Pustka... - Netkobiety.pl

ja  lupiłem płetwy i pływam, kupiłem buty i pojadę w góry, zaczepiam ludzi na plaży i rozmawiam o zapiekankach i czy ciepła woda. Zacząłem sieodchudzać i z bólem schudłem 1 kg:) poza tym pustka i żal, staram siewypełnić czas. Mam nadziejęże będzie lepiej. Ha  - jak pomyslęo przeszłosći to już jest lepiej. Płacz chyba przyśpiesza pogodzenie siez bólem ale ja już nie mam łez, nic nie mam. Kontak z ludźmi to pomaga najbardziej - nawet ten wymuszony. Kiedyś żyłaś bez niego - pami,etasz? Przypomnij sobie. To możliwe.

ja moje rozstanie z narzeczonym po 5latach przeszlam bardzo ciężko.
przez miesiac albo nawet ponad pilam codzinnie wino jak tylko wrocilam z pracy i szybko zasypialam żeby nic nie czuć.
wstawalam rano szlam do pracy, wracalam, pilam, plakalam i znowu szybko szlam spac...
pewnie dnia rano sie obudziłam i tak zwyczajnie pomyslalam- co ja kur* robie ? !
i to dziwne ale przeplakalam sobie tak ten miesiac i w jednym dniu nagle wszystko odeszlo

pozniej zxaczelam zyc na nowo, czyli robilam co lubie, wyjscia ze znjaimymi, bieganie, poznawanie nowych ludzi i żyło sie już lepiej

ale swoje musialam przeplakać i wycierpieć

Trafnie nazwałaś swój wątek...
Tak się teraz czujesz.

Może to dziwnie zabrzmi, ale póki co, staraj się pielęgnować tę pustkę, a z pewnością:

nie zasiewaj tam żadnych ziaren nienawiści, bo z tego wyrastają  trudne do wykorzenienia chwasty, z którymi bardzo uporczywie się potem walczy. Pozostaw to miejsce w sercu puste lecz żyzne, bo za jakiś czas sama lub ktoś, kto spotka Cię na swej drodze, zechce obsiać tę pustkę miłością...

Moi rodzice zmarli parę lat temu w ogromnych bólach i cierpieniu. Bardzo ich kochałam, byłam z Nimi związana jak niewiele dzieci związanych jest ze swoimi rodzicami. Przeżyłam to bardzo, po Nich została ogromna pustka, ale gdy odchodzili nie było mi tak ciężko jak jest teraz. A wtedy sądziłam, że to już najgorsza rzecz w życiu jaka może mnie spotkać...
Przeżyłam wiele przykrych sytuacji w swoim życiu i zawsze uważałam siebie za bardzo silną kobietę radzącą sobie z przeciwnościami losu, pomagającą też innym w trudnych sytuacjach życiowych, a teraz? Teraz nie jestem tą osobą, którą znałam wcześniej?boję się siebie, boję się swoich myśli i odczuć. Sądziłam, że z wiekiem rzeczy trudne stają się łatwiejsze do zrozumienia i przebrnięcia?jakże człowiek może się pomylić?

Chciałabym nie widzieć go już nigdy, przenigdy, ale wiem, że to może okazać się niemożliwe. Mieszkamy i pracujemy w tym samym mieście a w dodatku zdarza się, że z racji naszych zawodów musimy się spotkać.

Jeszcze jedna rzecz mnie zastanawia...
Nie wiem, czy w przypadku rozstań jest to naturalne, ale od pewnego czasu, wbrew własnej woli, układają mi się w głowie zdania do niego. Tak się zastanawiam, czy powinnam je wszystkie zebrać w całość, przelać na papier i mu je wysłać? Czy może napisać to, co leży mi na sercu i spalić? Zaznaczam, że prym wiodą tu żale i złość?jeśli ktoś miał podobnie to proszę o radę co zrobić.

No cóż, trzeba wziąć się choć trochę w garść i zrobić coś innego niż siedzenie na kanapie?jest piękna pogoda więc pójdę do parku, może tam nie spotka mnie nic przykrego:)

Ze mną było tak, że po trudnym doświadczeniu jakim było rozstanie wiele lat temu, kompulsywnie przelewałam na papier wszystko to, co nosiłam w sobie, a było tego sporo... Posunęłam się nawet do tego, że zaczęłam "wydzielać z siebie" wiersze... (pożal się Boże, oczywiście - przy których "rymy częstochowskie" to majstersztyk na miarę Dantego) 
W taki sposób kontynuowałam "dialog" z Nim, a właściwie ze swoim poranionym i osamotnionym sercem.

Teraz jestem znowu w okresie porozstaniowym i ciężko to znoszę. Tym razem parę miesięcy po naszym ostatnim spotkaniu napisałam list. Dzięki wpisom kilku mądrych osób z tego forum, dyskutujących o problematyce trudnych relacji między kobietami a mężczyznami, o których z zainteresowaniem czytałam, zrozumiałam, że karmienie się nienawiścią, żalem, obwinianiem i złością nie prowadzi do żadnych rozwiązań, a jedynie pogłębia rozpacz i beznadzieję. Dlatego w liście starałam się o to, by podziękować mu za to, co było ważne, piękne i dobre między nami i przeprosić za to, co z mojej strony być może w istotny sposób przyczyniło się do tego, iż nie jesteśmy dziś razem. Bo o powodach rozstania, wzajemnych pretensjach, niespełnieniach, konfliktach próbowaliśmy rozmawiać wcześniej osobiście z różnym skutkiem. Dlatego list miał być rodzajem pożegnania, takiego ostatniego słowa, a ja nie chciałam aby było ono wulgarne, aroganckie czy pełne jadu. 
Dostałam nawet odpowiedź. Póki co, nie umiem jej jeszcze czytać bez silnych emocji. Wrócę do niej, jak już całkowicie wyzdrowieję.

Powodzenia Agnieszko!

Agnieszko,

Takich pytań po rozstaniu ja akurat sobie nie stawiałam, ale należą one do tej kategorii, na które ani Ty sama, ani żaden człowiek na świecie nie da Ci wyczerpuących odpowiedzi. Jedni będą Twoją sytuację porównywać do rozpędzonego pociągu, który aby się zatrzymać potrzebuje długiej drogi hamowania, drudzy będą starali się tłumaczyć to silnymi reakcjami chemicznymi mózgu doświadczonego bolesnym rozstaniem, jeszcze inni filozoficznie stwierdzą, że to widać nie było to i czeka Cię w życiu coś lepszego. I że to dobrze, iż stało się to  teraz, a nie za kolejnych 10 lat z dwójką, trójką dzieci...

Ale mało to wszystko pomaga, prawda?

Życie jest tajemnicą i oto przed Tobą jedna z nich...  Ufam, że wszystko w życiu ma sens, nawet jeśli się tego nie pojmuje. A może właśnie im mniej się go pojmuje, tym bardziej się ten sens odsłania? To, co jest ważne teraz, to to, abyś sama nie upadlała się takimi złymi myślami, odruchami, bo to bardzo przeszkadza w zdrowieniu.

Odwagi, Agnieszko!