Nie potrafię kochać - Netkobiety.pl

problem twojego typu jest tu poruszany chyba co chwilę, uwierz mi
upraszczamy to w chwilę, dobrze ? Ktoś się o Ciebie stara -> nie umiesz go kochać; ktoś Cię zlewa -> kochasz go i się uganiasz tak? (jeśli nie to nie czytaj dalej)
po prostu nie czujesz tej męskości w osobniku który się o Ciebie za bardzo stara, czujesz się jakbyś mogła go mieć zawsze więc po co się starać? Ktoś kto do Ciebie się tak przymila automatycznie stawia się niżej od Ciebie, jakbyś była lepsza. A kobieta nie chce być lepsza. To facet ma być lepszy, on ma być silny, on ma być pewny siebie. Takie zachowania kojarzą Ci się z tym, że partner nie ma pewności siebie przez co jego atrakcyjność maleje.
Z kolei ten kto Cię olewa od razu zwraca twoją uwagę. Wszystko jest na odwrót z tego co czytasz wyżej. Czujesz się zaintrygowana i chcesz rozgryźć każdy jego gest bo jest taki tajemniczy - "dlaczego nie zwraca na mnie uwagi?" , "coś ze mną nie tak" ; chcesz być dla niego lepszą wersją siebie by zwrócić uwagę
Kojarzą Ci się po prostu z siłą i męskością bo Ci powiedzieli zwykłe i proste "nie"

Tak, to jest prawda, ale dlaczego tak jest...
Nie chciałam właśnie pisać, że po pewnym czasie z faceta robi się taka "ciapa". Tylko problem jest taki, że 3 ostatnich na prawdę mnie kochało...
Ostatni związek zaczął się przez internet. Na skype wszystko było ok, na pierwszym spotkaniu okazało się, że chłopak jest mojego wzrostu, ale chciałam z tym walczyć. Jest na prawdę wspaniałym facetem, ma wiele talentów, ale ostatnio zaczęłam widzieć w nim same wady... czuję się okropnie, nie chcę być taka dla mężczyzn, nie chcę ich niszczyć.
A z tymi "lepszymi" ode mnie to ja się ich po prostu boję. Nie umiem podejść i zagadać, nie potrafię się starać o faceta, wydaje mi się, że ucieknie, że nie będę miała z nim tematów do rozmów... Jak ktoś się mną interesuje to na początku nie jestem aż taka krytyczna, nawet jak ma wady to jakoś mniej je widzę, albo tłumaczę sobie, że się "przyzwyczaję"...
Boże jestem złą osobą... nie mogę dzielić ludzi na lepszych i gorszych, to jest chore...

W sumie zastanawiam się teraz, czy ja dobrze zrobiłam... oprócz tego, że mój ostatni chłopak był niski i okropnie zazdrosny chyba nie miał aż takich wad. Zrobił się taką "ciapą", bo ja nie dawałam mu pewności siebie. Dlaczego nie mogłam przemóc tego jego niskiego wzrostu? Wydaje mi się, jakby przez tą jedną wadę reszta mniejszych strasznie urosła...

Tak, ale to nie jemu ten wzrost przeszkadza, tylko mnie. Mam jakąś fobię na tym punkcie. Kompleksy ma z powodów rodzinnych, to jest dosyć skomplikowane.
PS: myślę, że wątek należy przenieść do miłość czy coś w tym stylu

Było nam dobrze. Wiadomo, kłóciliśmy się, ale jak było ok to ok. Tzn. tylko takie "miekkie" smsy mnie denerwowały. A z tym wzrostem... nie wiem, ale jak go zobaczyłam na żywo, to aż mnie zatkało, do tego stopnia byłam niezadowolona. Ale starałam się zagryzać zęby. Tylko po każdej kłótni mi się przewijały wszystkie jego wady, że mogłabym mieć kogoś "lepszego". Tylko że większość tych wad to właśnie wygląd...

Mam ten sam problem, niestety.
Mój temat z dawna: http://www.netkobiety.pl/t50547.html

Chętnie pośledzę co tu będzie opisywane.

Witam! I Ty w końcu trafisz  na kogoś, kto będzie ci odpowiadał charakterem. Wszak ideałów nie ma. A przeważnie jest tak, że na początku się idealizuje, nim się kogoś  pozna lepiej.  Jest się z kimś nie dlatego, żeby nie być samotnym, ale, że  zależy na tej właśnie osobie. 

Żeby to wiedzieć, trzeba ją poznać.

Heeej
pisze bo mam taki sam problem miałam dwóch chłopaków z 1. byłam około 5 lat z przerwami. Na początku się starał ( ładnie sie ubierał, i zachowywał  poważnie _ widać było że mu zależy, po paru latach przestał sie starac i przestał mi się podobać doszłam do wniosku że nie pasuje do mnie bo ( juz mi sie podoba to było bez sensu byłam z nim bo mi sie podobał z wyglądu ale tez oprócz tego  rozumieliśmy sie  dobrze , rozumiałam jego problemy a on moje .  A z 2.  TO TEZ ZAUROCZENIE BYŁO  tylko miesiąc z nim byłam on mnie rzucił bo stwierdził ze moje uczucie jest nie szczere . Masakra!! chce mieć chłopaka żeby mieć z kim pogadać , spotkać sie moje koleżanki i wgl chyba wszyscy ktorych znam sa w związkach
 
p.s może sie nie nadaje do zwiazków  napewno jeśli mam z kim być musze sie czuć swobodnie być sobą,
mam tez problem taki ze wstydze sie patrzec na chlopaka ale tak prosto w oczy
  przy rozmowie . Zazwyczaj jest smiała do chłopaków ale ktorzy mi sie nie podobają a teraz ten kolega z pracy mnie blokuje ze moge nic powiedzieć bo tak mi sie podoba

pozdrawiam Zapraszam do rozmowy

Nie widzę tu żadnego braku poczucia własnej wartości u Autorki, za to widzę lęk przed bliskością i utratą autonomii.

