Obojętność na życie i ludzi wokół - depresja, alkoholizm - Netkobiety.pl

No własnie...Jest mi źle, bo wydaje mi się, że powinnam żyć innym życiem, o którym kiedyś marzyłam a nie mialam odwagi realizować...NA PEWNO przygniata mnie codzienność. Codzienność, która przyprawia mnie o smutek, niepotrafiący się wcisnąć w jakiekolwiek ramy smutek. A do tego żal, frustracja... Mogłabym wszystko zmienić w mojej codzienności, ale od czego zacząć, kiedy sił brak nawet na wstanie z łóżka? Czas dla siebie? Myślę, że nawet nie wiem, na co bym go spożytkowała... Już dawno zagubiłam to, co lubię. Męczy mnie ta wszechogarniająca pustka, smutek i poczucie, że wszystko nie wygląda tak, jak powinno.

Mąż, tak jak zresztą całe moje otoczenie bagatelizuje moje stany. Każdy uważa, że JA to sobie poradzę. On wycofał się całkowicie. W chwilach frustracji jeszcze mi mówi, że jest ze mną tylko przez wzgląd na dzieci. Uważa, że kiedy pojawia się problem, to lepiej udać, że go nie ma. Zamieść pod dywan i czekać aż samo wypełznie z innej strony i może samo się naprawi. Tak został wychowany. Ja przez lata także przyzwyczaiłam wszystkich, że zawsze sobie radzę. Tak ja z kolei zostałam wychowana. Jestem DDA, czyli dorosłe dziecko alkoholika i całe dzieciństwo opiekowałam sie najpierw pijanym ojcem, później rodzeństwem, kolejnym alkoholikiem z rodziny. A teraz kiedy naprawde sobie nie radzę i mówię o tym głośno, każdy udaje, że przesadzam. Gra pozorów w którą grałam, kiedy pokazywałam, że zawsze sobie radzę, trafia teraz we mnie ze zwielokrotnioną siłą. Powiem szczerze, gdybym miała wsparcie przy sobie, nie szukałabym go wirtualnie... Weekendy poświęcane są w całości dzieciom. Ani chwili dla siebie, a już kompletne zero dla dwojga...On spędza wolny czas przed komputerem, a ja patrząc w dal przez okno...

Na takie frustracje jest dobry sposób.
Zadbaj o siebie. Zmiana fryzury, koloru włosów, może zmiana stylu ubierania się.
Zacznij uprawiać sport - to najlepsze na doły. Wybór jest ogromny.
Znajdź hobby. Rób to, co lubisz. To poprawi nastrój.

A mężowi powiedz, że dzieci sobie świetnie bez niego poradzą, bo mają mamę, która je kocha. NIKT nie jest niezastąpiony.

Nie wiem.
Natomiast warto spróbować sportu, zanim wybierzesz się do specjalisty. Być może po prostu ''zasiedziałaś się w domu'' i to nic poważnego.
Podobnie czułam się po porodzie... Sama będziesz widziała, czy jest lepiej, czy nie.

Smutna z alkoholem na Twoim miejscu byłabym baaaardzo ostrożna . Alkohol pomaga na chwile , ale problemów nie rozwiąże  . Trzymam kciuki za Ciebie .

Wiesz co? Nigdy nie miałaś szansy tak naprawdę być dzieckiem. Zawsze byłaś dorosłą, opiekującą się innymi. Twoje dzieci mogą Ci pomóc nadrobić to, co stracone. Nie siedź z nimi w domu (zresztą zabawy w domu są śmiertelnie nudne ), idźcie do piaskownicy i rób babki, rzucaj piaskiem razem z nimi. Idźcie na spacer i wskakujcie w najgłębsze kałuże. Wsiądźcie do pociągu i pojedźcie gdziekolwiek, choćby do sąsiedniej miejscowości na lody. Idźcie do kina na bajkę. Spójrz na świat oczami Twoich maluchów. Smutek był w Tobie zawsze, i ta spina, żeby być dobrą, najlepszą, i zasłużyć na kochanie. Teraz musisz nauczyć się śmiać.

Kiedy czytałam Wasze posty, popłakałam się. BabaOsiadła i Agatan43 - obie macie rację. Nigdy nie byłam dzieckiem, zawsze musiałam dać radę i opiekować się tym, kto tego potrzebował. Taki rodzinny bohater...I tak - mąż powinien poświęcić mi więcej uwagi. Chciałabym po prostu usłyszeć, że warto być ze mną, że jestem warta jego i jego uwagi, że jestem WARTA...
Spojrzeć na świat oczami moich dzieci...Będę sobie to odtwarzać w głowie, dopóki nie stanie się nawykiem! Nauczyć się śmiać - najtrudniejsze zadanie w moim życiu, bo trafiłaś w sedno BabaOsiadła - smutek był we mnie od zawsze. Dałabym wszystko za to, aby wypłakać sie do końca, opróżnić się ze smutku i żalu i wtedy zrobić miejsce na śmiech.
Tak się zastanawiam, że ta spina z byciem najlepszą i niezastąpioną powoduje, że wszystko wokół jest ciągle niewystarczające, nie takie jak powinno, ciągle czuję, że powinnam więcej, lepiej, inaczej. I koło się zamyka...I znów smutek, bo nie mam tego, co chcę, czy tez myślę, że chcę...Nauczyć się tego, że wystarczy być wystarczającą i zastępowalną - druga lekcja...