej... Niby chcieli zakonczyc ten dziwny zwiazek juz dawno, bo rodzina, bo maz, zona... jednoczesnie nie potrafili zakonczyc pisania do siebie, a wpracy sie widzieli.

Nie wiem jak mam to interpretowac?

Tlumaczyl sie tym, ze z nia nie spal, jakby to go mialo uniewinnic od zdrady, bo mnie "nie zdradzil"? ze jak? a ta rzekoma milosc miedzy nimi i beznadziejna sytuacja, ze oboje sa juz w zwiazkach.

Odbija mi czesto pileczke, ze sama bym sie podobnie zachowala jak on... desperat.

Nie jest mi smutno, czuje tylko te nieznosna irytacje urazonej dumy.

...a tak z innej beczki

spisalismy sobie liste naszych zyczen, jak ma byc i wprowadzamy ja w zycie.

widze ze sie stara, ja tez sie staram.

zaczelismy od nowa... poprosil bym zostala jego zona, od nowa

Tego sie wlasnie boje, ze bedzie chcial sie z nia kontaktowac.

Moj K wie, ze ma jedna szanse, wiecej nie bedzie!

Warunki byly takie:

zero kontaktow, zablokowane konto na fb, ona w trybie natychmiastowym zwolnila sie z pracy (jesli nie ona to on by musial szukac inne pracy)

rozmawiamy, rozmawiamy, rozmawiamy... o wszystkim, szczerze,
okazujemy sobie milosc, troske, uwage, nawet przez drobne gesty.

pokazalam mu te forum do poczytania... powiedzial ze po lekturze kilku historii lepiej zrozumial swoj blad, lepiej zrozumial moje uczucia i to jaka krzywde mi wyrzadzil, ze byl egoista.

Mowie mu ze czasem mam mysli o odwecie i sie go pytam o jego punkt widzenia.

Po prostu rozmawiamy o naszych myslach i emocjach.

Wie, ze go kocham, ale wie tez, ze nie bede cierpietnica dla niego i nie dam sie tak ponizac.

Mam nadzieje, ze kocha mnie na tyle by sie ze mna zestarzec... ale tego bede pewna, gdy bede stara

miesiac i juz jestes na etapie budowania wszystkiego na nowo?

troche desperacko, nie widzę tego wcale. za szybko dalas mu te szansę. wątpie aby a takim wypadku sie starał, nie pokazalaś mu pożądnie że Cie skrzywidził.
ja przeszlam to 4 lata temu, niestety nie dalam drugiej szansy mimo że kochalam strasznie nie potrafilam juz na niego patrzeć.

Dobry moment jest wtedy, kiedy Ty złapiesz równowagę, przepracujesz wszystko i w pewnym sensie pogodzisz się z sytuacją, wtedy, kiedy sama dobrze śpisz. A przez cały czas, kiedy przechodzisz przez wątpliwości i wahania on jest przy Tobie i Cię wspiera. I jak się ustabilizuje, to wtedy jest dobry moment.

Teraz, jak dal mnie, to Ty nadal jesteś w szoku i całe to piekło przed Tobą...

hmmm Z ta rownowaga jest kiepsko,

Z twojej wypowiedzi plynie sugestia abym najpierw wrocila do rownowagi a potem mu dala szanse?

Dlaczego nie odwrocic tego? niech widzi co sie ze mna dzieje, niech uczy sie na swoich bledach, niech wie jak to naprawic.
Poza mna sa jeszcze dzieci. Czy mam odseparowac od nich kochajacego ojca? Juz starsza corka ma problemy emocjonalne, nie chce narazie burzyc im rodziny. Wiem, to on ja zburzyl, ale obraz jest zachowany.

On chce to naprawic, ja chce byc z nim.

To co, sie wydarzylo w pewnym sensie otworzylo mi i jemu oczy. Przegadalismy duzo i wiemy jakie bledy popelnialismy. Teraz probujemy sie zabrac do tego aby sie nie powtarzac.

A to, ze mam rozhwiana rownowage emocjonalna... niech sie stara ja przywrocic do spokojnego stanu. Jesli rzeczywiscie mnie kocha, to wytrzyma te burze, a jak nie, to trudno. przyjmujemy taka opcje do wiadomosci. Bede plakac, ale nie w nieskonczonosc.

Anne_Bonny, onama82 - nie zastanawiajcie się nad wybaczeniem. Skupcie się na relacji między Wami. To teraz jest istotne. Jeżeli tu będzie ok, to wybaczenie samo przyjdzie.

Ja wybaczyłam dość szybko, dla siebie.
Do normalności - doszłam po 3 latach od zdrady.
Normalność - mam na myśli to, że zdrada już nie powodowała żadnych emocji.

