Nie wiem czy coś robie źle. - Netkobiety.pl

Ruchowa, trochę utykam i potrzebuje barierki do wejścia na schody tylko tyle. Prawdopodobnie powodem może być mój brak śmiałości, którego powodem są moje patologiczne relacje z rówieśnikami w dzieciństwie. Rozważam żeby się wybrać do psychologa i tam to jakoś przepracować( dzieciństwo w sensie.)
Co do samych kobiet. Coż, te dwie do których próbowałem uderzać jeszcze przed studiami miały jedne z najlepszych ocen w szkole. Osobiście myślałem wtedy, że z tego względu są bardziej ogarnięte życiowo. Ale jednak albo się pomyliłem albo prawdopodobnie zrobiłem coś nie tak i w ten sposób całkowicie przekreśliłem swoje szanse.
Nie zrozum mnie źle, możliwe, że masz rację. Ja jednak nie ma na tyle doświadczenia żeby ocenić, która dziewczyna mimo tego, że wydaje się dość rozgarnięta życiowo może się okazać "pusta". Nie chce oczywiście nikogo negatywnie oceniać. ja po prostu pogubiłem się w tym wszystkim i nie wiem co mam myśleć.

jak dla mnie to o czym piszesz nie jest jakas ogromna niepelnosprawnoscia.potrzebujesz barierki, zeby wchodzic po schodach..i coz w tym dziwnego. lepszy taki facet, niz ten, ktory co wieczor nie moze wejsc po schodach, bo jest pijany w trupa . wydaje mi sie, ze trafiasz na "pustaki" [ z ich wypowiedzi, tak wynika. masz rację ciężko jest to ocenic na poczatku, oceny w szkole tez nie swiadcza o charakterze osoby. ale czasem wyglad ci podpowie...
a co do niesmialosci jesli wiesz i czujesz taka potrzebe, aby przepracowac to z psychologiem to probuj jak dla mnie jestes odwazny i konkretny w rozwiazywaniu swojego problemu, wiec to nie moze sie nie udac

Niepełnosprawność rodzi w się w głowie. Można mieć dwie sprawne ręce i dwie sprawne nogi, i przegapić prawdziwe życie. Można nie mieć kończyn i żyć będąc spełnionym( "Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń., Nick Vujicic). Wszystko zależy od Ciebie, od Twojego nastawienia. Wiem, że ludzie ranią słowami traktując chorego jak odmieńca, znam to z autopsji. Jednak nie obchodzi mnie to co myślą o mnie ludzie, to ich problem. Pomimo choroby przejechałam trzy kontynenty, skończyłam dwa kierunki studiów, byłam w kilku związkach.
Nie wiem w jaki sposób przechodzisz z poziomu koleżeństwa na poziom "coś więcej". Jednak niezależnie od wszystkiego, zachowanie dziewczyn opisanych przez Ciebie jest żenujące. Idź dalej, dwie czy trzy dziewczyny to nie cały świat, a oprócz wiecznych dziewczynek istnieją prawdziwe  kobiety, które widzą coś więcej niż wygląd, pieniądze itp. I nie oceniaj tamtych osób źle, widocznie ktoś im pokazał taki "idealny" świat i tylko takiego "idealnego" życia szukają.

Coż moja sprawność znacząco polepszyła się na przestrzeni tych kilkunastu lat. Chodziłem kiedyś tylko i wyłącznie o kulach a nawet najmniejszy podmuch wiatru z łatwością mnie przewracał. To że obecnie sam się poruszam to zasługa mojej pracy i poświęcenia moich rodziców. Dodatkowo jako jeszcze dziecko miałem wtedy dość duże problemy z czynnościami manualnymi. Miałem na przykład problem z utrzymaniem kubka w dłoni. Dzisiaj jestem w stanie bez problemu wymienić kartę graficzną w komputerze, naprawić cieknący kran. Oczywiście idzie mi to trochę ciężko, ale daję radę. Czasem Ojciec mi pomaga bo jest w tym dobry.  Mam taki trochę dryg do komputerów i czasem sobie dorabiam na naprawie komuś sprzętu. Ostatnio rzadko bo studiuję w innym miejscu, a moich kilku kumpli z LO wyjechało do innych miast.
Cóż nie zamierzam się do niczego zrażać i obrażać na nikogo. Po prostu będę robić swoje dalej i czekać na to co przyniesie przyszłość.
Pozdrawiam

Zdecydowanie z tymi dziewczynami było "coś nie tak". Sama nigdy nie używam słowa "kaleka" a już na pewno nie wyobrażam sobie, żeby tak komuś w twarz powiedzieć. Owe znajome błysnęły chamstwem, po prostu.

