mieszkanie z mamą a konflikty...co robić - Netkobiety.pl

Postanowiłam tu napisać, bo liczę na wsparcie, o radę i zrozumienie gdyż przerasta mnie sytuacja w domu. Mój główny problem polega na tym, że nie umiem i nie potrafię porozumieć się z mamą. Próbowałam wszystkiego, ale nie mam oparcia w rodzinie, w rodzeństwie, bo każde z nich mieszka osobno, nikt się za mną nie wstawi a mama jedynie narzeka na mnie do każdego. Dodam, że mama jest na emeryturze, ma 63 lata, i od czasu gdy nie pracuje jest nie do wytrzymania. Przede wszystkim sprawia mi ogromną przykrość swoimi słowami i komentarzami, uważa że musi się tłumaczyć przed ludźmi, że nie mam męża i dzieci w wieku 27 lat, że musi wszystko za mnie mówić, bo ja nie potrafię się odezwać, i generalnie traktuje mnie jak sierotę i ofiarę losu. Próbowałam jej tłumaczyć i rozmawiać, nic nie pomaga, bo wpada w szał i wyżywa się na mnie. Dziś przeszła samą siebie, bo stwierdziła że wyśle mnie na leczenie psychiatryczne i "załatwi mnie"w ten oto sposób, że przesrałam życie i oddałam wszystkich kolegów koleżankom, przez co te mają mężów, i co gorsza przyznała się że popełniła największy błąd biorąc ślub z ojcem!a dodam że tata nie żyje od 12 lat, i po jego śmierci obwiniała mnie o jego śmierć, mimo że zmarł nagle i niespodziewanie. Mogłabym tu wiele podawać przykładów takiego zachowania mamy, ale zastanawia mnie skąd się bierze u niej takie zachowanie. Nigdy nie dałam jej powodów, żeby się musiała o mnie martwić,czy tłumaczyć za mnie, a wciąż coś mi zarzuca. Staram się jak mogę szukać pracy, żeby chociaż w dzień tu z nią nie przebywać, dorabiam gdzie mogę i jak najczęściej byleby się stąd uwolnić i nie słuchać jej zarzutów, robię w domu wszystko, sprzątam, gotuję, wychodzę z ludźmi, bo oczywiście potrafiła zarzucić że odsunęłam się od ludzi i zerwałam kontakty gdy pojechałam na studia!Czasem jestem zła na siebie że wróciłam do rodzinnego miasta bo tu znalazłam pracę a chciałam zdobyć doświadczenie i zarobić, żeby kiedyś stąd wyjechać. Ja sobie zdaję sprawę, że jestem ciężkim człowiekiem do życia, ale umiem się dostosować i z większością przyjaciół świetnie się dogaduję, i ludzie mnie lubią. Być może sytuacja się zmieni jak pójdę do pracy, lub wyjadę ale myślę że mama dalej będzie taką złośliwą zgorzkniałą osobą, która na dodatek kłamie i zmyśla historie na mój temat które przekazuje ludziom. Ostatnio się o tym przekonałam rozmawiając z obcymi ludźmi, i musiałam ja się grubo tłumaczyć za siebie!Więc zastanawiam się jak z taką osoba postępować???wiem napewno że nie zmienię ani jej, ani jej podejścia do życia i poglądów( tu się diametralnie różnimy), więc co robić w takiej sytuacji?dziękuję z góry wszystkim za przeczytanie moich wypocin ale musiałam się wyżalić bo już mi ręce opadają...