Onama82- myślę, że należy wybaczyć, by frustracje w nas ciągle nie narastały, a przeszłość nie miała wpływu na teraźniejszość. Ale na to przyjdzie odpowiedni czas. Tak od razu się chyba nie da. A może ktoś potrafi, jeżeli tak - to jest szczęściarzem. Mi w miarę szybko to przyszło. Chociaż pogodzić z tym wszystkim, zaakceptować to co się stało - tak łatwo nie było.
3 lata - mało, dużo? W sam raz by móc oddychać już nie skażonym powietrzem .

Psycholog - ciekawa jestem jak Was pokierowała, na co zwracała uwagę. My nie korzystaliśmy z psychologa. Daliśmy radę sami.

Powodzenia

Bylismy razem. na poczatku bylo troche trudno zaczac rozmawiac, ale z pomoca pani psycholog jakos sie udalo.
Myslalam, ze bedzie stawiac wiecej pytac, ale ona polecila nam ze soba rozmawiac, abysmy prowadzili jakis dialog, z tym ze podsuwala nam konkretne tematy, wiele z nich przerobilismy sami, ale nie z takim podejsciem. Po krotkiej wymianie zdan i obserwacji tlumaczyla nam obojgu nasze wzajemne emocje, skad sie biora i JAK mozemy sie wobec siebie zachowywac, CO i JAK mowic, tak abysmy sie zrozumieli.

Narazie byla jedna wizyta i duzo pomoglo. Psycholog nie umawiala sie z nami na nastepna wizyte, tylko powiedziala, ze "wszystko w swoim czasie" i umowimy sie z nia gdy bedziemy czuc potrzebe.

K pozniej przyznal, ze strasznie trudno mu bylo isc przed obca kobieta opowiadac o swoich emocjach. Ale z drugiej strony tak czasem calkiem komus obcemu to nawet lepiej...

W miedzyczsie mielismy jedna burze miedzy soba. Eehh dostal ode mnie w twarz, poraz pierwszy w zyciu. potem stwierdzil, ze mu sie nalezalo....

Teraz jest spokoj, szkoda, ze pozorny,
Pracujemy nad soba.

Anne, dzieki za pamiec,
Mysle o kolejnej wizycie, ale najpierw chcialabym przerobic kilka rzeczy. Czas pedzi, jest duzo do zrobienia, czas dla dzieci. Nie jest latwo sie zebrac.

Raz lepiej raz gorzej. Miewam ciche dni, K sie denerwuje, ze jednego dnia jest lepiej, a drugiego dnia sie nie odzywam do niego. Troche to popieprzone.

Powiedzial mi, ze nie ma energii na nic, nie ma werwy z sobie i tak juz od roku bodajze. Mnie wkurza jego beirnosc i brak entuzjazmu na cokolwiek, on sie wkurza na mnie, ze ja na niego i tak sie kolo zamyka. Ciezko bedzie z tego wybrnac.
Schematyczny romansisk w chwilach slabosci, bo laska 10 lat mlodsza sie do niego przymiziala.... eeeh

Powidzialam mu, ze nie dam rady mu pomoc, musi sie wziasc w garsc, bo ja dlugo nie wytrzymam w takiej sytuacji.
Pytal sie mnie co moze zrobic w takich nerwowych sytuacjach. ... nie wiem!, powiedzialam mu ze ma BYC, ze musimy o tym rozmawiac i nie mozmy unikac tematu, nawet jesli emocje beda buzowaly. Nie da sie o tym zapomniec, to caly czas jest raz mniej raz bardziej w cieniu.

Czasem sama nie wiem czego chce.
Sa sytuacje pozornego spokoju, przytulamy sie i rozmawiamy, ale mam ochote sie na niego wkurzyc, nie chce go widziec, nie chce go slyszec i takie tam. Gdy sa sytuacje nerwowe, nie odzywam sie do niego albo fukam, to chce aby mnie przytulil. Gdy go nie ma tesknie za nim, chce slyszec jego glos i czuc jego obecnosc. Gdy jest nie chce go widziec... ze skrajnosci w skrajnosc...

OD jakiegos czasu unikam tez spotkan towarzyskich, gdy jest liczne grono, gdzie wszyscy znaja lalunie i w dodatku ja lubia...Nie czuje sie na silach byc miedzy tyloma ludzmi, gdy zwszyscy znaja sutyacje.
W niedziele mielismy jechac na urodziny jego chrzesniaczki i mielismy byc tylko my jako goscie. W czoraj sie dowiedzialam, ze nie i ze jeszcze ma byc bliska kolezanka tamtej...
wpadam w panike... boje sie, ze albo puszcza mi emocje i powiem cos niefajnego, albo bede te emocje tak bardzo trzymac na wodzy, ze sie nie bede odzywac do ludzi...