Jeżeli "tylko utykasz", to nie sądzę aby coś takiego dyskwalifikowało fajnego faceta w moich oczach. Wielu ludzi napisze, że "liczy się tylko wnętrze" i bez problemu związałoby się z osobą niepełnosprawną. Póki faktycznie kogoś takiego nie spotkają na swojej drodze...

Nie chcę zostać źle odebrana,ale obawiam się, że jednak nie związałabym się np. z osobą na wózku inwalidzkim. Oczywiście, że nie uważam takiej osoby jako gorszej czy też mniej wartościowej ode mnie. Obawiam się jednak, że nie byłabym w stanie udźwignąć tego wszystkiego. Gdyby jednak kiedykolwiek, cokolwiek przydarzyło się mojemu chłopakowi (odpukać bardzo mocno w niemalowane), to nie wyobrażam sobie, żeby go zostawić z takiego powodu. Przez życie idzie się razem na dobre i na złe.

Nigdy nie wiem jak się zachować w towarzystwie osoby niepełnosprawnej, np. podczas podróży autobusem. Nie wiem czy takiej osobie w czymś pomóc. Ludzie są tak różni, tak ciężko ich rozgryźć. Spotkałam się z przeróżnymi reakcjami. Jedni chętnie przyjmą pomoc i podziękują z uśmiechem na twarzy, drudzy taką propozycję odbiorą jako atak.

Pamiętam nawet, że w gimnazjum podobał mi się pewien chłopak, też nie był w pełni sprawny. Miał bodajże jedną rękę trochę krótszą od drugiej, wykrzywioną i w ogóle nie mógł się nią posługiwać. Jak widać, nie przeszkadzało mi to. Tak więc, jak już pisałam na temat tego Twego utykania- nie sądzę, żeby to było aż tak dyskwalifikujące wśród kobiet. Może po prostu byłeś traktowany jako przyjaciel, nie kandydat na faceta. To dotykania wielu osobników płci męskiej. Tych pełnosprawnych też.

Głowa do góry i powodzenia z szukaniu drugiej połówki. :-)

A jeśli nawet to od czego proponujesz zacząć?

Właściwie to zrobie tutaj mały edit bo chcę wspomnieć jeszcze o kilku kwestiach.
Udało mi się zapisać do psychologa pierwszą wizytę mam w połowie września i zamierzam tam popracować nad pewnością siebie. Kolejna rzecz jest taka, że w przyszłym roku zapewne zrobie w końcu prawo jazdy. Chciałem przed maturą, ale w moim przypadku samo zrobienie prawa jazdy wiąże się z "lataniem" po lekarzach po wszelkie zgody odnośnie przystąpienia do egzaminu. Choruję na lekką postać dość ciężkiej z definicji choroby i po prostu samo prawo wymaga zrobienie kompleksowych badań. Jednak co jest pewne, w moim przypadku nie potrzebuję żadnych ingerencji w pojazd. Generalnie choroba na którą choruję nie jest ani dziedziczna ani zaraźliwa i wiąże się jedynie z zaburzeniami ruchu i postawy, których nasilenie jest zależne od stopnia nasilenia tego schorzenia i ilości czasu poświęcanych na rehabilitacje.

W przypadku rozmów z dziewczynami nigdy nie próbowałem robić z siebie ofiary ani być nachalnym w jakiś sposób. Staram się rozmawiać z każdym tak samo i jednakowo być uprzejmym.

Co do samego podejścia do siebie to nie uważam się za kogoś wymagającego specjalnego traktowania i nigdy nie posługuję się postawą roszczeniową tylko sam próbuję wszystko załatwić. Nie ukrywam oczywiście, że towarzyszy mi nieśmiałość zwłaszcza przy poznawaniu nowych ludzi, gdyż nie wiem w jaki sposób na mnie zareagują i trochę się ich obawiam.
Staram się po prostu funkcjonować jak naj;lepiej w miarę swoich możliwości.

Czasami przykład idzie niestety z samej góry. Wspomnieć wystarczy wypowiedzi Korwina o niepełnosprawnych. Nie jesteśmy w stanie zmienić świata w pojedynkę. Poza tym ludzie są różni i każdy inaczej reaguję i nie zawsze tak jakbyśmy tego oczekiwali.

