Zaniedbałam przyjaciółki, teraz mam za swoje.... - Netkobiety.pl

Poczuły się po prostu odrzucone. Znacie się pewnie kupę czasu a tu nagle są zupełnie nieważne, bo pojawił się jakiś koleś na horyzoncie. Też bardzo nie lubię takich akcji. Tzn z jednej strony to rozumiem, bo jesteś młoda dziewczyna, hormony, motylki etc, z drugiej rozumiem je.

Ja bym im po prostu napisała szczere maile/listy/zadzwoniła ew, jak się da, poprosiła o spotkanie i PRZEPROSIŁA. One się czuły cały czas jak Ty teraz.

Ja się przyznałam!
Nie no, odbierałam od nich telefony, oddzwaniałam. Ale jedna sytuacja mnie przerosła - zadzwoniła do mnie o 1 w nocy... akurat brałam prysznic, poprosiłam faceta żeby odebrał, rozłączyła się. Odebrałam rano i były pretensje że nie oddzwoniłam od razu, bo przecież nie spałam, a ona nie spała do 4 (miała problem, wylali ją z pracy, ale nie jestem przecież jasnowidzem....). I od tego zdarzenia jest po prostu masakra... Fakt, kiedyś oddzwaniałam od razu, nigdy nie kazałam czekać. No ale byłam z facetem, była pierwsza w nocy... to raczej nie pora na rozmowę.

niestety tez bylam kiedys w takiej sytuacji. u mnie po prostu pomogl czas. poczekalam az kolezanka troche ochlonie i nie bedzie taka obrazona i zaproponowalam spotkanie. z inna to bylo odwrotnie to ona poczula ze fajnie znow byloby pogadac spotkac sie itd i to ona zadzwonila by sie umowic. moze Ty tez tak zrob albo szczerze przepros i powiedz ze chcesz odnowic relacje

Ja mogę wypowiedzieć się z tej drugiej strony.
Rzekoma przyjaciółka olała mnie po tym, kiedy to facet (z którym JA ją zapoznałam) dał jej na mnie szlaban. Nie mamy kontaktu do dziś, a za to co zrobiła szczerze jej nienawidzę.

Jeżeli to prawdziwa przyjaźń to warto walczyć. Warto mieć kogoś bliskiego, na kim możesz polegać w razie kłopotów z facetem.
Tu masz osoby, które znasz i którym ufasz, więc nie warto marnować czasu na szukanie nowych szczerych przyjaźni, skoro te masz na wyciągnięcie dłoni.

Nie no, szlabanu tu nie było... Wina spoczywa w pełni na mnie, ja sama chciałam spędzać z facetem każdą chwilę. Zauważyłam jak bardzo straciłam równowagę... Chociaż jak byłam chora (w sumie nadal trochę jestem, ale nie mam objawów) to on się mną "zajmował"....

To ja również się wypowiem. Miałam wiele koleżanek, które twierdziły, że jestem ich przyjaciółką. Ja otwarcie mówiłam - że ja przyjaźni tu nie widzę. I miałam rację. Byłam im potrzebna - dopóki nie znalazły sobie faceta. Taka jest prawda.
Nie oczekiwałam spotkań codziennie itp. Jednak spotkanie chociażby 1 raz na 2 tygodnie, to chyba nie jest jakieś wielkie wyrzeczenie? Chociażby godzinka? Jeśli to byłaby naprawdę przyjaźń to interesowały by się tym co u mnie, czy pracuję czy kogoś znalazłam, jak w domu.. Jednak takich pytań nie było. Do czasu. Do czasu kiedy zostały bez niego. Kiedy u nich pojawiła się nuda.
Ja.. ja je odrzuciłam. Nie będę dla nikogo opcją na "nudę". Kiedyś przeczytałam takie słowa - nie potrafię ich zacytować, ale coś o przyjaźni damskiej. Było coś takiego, że przyjaźń poznasz po tym, że nie zostaniesz sama ze swoimi problemami nawet jeśli któraś z nich będzie miała faceta.
I to prawda. 90% z nas robi z faceta "bożka" - a potem płacze ( jak sie rozpadnie związek itp), że zostały całkowicie same. Zauważmy - że faceci rzadko miewają ten problem.

Z przeczekiwaniem radzę uważać. U mnie wszelkie próby wzięcia mnie na przeczekanie działaja jak płachta na byka i co najwyżej pogarszają sytuację, bo po drodze zdążę się pogodzić, że kogoś nie ma.

Zależy, jakie to 3 tygodnie.
U mnie też przyjaciółka sobie postanowiła zrobić mniej więcej 2-3 tygodniowy urlop od wszystkiego w tym ode mnie i nie zrobiło to dobrze naszej relacji, bo bardzo, bardzo źle to rozegrała.

Ja ogólnie uważam, że można się nie odzywać i kilka miesięcy, ale wszelkie dystansowania się od kogoś, odsuwanie, zajmowanie sobą trzeba robić z dużym taktem i wyczuciem. Niektórzy potrafią to instynktownie, a inni... cóż. Są tacy, którym wychodzi dokładnie przeciwnie i wtedy się robi z małej chmury duży deszcz.

