narzekanie a samotność - Netkobiety.pl

Super pomysł na zycie
Trzeba być na Tak !
Tez ogladalam ten film i warto od dziś mówić Tak! to na pewno duzo zmieni

Pożyczysz  mi stówę?

Niezła odpowiedź na post autorki Uśmiałam się

Autorko dobre masz założenie. Powinnam wziąć z ciebie przykład bo sama za dużo narzekam i marudzę. Pewnie łatwo nie będzie ale możesz chociaż spróbować bo jak nie zadziałasz to na pewno nic się nie zmieni.

OKŁAMYWANIEM SAMEJ Siebie to jest wmawianie sobie, że spotyka człowieka SAMO złe przecież to nozrmalne (?), że w życiu "leci na przepletkę"?
A cele jakie można osiągnąć zaprzestaniem ciągłego narzekactwa (bardziej pozytywnym podejściem do życia):
- spokój gdy się widzi czarno na białym (Wielokropkowe notatki), że "czasem słońce, czasem deszcz"
- ZASKOCZENIE (pozytywne) otoczenia, że taka była pesymistka a tu proszę... JAKA UŚMIECHNIĘTA i zadowolona z drobiazgów!
- I LGNIĘCUIE tychże ludzi. Ludzie WOLĄ uśmiechniętych i zabawnych... BO: "na ocet to się muchy łapie"
- zauważanie, że są PRAWDZIWE nieszczęścia na świecie (Syria, Ukraina, E-bola itd) których dobry Bóg nam oszczędził oprócz tych wszystkich drobiazgów, które nam co dzień doskwierają... (to taka różnica jak między chorobą a niedomaganiem. Na zapalenie płuc można umrzeć - na katar raczej wątpliwe).
- odwzajemnione uśmiechy i miłe gesty od innych
Etc. etc...

To tak na poczekaniu
Dawno temu na tym forum pisała uczestniczka o nicku Zazdrość. Ona radziła w każdym kłopocie poszukać 3 pozytywów. O dziwo udawało to się, choć na początku trzeba było szukać ich jak igły w stogu siana - grupą. Efekty: człek zaczynał traktować problem jako sprawę do załatwienia. Stawał się silniejszy, pewniejszy siebie i z innego poziomu za problem się zabierał, jako jednostka bardziej zrównoważona, mniej podatną na emocje, bardziej na racjonalne rozumowanie.
ZWYCZAJNIE... lżej żyć i łatwiej funkcjonować. Nie można zmienić środowisko - można siebie "udoskonalić"...

droga Autorko, Twój wątek natchnął mnie do opisania tego, jak mnie udało się wprowadzić w swoim życiu pewne pozytywne zmiany. Może i Ciebie to natchnie do działania i umocni w tym super postanowieniu nienarzekania, które już masz!
Jeszcze parę miesięcy temu zadawałam sobie nieustannie pytanie jak sobie poradzić z samotnością i zmienić coś w swoim jałowym życiu. Frustrowało mnie to coraz bardziej i bardziej, czułam, że pogrążam się w jakiejś beznadziei, która mnie wchłania z każdym dniem coraz mocniej. Siedziałam, narzekałam i użalałam się nad sobą. I tak od rana do wieczora... Zero radości życia. Aż w końcu uświadomiłam sobie banalną prawdę i zaczęło do mnie docierać coś, co dzisiaj wydaje mi się oczywistą oczywistością, ale wtedy było prawdziwym odkryciem Mianowicie zaczęłam rozumieć, że mam wpływ na swoje życie! Tak, tak, wcześniej naprawdę wydawało mi się, że nic tak naprawdę ode mnie nie zależy, że to cały świat jest przeciwko mnie, a ja biedna i nieszczęśliwa muszę się samotnie zmagać ze złośliwością losu... Są oczywiście rzeczy, na które w danym momencie tego wpływu nie mam, dlatego uznałam, że nie warto się na nich koncentrować, bo i po co? Jestem samotna, odczuwam to czasem bardzo dotkliwie i nie wiem jak temu zaradzić? Okej, skoro nie umiem zaradzić, to odpuszczę w takim razie i spróbuję zrobić chociaż coś, żeby skutki tej samotności nieco złagodzić No i tak się zaczęło moje przebudzenie. Po prostu ruszyłam się z kanapy i wzięłam się za siebie! Od kwietnia schudłam 15 kilogramów i chudnę dalej. Jeszcze trochę zostało do celu, ale wiem, że to zrobię, bo mogę i potrafię Zaczęłam chodzić na basen, ćwiczę, zmieniłam myślenie o odżywianiu i dbaniu o zdrowie. Jak mam ochotę iść do kina, to po prostu się ubieram i wychodzę. Nie rezygnuję z tego tylko dlatego, że nie mam z kim iść, bo to głupie Za kilka tygodni jadę sama na urlop i już nie mogę się doczekać, a jeszcze niedawno myśl o samotnym wyjeździe na wakacje mnie paraliżowała... Dużo i często się uśmiecham, tak po prostu. Ludzie na ulicy czasem odwzajemniają a czasem patrzą jak na wariata Teraz zaczynam wreszcie czuć się dobrze sama ze sobą i uważam to za niezły sukces
Czy mogę powiedzieć, że jestem w pełni szczęśliwa i zupełnie poradziłam sobie z samotnością? Nie, nie jestem i nie poradziłam sobie, ale myślę, że to tylko kwestia czasu, bo wielkie zmiany zaczynają się często od małych kroczków, których ja w swoim życiu wykonuję ostatnio bardzo dużo, czego i Wam wszystkim gorąco życzę!

Dziękuję za ten szczery i piękny post. Naprawdę podziwiam Cię za wytrwałość. Ja często mówiłam sobie, że zacznę ćwiczyć, zdrowo się odżywiać. Najdłużej w zdrowym trybie życia i z Ewą Chodakowską wytrzymałam trzy tygodnie. I bardzo często nie robiłam nic przez to, że nie miałam z kim robić tego i tamtego. Kurcze.... a przecież w mieście mamy fajny basen i mam darmowy karnet (z pracy). Mam też śliczny czerwony rower, a dokoła malownicze wioski. Nic tylko nacieszyć oczy widokiem pól i łąk. Kiedyś też chciałam nauczyć się gry na gitarze. Znam kilka chwytów i jedno bicie, więc czemu by nie?

Jutro będę we Wrocławiu, bo, TAK, zgodziłam się na spotkanie ze znajomymi i - NIE- nie narzekałam, że nie mam kasy i jak mi ciężko

Autorko, przede wszystkim spróbuj być szczęśliwa ze sobą, rób wszystkie rzeczy, które sprawiają Ci przyjemność i bądź egoistką, postaw na siebie Jak dobrze poczujesz się sama ze sobą, będzie dużo łatwiej.

Życzę powodzenia! U mnie to drugi dzień optymistycznego nastawienia do życia  i troch się boję...

Dokładnie tak jak osoby wyżej pisały. Trzeba próbować zauważać drobne rzeczy, które nam dobrze wyszły, dostrzegać piękno dookoła nas i cieszyć się każdą chwilą. Nie rezygnować z tego co chcemy tylko dlatego, że nie mamy z kim gdzieś pójść. Chcemy to idziemy ! Na początku to może być ciężkie, bo trzeba się przełamać, ale potem czerpiemy z tego wielką radość