Unieważnienie małżeństwa kościelnego - Netkobiety.pl

nie wiem a skąd taki pomysł?

Mój znajomy miał unieważnione małżeństwo, z tego co wiem jest kilka powodów
Ukrywana choroba psychiczna lub ubezwłasnowolnienie
Nieślubne dziecko z innym partnerem, a wmawianie że jest z tego związku
Nieskonsumowanie małżeństwa
Ukrywana bezpłodność bądź impotencja
Gdy ślub był wynikiem przymusu a wśród małżonków nie występują żadne więzi emocjonalne
Pokrewieństwo(jeśli okazuje sie iż jest to do 5 pokolenia w linii prostej
Aby unieważnić małżeństwo jest bardzo długa droga papierkowa i szukania dowodów, wszytko odbywa sie w Watykanie, więc wszytko będzie naprawdę długo trwać a można dostać decyzje odmowną

Mój były mąż wystapił, do sądu metropolitalnego o unieważnienie naszego małżeństwa. Mnie osobiście,= nie jest to do niczego potrzebne ale jemu chyba tak... Ciągnie się to od 6 lat i końca nie widać, jestem ciągana na przesłuchania (niektóre są okropne), powołuje psychologów by ocenili mój stan zdrowia... Itp. Towarzyszy temu ciąg upokorzeń, dlatego nie stawiam się juz na wezwania. Jeśli chcesz rozpocząc, taką batalię to musisz się uzbroić w mnóstwo cierpliwości, ubrać bardzo "grubą" skórę, i mięć sporo pieniędzy. Płacisz za przesłuchania, ekspertyzy, porady prawne i masę innych rzeczy. Jesteście w to zaangażowani nie tylko wy, ale znajomni blizsi i dalsi i oczywiście rodzina. Pranie brudów jest okropne i obejmuje wszystkie dziedziny życia. dlatego trzeba się bardzo poważnie zastanowić, czy chcesz się w to angażować i czy na prawdę jestci to do szczęścia potrzebne.... Ja od siedmiu lat układam sobie nowe życie i każde pismo z sądu metropolitalnego wywołuje falę okropnych wspomnień i mam wrażenie że koszmar odżywa.... Na szczęście mam wspaniałego męża i cudowne dzieciaki. Poza tym taki proces trwa kilka, a i bywa że kilkanaście lat, i potrafi zniszczyć nasze zdrowie, psychikę a nawet związek......

Przeniesiony post zabaa.jum z tematu: Rozwód kościelny

Przeniesiony post Blondynka

Przeniesiony post anna_maria504

Przeniesiony post pauli890

Ja to widzę tak - jak można unieważnić małżeństwo kościelne - czyli jak można unieważnić coś co było, że się z kims było i przed ołtarzem powiedziało się: "tak". dla mnie to śmieszne. są sytuacje, kiedy Kościół dopuszcza takie możliwosci, ale nawet wielcy myśliciele z kręgu Kościoła poddają to w wątpliwosć i dyskutuja nad tym zagadnieniem. to tak, jakby chciało się powiedzieć, że z kimś się nie było tak naprawdę- kiedy sie było. To wymazanie kogoś z życia jakby go nie było, kiedy ten człowiek był.

Emilio,

Tak zgadzam się i doskonale orientuję się w przypadkach, kiedy zachodzi taka możliwość unieważniajaca zawarcia zwiazku małżeńskiego z względu na jakiś aspekt "techniczny", ale przez te unieważnienie i tak wychodzi na to, że "cofa się" to co tak naparwdę już sie stało.

A w Kościele katolickim małżeństwo jest jednym z sakramentów, czyli to w obecności Boga mówisz Tak. I te unieważnienie "magicznie cofa" powiedzenie tak - choć je powiedziałaś a to Bogu przyrzekałaś, a ksiądź to tylko świadek i celebrant.

Dla mnie ta sprawa jest problematyczna - bo w efekcie można mówić co się chce - ale taka osoba, której uneważniono zawarcie sakramentu małżeństwa - znowu jest wolna w świetle prawa Kościelnego.

Co z tego, że piszesz mi, że to znaczy "niewazne zawarcie" - a co powiesz o malzentswach, ktore przezyly 20 lat i nagle jest takie uniewaznienie. a co ma znaczyc te 20 lat - byly niewazne?

chodzi mi o to, że ta możliwość "unieważnienia związku małzeńskiego" jest dość polemiczna i można różnie na to się zapatrywać - tym bardziej jak pisałam wcześniej - nawet znane nazwiska  ze środkowiska kościelnego, księża bardzo szanowani z nauki mowia o tym, ze to sporna kwestia.  Pozdrawiam

co myślicie o tym jak facet wziął ślub kościelny z babeczką, która zataiła przed nim fakt, że z poprzednim partnerem była w ciąży i usunęła dziecko i potem miała problem z zajściem w ciążę, dwa razy poroniła, on oczywiście nie wiedział a wcześniejszej aborcji. Czy takie coś jest wystarczające do starania się o unieważnienie małżeństwa?

Oczywiście że tak i to w 100%.

Emilio,
dlaczego wg Ciebie w 100% mozna uniewaznic to malzenstwo? Mozesz rozwinac troche swoja wypowiedz?