Ogólnie myślę, że podstawowa sprawa to:
a) zrozumieć, że zrobiłaś źle
b) co zrobiłaś źle
c) przeprosić
d) postarać się, żeby uwierzyły, że się postarasz więcej tak nie zrobić.

A znasz faceta, co olał kumpli jak mieli problem, bo tak zwariował na punkcie nowej dziewczyny? ;-)

Kammiś, no ale nie ma że boli. Albo się to ogarnie, albo trzeba z czegoś zrezygnować. Nie można kogoś ranić i mówić "znoś to, bo ja nie umiem inaczej" albo "nie złość się, bo nie chciałam źle, tylko tak jakoś wyszło, że cię olałam". ;-)

Ja wiem, że źle zrobiłam. Wcześniej nie miałam tego problemu. Wiem, cały czas poświęciłam na faceta i myślenie o nim... ale pierwszy raz czuję że to może być "to". Aczkolwiek mnie to nie usprawiedliwia, żałuję i chcę to odkręcić

Dobry pomysł, ale Ty będziesz ze swoim facetem a te maja facetow ? A nie lepiej na pogawedke babska ?

Lepiej żebyście sie same spotkały. Bez chłopów.

Szczerze? trochę się boję tak dwie na jedną... no ale jak mus to mus. facet zaproponował, bo widzi że się boję - zresztą ja ogólnie bojaźliwa panikara jestem

Temat rzeka powiedziałabym. Kobiety mają to do siebie, że w  momencie gdy pojawia się partner to odrzucają przyjaciółki. Dzieje się tak powoli ale sukcesywnie. W momencie jednak kiedy facet znika albo nie ma czasu nagle pozostaje nuda i okazuje się że koleżanki poukładały sobie życie a Ty o tym nawet nie wiedziałaś. Nas było 3. Jedna z nas najpierw miała chłopaka... Raz, drugi, trzeci nie miała czasu na spotkania. Uzależniałyśmy je od tego czy ona akurat ma wolne. Ale potem przestałyśmy. Spotykałyśmy się same. W końcu wyszła za mąż. Owszem byłyśmy na ślubie, ale potem zaczęło już być tylko gorzej. Teraz ma pretensje że nie wie co się u nas dzieje... Hmm.. Tylko że nigdy nie ma czasu na spotkanie a mieszka ode mnie 600 metrów? Nigdy nie ma czasu nawet na spacer. A druga przyjaciółka która mieszka 15 km dalej ma go zawsze. Kiedy wpadłam w depresję i po moich smsach zorientowała się że coś jest nie halo to po 20 minutach pukała do moich drzwi. Teraz ja mam chłopaka. Czy coś się zmieniło w naszych relacjach? Nie, absolutnie nic. Wychodzimy do kina raz w miesiącu, spotykamy się na lodach, dzwonimy do siebie, piszemy na gadu do 2 nad ranem. Potrafię znaleźć dla niej czas. Jak nie jednego weekendu to następnego, jak nie w weekend to w tygodniu. Mimo że studiowałyśmy w dwóch obcych miastach, mimo że ja studiowałam zaocznie a ona dziennie. Da się? Da się. Wszystko zależy od tego jakie uczucia się ma do drugiej osoby. Kocham mojego chłopaka ale kocham też przyjaciółkę. Jeżeli chcesz kontaktu tylko wtedy kiedy Ci się nudzi to to nie przyjaźń tylko potrzeba zajęcia czasu. Jeśli Ci zależy na kontaktach to walcz póki się nie zgodzą na spotkanie i nie będzie po staremu, ale jak masz potem znów je "zostawić" to chyba jedynie zostaje odpuszczenie sobie.

Chodzi o to, że ja oddzwoniłam o 8 rano....
Z jedną się pogodziłam Z drugą (tą, która straciła pracę) jest ciężej... nie odbiera telefonów.

Wolałabym nie, bo nie mieszka sama. Generalnie nigdy nie nachodzę ludzi bez ich woli i wiedzy, tego nie robię nawet własnemu facetowi. Zawsze wypada się "zapowiedzieć".

w końcu odbierze telefon daj jej trochę czasu, jest bardziej uparta. nie męcz ją telefonoami, zadzwoń raz na kilka dni lub napisz sms-a.

Dobra, jade do niej dzisiaj wieczorem. nie ma sensu czekac.

Niby pogodzone, ale jeszcze widać, że jest trochę nie w sosie. Nie gada nam się tak na luzie jak zawsze.

Jesteś na okresie próbnym innymi słowy. Jak znów jej nie zawiedziesz samo z czasem minie.

To nie jest "podzielność uwagi", bo właśnie fakt, że faceci jej zwykle nie mają, sprawia, że oni mogą się skupić tylko na jednej rzeczy i tylko ją robią. Kobiety skupiają się na jednej rzeczy, ale mogą myśleć o innej i planować w między czasie coś innego. Wszystko to ma swoje plusy i minusy.