Które konkretnie?

JKM:"Dyskusję o wczorajszym wpisie zacznijmy od zarzutu, że ja wyśmiewam się z inwalidów!!! Jest to absurd: inwalidzi w niczym mi nie przeszkadzają. Przeciwnie: powiedziałem, że ich wysiłki są godne podziwu! Natomiast gromko potępiam tych, którzy zamiast pokazywać zakończoną właśnie Olimpiadę Sportów Umysłowych, Olimpiadę Szachową ? czy choćby wyczyny chłopaków na motorach i rowerach, znane raczej tylko z ExtremeSports ? nachalnie wciskają nam tę para-olimpiadę."

Rzeczywiście, jestem zdruzgotany.
Ale
ad rem:
Niestety odnoszę wrażenie, że Ty szukasz tutaj potwierdzenia, że liczy się wnętrze, że niepełnosprawność nie ma żadnego znaczenia i takie tam slogany. Mylę się?
Fajnie się czyta takie wzruszające tekściki jak Kariny, ale to gołe frazesy. Napisałem Ci wyżej: Na wstępie każdej znajomości z laską jesteś w plecy 10 pkt. i musisz nadrabiać.Nie Ty jeden- niscy, grubi, Jehowi i masa innych jest w tej samej sytuacji i żyją.
Ważne jedynie by mieć tego świadomość i nie czarować się pierdołami o bogatym wnętrzu.
Poczytaj sobie na necie o ''demonicznej pewności siebie'' i innych podobnych ćwiczeniach.
Psycholog Ci nic nie pomoże, raczej zaszkodzi głodnymi kawałkami o polubieniu siebie z których absolutnie nic nie wyniknie.
Chcesz efektów, to musisz pracować sam.
Tyle ode mnie.

To nie są zastrzeżenia tylko trzeźwe spojrzenie:)
W pewnym sensie mam podobny ''problem'' co Ty: gustuję w kobietach wyższych od siebie. Taki fetysz.
I dopóki czarowałem się bzdurami z gatunku ''bo liczy się wnętrze'' to było...słabo.
Fakty są takie, że panna z założenia marzy o wysokim, wysportowanym, dzianym, inteligentnym itd...I jeśli taki ją podrywa, to jest WOW.
A jak inny, to konsternacja. I musisz się przez tę konsternację przebić, przynajmniej na początku.
Jeśli na wstępie stawiasz się w pozycji ofiary, zaczynasz tłumaczyć co Ci jest, pytasz czy łaskawie zechciałaby umówić się z Tobą POMIMO Twoich wad/niedoskonałości to śmierć, kiła i mogiła.Spora szansa, że ona się nawet umówi: z grzeczności, bo nie chce zranić, albo nie wie jak odmówić...Ale znajomość już spisana na straty.
   Pierwsza rzecz, to nauczyć się mieć to wszystko w dupie. Podejście na bezczelnego, trochę arogancji, czynią cuda.
Nie potrafię tego wytłumaczyć, to trzeba poczuć.
Podejdź sobie sondażowo do kilku obcych, bardzo ładnych lasek i rzuć na totalnym luzie jakiś płaski tekst- że fajne buty ale nie pasujądo torebki. Zobaczysz efekt. Tylko nie dumaj, ale zrób tak. Wtedy zrozumiesz o co kaman.

ostatnio na weselu poznałam chłopaka. spodobał mi się i uznałam, że w sumie fajnie byłoby się z nim bliżej zapoznać. uważam, że swoim charakterem, pozytywnym podejściem do życia i tym czymś, czego nie da się opisać, przebijał zdecydowaną większość poznanych przeze mnie facetów. nie był jakoś specjalnie przystojny, taki zwykły, ale jak mówiłam miał coś w sobie. i co się okazuje? on nie ma nogi!! ma protezę!! a co ja na to? nie przeszkadza mi to. co z tego, że on ma protezę. może większych urazów i chorób bym się wystraszyła, ale wyżej opisany i chłopak, o którym wspomniałam to nie jest aż taka wielka niepełnosprawność, nie będzie ciążyła na kobiecie.
widocznie nie wszystkie chcą przystojnego, wysportowanego i silnego mężczyznę.
chociaż przyznam, że od Ciebie bym uciekła, ale nie chodzi mi wcale o niepełnosprawność.

