Tata nas opuścił... - Netkobiety.pl

Wiem, że nie jest mu łatwo, bo znam go nie od dziś i mogę tylko domyslac się co czuje. Ale mojej mamie też nic nie da sie przetłumaczyc, jak zaczełam sie na nią fochac to ona zaczeła mi tłumaczyc że zachowuje sie jak dziecko, bo tata ma inna a z domu zrobił sobie hotel.. jakbym pokazała że stoję za tatą wtedy byłabym tą złą. Strasznie boli mnie to wszystko, ale dziękuję Olka_kontrolka za pare słów otuchy.. może faktycznie lepiej jest teraz, przynajmniej tata nie musi teraz wysłuchiwać wyrzutów mamy ani brata ani ja nie jestem teraz tego świadkiem, ale mimo to jest mi źle.. brakuje mi tego jak plątał sie po domu, gotował obiad, jak czasem ogladalismy mecze taka pustka jest teraz.. i bardzo cięzko jest mi się z tym pogodzic..

Miałam taką sytuację w domu, tylko ja przechodziłam ją już na początku gimnazjum. Prawda jest brutalna, nigdy nie będzie tak jak dawniej. Mama będzie miała do ciebie pretensje, że rozmawiasz z tatą, a tata, że rozmawiasz z mamą. To czasami jest bardzo ciężkie. W twojej sytuacji jest taki plus, że przynajmniej twój tata nie ma cię gdzieś (mój jest pracoholikiem i poświęca mi bardzo mało czasu, praktycznie wcale). Trzymaj się, człowiek jest silniejszy niż czasami się wydaje, nawet nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić do jakich rzeczy możemy przywyknąć. Jest jeszcze drugi aspekt rozstań, a mianowicie kwestie finansowe, niby się gada, że alimenty i takie tam... Ale to są śmiesze pieniądze. Ogólnie te rozwody to jedna wielka ściema. Kuratorzy próbują ci wciskać kit, że nic się nie zmieni, a prawda wygląda tak, że tracisz zdrowy kontakt z jednym z rodziców (z tym, z którym nie mieszkasz, czyli zazwyczaj z ojcem) i dodatkowo znacząco obniża się standart życia jeżeli chodzi o kwestie finansowe. Samotnym matkom jest dużo ciężej, a państwo nie robi nic, by jakoś im pomóc.

Herugaa, mój tata od kilku lat jest na emeryturze, a ostatnio coraz czesciej było tak że wychodził rano a wracał w nocy i tak w koło. Zaczełam zauwazac to dopiero teraz, gdy skonczyłam studia. Wczesniej uczyłam sie w innym miescie i tez tam troche pracowałam wiec do domu wracałam przewaznie na weekendy i swieta a wtedy tata czesciej był w domu i czekał juz na mnie z obiadem i buziakiem. Moja mama jest pracoholiczką, jest włascicielka duzego sklepu (który prowadzi sama), wiec moje relacje z nia nie są za dobre, i jak juz wczesniej pisałam jestem osoba zamknieta w sobie i bardzo wrażliwa wiec cieżko mi rozmawiac z mama na takie trudne tematy. Zwierzam się troche jedynie mojemu chłopakowi, który po częsci wie jaka mam sytuacje w domu. Mama nawet nie wie, że odbieram telefony od taty.
Duzo wychodze do znajomych, spotykam sie z chłopakiem, staram sie mało siedziec w domu, by o tym wszystkim nie myslec, ale czasem sie nie da, nikt nie wie co tak naprawde czuje i jak mi jest cięzko. Nie chce nawet mówic tacie jak mnie to wszystko boli, bo pewnie bardzo by sie tym zmartwił
Dziękuje bardzo za Wasze opinie i porady, nawet nie wiecie jak każda odpowiedz na mój post jest dla mnie ważna, przynajmniej wiem, ze nie jestem sama.

Tylko wcześniej przynajmniej nocował w domu, czułam jego obecnosc, a teraz w ogole go juz nie ma i wiem że chciałby wrócić ale na pewno ma dość tych awantur i wyrzutów mamy i brata.. a jak z nim rozmawiam przez tel to czuje smutek w jego głosie a raz gdy spotkałam sie z nim poza domem to płakał i mówił jak bardzo mnie kocha.. a gdy studiowałam miałam od niego wszystko co chciałam, dlatego boli mnie teraz to wszystko, bo wiem że jest zagubiony a ja nie mogę zrobić nic by mu pomóc, bo przeciez nie powiem by wrócił, chociaz chciałabym, jak kazda córka chciałaby mieć oboje rodziców przy sobie.

A ja mam wrażenie, że Ania, to nie 23 lata ma, a 13, a przynajmniej taką mentalność.