To proste- jak wybiera kogoś niedostępnego, to może sobie łatwo wyjaśnić, że nic z tej znajomości nie wychodzi, że nic się nie rozwija i w związku z tym mieć taką "fantazjowaną" miłość. W przypadku realnego związku, z pogłębianiem się intymności, z otwieraniem się na partnera, Autorka sobie nie radzi, więc zaczyna wynajdywać wady u mężczyzny by się od niego odsunąć.

Trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie dlaczego poziom kontroli i lęk przed uczuciami, przede wszystkim własnymi, jest aż tak duży, że uniemożliwia zaangażowanie się w poważny związek.

Wejdę do tej dyskusji i pozwolę sobie tez ponizej zacytować kilka wartościowych - moim zdaniem - wypowiedzi, które rzucają trochę światła na Twój "problem". Światła nie "olśniewającego", a ...obnażajacego.
Bardzo powierzchownie podchodzisz do kwesti związku. Uważając, ze zawsze "mogłabyś mieć kogoś lepszego" juz na starcie podświadomie skreślasz każdego. A skreślasz tym mocniej im bardziej związek nabiera rumieńców. Efekt? Wieczne niezadowolenie, irytacja, kłótnie, prowokacje do kłótni i ...katastrofa. Kolejna. W taki sposób, tak ...krytycznie podchodząc do kazdego - w kazdym znajdziesz coś "nie tak". W kazdym - przy nawet odrobinie złej woli - mozna znaleźć coś, co uznamy za wadę. Ty tą umiejętność rozwinęłaś - pomimo młodego wieku - do perfekcji prawie. Potrafisz wyłuskać każdą negatywna cechę, a taką, która dla innych jest banałem - dla Ciebie staje sie czymś drażniącym. Sama taka ...idealna jesteś? Być z kimś, chcieć z kims być to zwiazek nie dla czyichś zalet i walorów (te czasem ulegają "ulotnieniu"), a POMIMO WAD. To duza róznica.
I tu wchodzimy na temat poruszony wczesniej przez Alcybiadesa:

Trudno nie przyznac racji Summerce, bo to sama prawda. To troche inna odsłona tego bycia z kimś "pomimo wad". W związek nie wchodzi sie z desperacji, tylko z wyższych pobudek I jeżeli sie na to decydujesz - to wypadałoby być pewną, że zależy Ci, Autorko, na tej konkretnej osobie, że ją AKCEPTUJESZ taką jaką jest i traktujesz wyrozumiale jej mankamenty (wzrost, wygląd, słabości, status itp). I pomimo tych niewątpliwych mankamentów, wad jesteś w stanie ją akceptować i szanować, czyli traktować jak normalnego, cennego dla Ciebie człowieka. Nie potrafisz tego skoro za każdym razem wynajdujesz i rozwałkowywujesz kazdą wadę.I to całkowicie wypacza Ci obraz takiego człowieka doprowadzając do zniechęcenia... Nie chodzi o zadowalanie sie "byle czym", a o normalność w podejściu do drugiej osoby. O traktowanie i patrzenie na tą osobę takimi oczami, jakimi sama chciałabyś być widziana. Ponowie pytanie: sama jesteś tak doskonała pod kazdym względem?

Łączę te dwie wypowiedzi (sluuu i Beyondblackie), bo też cos ważnego obnażają: wyznaczanie granicy "moje - twoje", obawa przez utratą odrębnosci i szukanie na siłę powodu do zniszczenia związku. Moze to nazbyt rozwiniete dociekania, ale moze byc to też powodem Twoich, Autorko "zawirowań"?
Twoje słowa z pierwszego postu ("...moi partnerzy byli dobrzy, troskliwi... jestem zbyt wybredna...przez pierwsze kilka tygodnia jestem pełna euforii...kiedy zauroczenie mija staję się oschła...Zawsze mi coś nie pasuje, w wyglądzie, zachowaniu, statusie społecznym, umiejętnościach. Poza tym, nie chcę, żeby mnie ktoś ograniczał.") to w zasadzie potwierdzenie tych wszystkich wywodów. Być moze też kierowana własnie jakąś desperacją wchodzisz w związki ...w obawie, by nie zostać "starą panną"?
To do niczego dobrego nie doprowadzi. A katastrofą w Twoim przypadku będzie zwiazanie sie z kims i zamążpójście bez odczekania na niewątpliwe i oczywiste "pojawienie sie potwornych wad u partnera"
W sumie masz dopiero dwadziescia dwa lata, jesteś jeszcze młodą osoba i masz czas na poznanie zycia i zasad, którymi wypadałoby sie kierować w związku. Moze trafisz na kogoś bardziej rozeznanego w tej sztuce - radziłbym mimo wszystko przychylnie traktować ewentualne pomocne wskazówki, bez kwestionowania ich na starcie Bo moze dopiero wówczas nauczysz się doceniać drugą osobę i byc z nią pomimo jej niedoskonałości.