polubić - siebie - Netkobiety.pl

ja powoli staram się polubić siebie zauważyłam, że kiedyś tak naprawdę mało co siebie lubiłam, mogę nawet powiedzieć, że nienawidziłam. katowałam się głodówkami i niszczyłam swoje ciało, przez to cały czas byłam nieszczęśliwa. przede wszystkim trzeba zaakceptować swoje wady. trzeba zrozumieć swoje głupie zachowania, uświadomić sobie dlaczego tak się zachowuje. nie katować się wyrzutami sumienia - co się stało, to się nie odstanie. jeżeli pojawiają się jakieś natrętne myśli, oddzielić je od siebie, patrzeć na nie tak jakby nie były naszą częścią. bardziej skupiać się na tym, co jest wewnątrz nas niż zewnątrz. odejść od wszystkiego, co nam nie służy. robić to, co się lubi. odnaleźć w sobie "wewnętrzne dziecko" i pocieszać je, kiedy jest zasmucone. medytować.

myślę, że jest wiele sposobów, najlepiej praktykować wszystkie na raz, ale efekt i tak nie będzie widoczny od razu tak czy inaczej pokochanie samego siebie to najlepsza rzecz, jaką możemy dla siebie zrobić!

Samo wypowiadanie pustych frazesów nic nie da.Akceptacja siebie takiego jakim się jest ze wszystkimi wadami i zaletami,wychodzenie do ludzi,rozmowa z nimi.Pozytywne myślenie.

A po co mamy siebie 'lubić'? Siebie trzeba akceptować, lubić to ja mogę jeść pomarańcze.

Jeśli akceptujesz to też lubisz, prawda...?

Weźmy na przykład koty: czy to akceptacja, czy tolerancja?

Brak klasycznego wykształcenie sprawia niekiedy problemy z odczytaniem znaczenia słów. Tolerancja to cierpliwość w znoszeniu czegoś (poglądów, postaw, postępków, zachowań). Akceptacja to zgoda, zatwierdzenie, aprobata, przyjęcie, uznanie czegoś.

Godzę się na siebie samego, z sobą, aprobuję, uznaję za wartościowego. Czy z kotem się zgadzam? No, raczej znoszę jego zachowanie, toleruję jego zapach, sierść, zachowanie.

Suzan, ładnie to opisałaś. Mam jedną uwagę: czy widziałaś kogoś, kto aprobuje siebie, akceptuje siebie i zmienia się przez zrobienie makijażu? Przyznam, że ilekroć widzę na twarzy kobiety makijaż to właśnie kojarzę go z brakiem akceptacji, im bardziej wyraźny, tym mnie zadowolenia z siebie bez tej "ozdoby". Nie pamiętam, żebym się pomylił, przyjmując to proste kryterium akceptacji u kobiet.

No i drobnostka: czy "ja" jest osobą? Pozostawiam tę kwestię otwartą...

W poście powyżej nie użyłem implikacji (w uproszczeniu jest to związek przyczynowo- skutkowy, z czegoś wynika coś), a tym bardzie równoważności (działa w obie strony). Napisałem, że "lubienie wyraża się w odpowiedzialności", którą następnie zoperacjonalizowałem, czyli wymieniłem zachowania i procesy, będące manifestacjami odpowiedzialności.

Zapytałaś o zaufanie, więc na tym przykładzie to spróbuję pokazać: zaufanie jest wypadkową obrazu siebie i doświadczenia. Obraz siebie kształtuje się poprzez opinie ludzi o mnie i moje własne wyobrażenia. Jeśli one nie są adekwatne do moich możliwości to wtedy tracę zaufanie, a jeśli mój obraz siebie jest adekwatny do moich możliwości, to otrzymuje potwierdzenie i ufam sobie w tej sprawie.

Wysłuchałem niedawno pewnej znanej (z TV) socjolożki, która poprawiała pewnej grupie samopoczucie, twierdząc, że Polacy mają zaniżoną samoocenę. Przyjęła, że zaniżona samoocena nie jest pożądana. Myliła się: groźna jest każda samoocena nieadekwatna, niezależnie od tego, czy jest zawyżona, czy zaniżona. Zaniżona powoduje straty z niedoszacowania, a zawyżona z przeszacowania. Spójrzmy na pewien przykład: skoczek o tyczce ustala dla siebie najlepszy wynik poprzez ćwiczenie i konfrontacje swoich możliwości z innymi zawodnikami. Robi to metodą prób i błędów, a wynik zależy także od warunków zewnętrznych, a nie tylko jego sprawności. Skoczkowie nie licytuję się, kto ile może skoczyć, ale próbują to ustalić eksperymentalnie. Podobnie jest z zaufaniem do siebie: w każdej sytuacji jest to wypadkowa samopoczucia i zmiennych warunków. Zaufanie pozwala podjąć próbę i podjąć ryzyko, ale nie gwarantuje sukcesu. Jeszcze trudniej jest wtedy, gdy spotyka się dwoje ludzi i każdy z nich ma jakiś obraz siebie i wyobrażenie o swoich możliwościach. Wtedy powodzenie w sprawie, której się podejmą zależy od jeszcze jednego ważnego czynnika - sprawnego sposobu komunikowania się.

Pewnie to nieco skomplikowane, ale starałem się najprościej jak mogłem przy tej objętości. Ważne, aby w tych próbach potwierdzania swoich możliwości i próbach komunikowania się nie zniechęcać się łatwo. To proces uczenia się, więc trzeba go rozłożyć w czasie.

