komu przeszkadza moje szczęście i czemu ich tak wielu ? - Netkobiety.pl

absolutnie nie przejmuj się takimi ,,dobrymi radami,,,
raczej nie chcą bliscy twoi tobie na źle, ale zgodze się ze takie rady sa bardzo denerwujace

Jakim prawem jacyś obcy ludzie włażą z butami w Twoje życie? Bo im na to pozwalasz. Jeśli tego nie ukrócisz, nie skończą się komentarze. Możesz albo zwrócić im uwagę albo to olać. W przeciwnym razie nie uwolnisz się od tego

Przed ślubem rozmawialiśmy i wiedziałam jak to może wyglądać. Oboje jesteśmy już po 30tce i założenie rodziny jest raczej najważniejsze, choć ciśnienia nie mamy, ale uznaliśmy, że nie ma co dalej czekać. Teraz chyba czekamy na ciążę i stąd nie spieszy mi się do zaczepiania byle gdzie i stresowania się.

Ja pracowałam w PL do ślubu, mam wykształcenie, ale bez języka na razie wiele nie mogę zrobić. Oczywiście wiem że bycie "hausfrau" w XXI wieku jest niemodne, ale dla mnie to moment, że chcę tą "hausfrau" być. Już się wyszalałam zawodowo, zbierałam cięgi nie raz, walczyłam o pozycję/stanowisko/awans, nie będę sobie tego urządzać kiedy nie muszę.
Myślę o dodatkowych studiach, mąż to popiera i chwali ,że radzę sobie z językiem w dość szybkim tempie i ... często mówi jakie ma szczęście ,że teraz ma taki skarb.
Mi się wydaje ...może błędnie ...że ponieważ jesteśmy sami za granicą (jest kilkoro znajomych, czasem wpada rodzina, ale na co dzień jest nas 2) , że to nas cementuje. Ja mogę liczyć tylko na niego, on (zresztą od 3lat związku) tylko na mnie. Jeśli dotychczas pojawiał się jakiś problem to rozwiązywaliśmy go wspólnie - ja jestem kontaktowa i zaradna, on mądry i rozsądny.

Może powiecie - wziął sobie niewolnicę, wykorzystuje Cię etc. ale tak nie jest. Zawsze chciałam mieć dom i rodzinę, dom gdzie jest miło, schludnie i pachnie ciastem by pogadać przy kawie o tym jak minął dzień.

A jakim prawem ktos wpada na forum i zaklada watki w stylu "koniec malzenstwa a ja wciaz go kocham" albo "dlaczego nikt nie chce mnie przyjac do pracy choc ja tak bardzo chce pracowac"?

Ano ludzie wchodzą w czyjes zycie z butami bo czesto wiedza z doswiadczenia jak sie takie historie koncza i wola dzialac zawczasu niz jak mleko sie wyleje i beda lzy i zal do calego swiata...

A do pracy warto isc, bo wygodne życie szybko wchodzi w krew i z miesiaca na miesiac, z roku na rok coraz trudniej jest wrocic do obiegu - zwlaszcza jak ktos przesiedzi w domu najbardziej produktywne lata...

Bardzo dziękuję, bo czasami czuję się jak niedojda gdy rozmawiam z koleżankami, a one żyją w wiecznym wirze. Nie wiem czemu ale ...one uważają się za lepsze ode mnie.... bo zarobią na siebie, bo są na ścieżce awansu, bo są takie zajęte, więc latają złe, bo nie wiedzą kiedy dzieckiem się zająć, kiedy sobą, a kiedy domem.... czy to jest model szczęśliwej rodziny ?

Czy one takie "niezależne" lepiej inwestują w swoje życie i związek ...?

Mozna byc niezaleznym i nadal tworzyc szczesliwa rodzine. W koncu chłop taki jest, to czemu Ty nie mozesz? Ty ustawiasz sie na gorszej pozycji będąc zależną i masz mniej prawa głosu w wiekszosci sytuacji. Tak działają relacje, ze ostateczny głos ma ten, kto jest bardziej potrzebujący - a zazwyczaj bardziej potrzebującym jest osoba, która ma mniej do zaoferowania. Tu nawet nie zalezy to jaki on jest, ideał itp tylko jesli wyjdzie sporna sprawa, kryzys, cokolwiek to on zawsze bedzie miał asa w rękawie. Tak jest zazwyczaj jak jedna osoba w zwiazku jest bardzo atrakcyjna, a druga wcale. By uniknac gorszych sytuacji i zachowac szacunek te dwie osoby powinny byc na podobnym poziomie. Nie wiem jednak czy z naturą kobiety tak sie da (przynajmniej tą przytoczoną, że spokojny dom, dzieci, pełen spokoj, a jeszcze uległość), ale wydaje sie to rozsądne. Jak pisałem, wg mnie lepiej sie 'przygotowac' ze jutro moze byc koniec związku i wiedzieć co dalej, gdyby tak sie stało.