Każdy ma swoje słabe i mocne strony, odnoszę wrażenie że Ty wolisz się skupiać na swoich słabszych. Po co? Jeden jest niski, drugi łysy, a trzeci głupi. A jednak poznają kobiety, zdobywają je i płodzą dzieci. Skup się na mocnych stronach, eksponuj je to i kobiety będą je zauważać zamiast wad. A odrzucenie to coś, do czego musisz przywyknąć - każdy facet dostaje czasem kosza, jaki by nie był, natomiast im więcej prób, tym większy procent tych prób jest udany.

bo widzisz, ja myślę, że tak naprawdę nie chodzi tutaj o niepełnosprawność.
mam wrażenie, że bije od Ciebie taka ogromna niepewność i brak akceptacji siebie. bałabym się, choć może bez powodu, ze będąc z Tobą w związku po jakimś czasie mogłabym chcieć się z Tobą rozstać, a ty byłbyś na tyle słaby psychicznie, że miałabym ogromne wyrzuty sumienia zostawiając Cię. i tkwiłabym w takiej sytuacji, jak go zostawię, to go zranię i będę się z tym źle czuła a jak go nie zostawię, to będę nieszczęśliwa.
wolałabym kogoś pozytywnie nastawionego do życia, takiego, który umie być tak samo szczęśliwy bez kobiety jak z kobietą i nie uzależnia się od niej. a właśnie niepewne siebie osoby mają tendencję do uzależniania swojego szczęścia od innych ludzi. jak wiadomo, kobiety lubią "niegrzecznych chłopców", ale chodzi chyba o to, że Ci "niegrzeczni chłopcy" mają jakieś zasady, pewność siebie, wcale nie zabiegają o kobiety, a mimo to, one wciąż są obok nich.
mi może nie chodzi o "niegrzecznego chłopca", ale o kogoś pozytywnego i silnego psychicznie. to chyba właśnie do takich facetów ciągną kobiety?
czy tak naprawdę kobiety zwracają uwagę na tą siłę zewnętrzną i piękne ciało?
chyba ciągnie je do facetów coś innego znam wielu naprawdę nieatrakcyjnych, jakbym miała ocenić ich w skali od 1 do 10 zwracając uwagę tylko na wygląd, dałabym im góra 2. ale swoim zachowaniem i pewnością siebie sprawiają, że mało która przejdzie obojętnie! nawet podam za przykład chłopaka, którego wcześniej wspomniałam, tego z wesela bez nogi. miał w sobie coś, że kobiety ciągnęły do niego chociaż wcale się o to nie starał

Cześć,
Minęły dwa lata od napisania tego posta i chciałbym jeszcze raz podziękować wszystkim za słowa otuchy jakie zostały napisane w tym temacie i na tym forum. Skończyłem dwuletnią terapie i jestem teraz znacznie bardziej pewny siebie, przestałem też uważać niepełnosprawności za coś co całkowicie eliminuję mnie z życia. Przechodziłem różne kryzysy, ale dzięki ciągłej pracy nad sobą udało mi się nauczyć optymizmu i mimo tego, że nadal nie miałem jescze dziewczyny, to wcale nie uważam tego za jakąś wadę. Miłość jest czymś co przyjdzie albo i nie, ale wcale nie decyduje kim jesteśmy.
Raz jescze dziękuję wszystkim za podpowiedzi w tym temacie, jestem całkowicie innym człowiekiem mimo, że obiektywnie moja sytuacja się niezmieniła, nauczyłem się jakoś zaakceptować siebie i dzięki temu czuje się lepiej.
. Dwa lata temu( i jeszcze w zeszłym roku) czułem się naprawdę paskudnie ze sobą i po prostu chciałem się wyżalić, więc napisałem tutaj, ale teraz myśle, że użalanie się nad sobą jest głupotą. Dziękuję

Nie wiem do końca czy portale randkowe to dobry pomysł. Teraz jestem już troche mniej nieśmiały niż kiedyś to pewnie spróbuję kogoś poznać przy okazji. Ja na takich portalach nigdy nie wiem co mam o sobie napisać, piszę takie ogólniki np co robię itp bo nie potrafie jakoś więcej o sobie napisać w taki sposób żeby to nie było na siłe. Więc myślę, że tradycyjne metody są jednak lepsze, chociaż może się skuszę, nie wiem. Kiedyś próbowałem na sympatii ale tam był jakiś konkurs zdjęć i wszystko było dla mnie takie powierzchowne.