Komunikacja interpersonalna ma kilka poziomów. Opiszę je w skrócie:
1. Zdolność rozumienia siebie, swoich potrzeb, emocji, sygnałów. Zdarza się, że przed sobą taimy swoje myśli i pragnienia. Nazywa się to wstydem albo fałszem.
2. Zdolność werbalizowania swoich myśli. Czasami występuje syndrom św. Augustyna, który pisał, że "kiedy myśli o czasie to wie, ale kiedy go pytają i próbuje powiedzieć, to nie wie." Wyrażania siebie uczymy się. Osiągamy sprawność w otwartym komunikowaniu swoich myśli, gdy czujemy się bezpiecznie.
3. Komunikacja zależy od używania analogicznych kodów znaczeniowych, czyli przypisywaniu tym samym pojęciom przynajmniej zbliżonych znaczeń. Tu często następuje trudność w komunikacji męsko-damskiej, bo poszczególne słowa mają bardzo różną zawartość znaczeniową i następuje przekłamanie komunikatu (często jest to przyczyna oskarżenia o kłamstwo). Podobna trudność występuje w kontakcie z dziećmi, ale tu jesteśmy uważniejsi, bo upewniamy się, czy dobrze dziecko rozumiemy. Z dorosłymi często zakładamy, że słowa mają te same znaczenia co dla nas.
4. Zakłócenia w spójności komunikatu. Najczęściej spotykane zakłócenie w niespójności komunikatu wynika z rozbieżności pomiędzy warstwą werbalną (mówimy coś) a niewerbalną ( a nasze ciało coś innego sygnalizuje, np. "Lubię Cię" i odsunięcie się".
5. Zakłócenia w odbiorze komunikatu. Warto potwierdzić, czy dobrze rozumiemy komunikat, a wszelkie domysły nie są wskazane i zakłócają przekaz.

Może się tak zdarzyć. To nie działa jednak tak, że Ty nagle zapałasz sympatią, ale uruchomisz sprzężenie zwrotne: ta osoba odpowie na troskę pozytywnie, to wzmocni Twoje działanie i to znowu wpłynie na emocje tamtej osoby.

Taki proces uruchamiamy w kierunku sympatii i w kierunku antypatii, mechanizm sprzężenia zwrotnego działa wtedy w dwóch kierunkach.

Może mieć różne przyczyny: brak zainteresowanie, utajnienie, wstyd, negatywna ocena potrzeb, negatywne rozpoznanie co do możliwości zaspokojenia potrzeb, brak poczucia bezpieczeństwa itp.)

Siebie? Nie. Tylko swój wygląd. Możesz akceptować swoją cielesność i nie akceptować swojego sposobu zachowania, sposobu reagowania, sposobu odbierania ludzi i świata, sposobu myślenia, sposobu mówienia, sposobu chodzenia, ekspresji ciała.

Akceptacja siebie to zjawisko wielowarstwowe.

a jeśli jest niezdolność? brzmi trochę, jak umiejętność wrodzona. jak ją nabyć?
jak rozpoznać swoje pragnienia minimalizując metodę prób i błędów, która czasem może się okazać z byt kosztowna?

to jak myślenie "lubię się" i grzech zaniedbania.

ja już wiem, gdzie jestem - podobno Freud twierdził, że poznanie daje rozwiązanie - a ja go dalej nie widzę.

czy to oznacza, że muszę "babrać" się w teorii, zanim przejdę do praktyki?
innymi słowy - czy ktoś z Was potrafi opisać praktykę?

czy istnieje jakiś sposób - czy skazana jestem na zadawanie sobie tego pytania aż mnie nagle olśni?

Mnie to by wystarczyło, żeby siebie przynajmniej nie gnoić i przestać się tak bardzo nienawidzieć. A lubić? Błagam.

Mysle ze polubienie siebie poprzez akceptacje siebie wynika z... ze zdania sobie sprawy ze inni sa tacy sami jak my a my tacy sami jak inni. W ogolnosci nie lepsi, nie gorsi, majacy te same problemy, te same leki, te same dazenia, te same wątpliwości.

Więc ja siebie jeszcze nie lubię.
Dziękuję za prostotę stwierdzenia - jak rozumieć lubienie siebie

Masz niestety racje. U mnie to myslenie wynikło z doświadczenia oraz z wlasnie poczucia wartości samego siebie. Potem doszedłem to takich wnioskow jak napisałem. Mam nadzieje ze możliwe jest jednak dojście do tego z drugiej strony od końca. Przyjecie na sile określonego myslenia, narzucenie go sobie metoda brute force, powtarzania określonych slow przed lustrem. I określenia swoich własnych kryteriów zycia. Jeśli nim będzie pieniadz to zawsze ktoś będzie "lepszy". Jeśli jakies zasady to tych "lepszych" będzie o wiele mniej.

Mysle ze żeby polubić siebie to można sobie rozne drobne przyjemności sprawiać. W końcu jak się kogos lubi albo chce polubić to trzeba mu trochę dogodzić.

Mysle ze robienie i nie roztrzasanie teorii. Bo jeśli np. boli Cie glowa od palenia papierosow to co jest rozwiązaniem? Myslenie o sposobie rzucenia czy rzucenie palenia bez wchodzenia w teorie? Potem jednak trzeba poczekać jakiś czas na skutki tego rzucenia.

Dlatego sugeruje żeby wlasnie zaczac drugiej strony. Ale trzeba sobie narzucać. Powinienem napisac z dużej litery NARZUCAC. Niestety latwiej sobie narzucić rezygnacje z czegos niż zrobienie czegos.

W sumie ostateczny wniosek jest taki ze to od Ciebie zależy jak się będziesz czula i co będziesz robila.

Ja np. rozpoczalbym od pojscia gdzies dalej, do kina, lasu, parku, spacer po starym miescie. Potem narzucilbym sobie systematyczność w tym np. co tydzień i bym nie rezygnowal. Potem poszedłbym do bibliteki, itp. Zajal się jakim sportem kupil karnet na basen.