Mąż jest za granicą od wielu lat, doskonale zna język, ideałem nie jest.
Nie uważam się za gorszą. Po prostu teraz on zarabia pieniądze.
Jaki plan "w razie w" masz na myśli w mojej sytuacji ? Bo nie wiem, skoro uczę się języka i szukam pracy (może nie nachalnie).
Czy nigdy nie można opuścić gardy ?

Nie, nie same "życiowe tragedie" tu piszą, tylko ty swojej "tragedii" nadajesz zbyt duze znaczenie. Olej to co ci ludzie gadaja, bo chetni do krytyki zawsze sie znajda
Ale z drugiej atrony pamietaj, że wiele z tych osob nie robi tego ze zlosliwosci tylko z troski o ciebie.
Na tych staraj sie nie prychać

Do wizji życia nie można nikogo zmusić. Można zarazić, zachęcić.
Życzę ci, żebyś się cieszyła i dobrze czuła w tym, co cię otacza

I to chyba jest podsumowanie. Nie każdy ślepo pędzi za karierą, dla niektórych ważniejsza jest rodzina. Skoro Ty i Twój mąż radzicie sobie finansowo i jest wam dobrze to po co to zmieniać. Jesteś szczęśliwa przy mężu, on jest szczęśliwy przy Tobie czego chcieć więcej.

Uwierz, że jak miałoby się coś zepsuć, to nie będzie to zależne od tego czy pracujesz, tylko od tego jacy jesteście dla siebie. Najważniejszy jest szacunek ( dwukierunkowo ), zaufanie i przyjaźń.

Jak poczujesz, że coś chcesz zmienić to to zrobisz wtedy.

kazdy zyje jak chce, ja np. nie potrafilabym nie rpacowac i liczyc na druga osobe, ale to zalezy od czlowieka, jednak nikt nikomu w zycie wlazic z buciorami nie powinien, to Twoja sprawa i to Ty wyjdziesz na tym dobrze lub zle

Moja droga, twoim bliskim i przyjaciółkom nie przeszkadza twoje szczęście, wręcz przeciwnie - znają życie i wiedzą, że nie zawsze jest tak różowo, jak to opisujesz, dlatego dobrze ci radzą. Rozumiem, że chcesz zajść w ciążę, a z brzuszkiem szukanie pracy za bardzo możliwe nie będzie. Ale jeszcze w ciąży nie jesteś, więc możesz się zaczepić gdziekolwiek, nawet z minimalną znajomością języka. To może być praca fizyczna, nawet lekka, na pół etatu. Cokolwiek, byle by tylko nie być zależną w 100% od męża. Ty jesteś jeszcze mentalnie na etapie miesiąca miodowego, ale to się skończy i fakt, że tak piszę, nie znaczy, że źle ci życzę. Po prostu wiem, jak może być w życiu, wypadek, choroba i inne gorsze rzeczy. A potem okazuje się, że zostajemy same bez jakiegokolwiek dochodu. Ja już trochę przeżyłam i w pewnym momencie gdyby nie dobrze płatna praca, to byłoby ze mną kiepsko. A tak - mogłam wynająć mieszkanie i sama się utrzymać. Nie mówię, że mąż cię zdradzi albo że się znudzi, ale czasem warto posłuchać mamy czy cioci, bo te dojrzałe, doświadczone kobiety wiedzą, co mówią.

Widzisz tylko skrajności. Z jednej strony styl życia, jaki obecnie prowadzisz, z drugiej dążenie do maksymalnej niezależności. Wiesz, jest jeszcze coś pomiędzy. Normalna praca, która kończy się o 16-17, zero nadgodzin, dobry zarobek i awanse. Jak się chce to się da.