Czy wystarczą do unieważnienia małżeństwa dwa powody: zdrady i brak stałej pracy?

przeczytałam wpisy na temet ślubów kościelnych, zawsze myślałam że przed ołtarzem przysięgę składa się tylko raz i z takim nastawieniwm szłam do ołtarza ale okazało się że to była jednostronna przysięga, po pewnym czasie rozstaliśmy mam za sobą rozwód cywilny a kościelny przed sobą i nie wiem jak to przetrwać bo to koszmar, chciałabym porozmawiać z kimś kto znalazł sie w podobnej sytuacji gdzi szukać wsparcia

Fajnie usłyszeć miłe słowa w prawdzie cywilny ja rozpoczęłam i nie jedną łzę mnie to kosztowało, za to kościelny rozpoczął były (ja jeszcze nie byłam na to do końce gotowa) on w niedługim czasie zostanie ojcem i z tego powodu go przypiliło bo od cywilnego minęło już trochę czasu,
co do Twoich obaw odnośni prania brudów przed obcymi to masz racje, ja po przeczytaniu pozwu byłam zszokowana, kłamstwa, oszczerstwa, badury to za mało powiedziane zaczęłam się zastanawiać czy osoba która napisała pozew to ta sama której przysięgałam
nie wiem jak to wszystko poukladać bo nie należe do osób które o swoim życiu mogą opowiadać na prawo i lewo
Jeśli czujesz że chcesz uzyskać unieważnienie kościelne że tego potrzebójesz to może watro zacząć tą sprawe, może nie koniecznie od razu składać pozew ale trochę oswoić się z tym co może cie tam spotkać, a jeśli to nie będzie jeszcze ten czas to można wrzucić ''to'' do zuflady i niech czeka na lepsze czasy,
w moim przypadku po cywilnym jak dostałam papierek, może to troch wyda się dziwne, ale poczółam się inaczej

Moj ojciec dostal takie uniewaznienie slubu koscielnego z pierwsza zona ladnych pare lat temu dosc dlugo to trwalo z moja matka ma tylko slub cywilny nie wiem po co mu byl ten rozwod koscielny...dla mnie to bez sensu Sama jestem w zwiazku malzenskim juz 5 lat stojac przed oltarzem przysiegalam Bogu i mezowi ze biore go z wadami zaletami na dobre i zle....fakt sa wzloty i upadki nieraz sie tu wam pozale w innych watkach ale zawsze po burzy  wychodzi slonce i warto dla takich chwil zyc

Kilroy666-kościół to ludzie, a ludzie zawsze mają coś do powiedzenia i raczej to nie jest nic dobrego.
Nikt nie może nikomu zabronić ''powrotu'' do kościoła tulko dlatego że źle ulokował uczucia lub dlatego że facet był maminsynkiem i dupkiem (to mało powiedziane-jak sie okazało) ''...ludzką rzeczą zbłądzi...''  a wiara to indywidualna sprawa każdego człowieka.
Ale żeby się chwalić przygodnym seksem po urwanym filmie-gratuluje...
Kobieta to nie towar w sklepie ani nie używka, którą sie bierze jak się ma ochote a potem jest kolejna !
Nie wystarczy przyznać się do błędów trzeba też wyciągnąć wnioski i poprawić swoje zachowanie.

Ja też nigdy nie przypuszczałam, że będe w takiej styuacji.

Ciężko  wyszkuać kogoś kto takie sytuacje dobrze zna bo nie pozwole sie tak oczerniać pewne jest to, że do tanga trzebo dwojga. Do absurdalnych zarzutów z pozwu sędza prowadzący dorzucił od siebie niezdolność emocjonalną czy jakoś podobnie może z dystansem podszedł do przeczytanego pozwu. Pewne jest to że osoba w nim przedstawiona to nie ja.

Wiem że nie ma się czego bać ale mnie to stresuje i to nie mało. Dosyć mocno to we mnie siedzi i mocno przeżywam to co się dzieje chociaż sie staram brać troche na dystans  ale nie jest mi łatwo. Przysięgałam przed Bogiem a teraz to i tak nie ma znaczenia niby na cale życie a tak naprawde to jakie to ma znaczenie skoro ksiądz mówi ''jak chce unieważnić to się zgódź...'' i gdzie jest ta wiara którą nam wpajają od małego,

Na przesłuchaniu odniosłam wrażenie że notariuszka trzyma strona ale nie moją i usłyszalam od niej że ona jest łagodna a przewodniczący trybunału jest dużo gorszy bo tak skład sędziowski dobierają ale zachowywala się zupełnie inaczej

Ja do wizyty tam nie bylam wogóle przygotowana i zbyt wiele nie mówilam  ale mogę jeszcze to uzupełnić po przeczytaniu akt sprawy. Nie jestem zbyt pyskata czy wygadana i na tym trace ale nerwy tak na mnie dzialają że potrafie się zamknąć i zapominam co chciałam powiedzieć zmienia mi się po paru głębszych a w nerwach działa ze zdwojona siłą ale to raczej nie odpowiednie rozwiazanie w tej sytuacji

ciężko mi przetrawić to unieważnienie ślubu jestem osobą która zbyt dużo i mocno bierze do siebie wiele spraw które tak naprawde można olać chociaż sie staram to nie bardzo mi to wychodzi nie wiem co mam robić chwilami mnie to za bardzo przytłacza czuje sie zagubiona jak w ''wielkim lesie'' gdzi nikt cie nie słysz chociaż krzyczysz z całych sił i widzisz inniych 
czy jest ktoś kto przeszedl przez kościelne procedury z taki ........ jak sie teraz okazuje a wtedy bylo zupełnie inaczej czy może ja tego nie widziałam czy może nie chcialam widzieć

A możesz coś więcej na ten temat napisać?

szczerze mówiąc odbywa się to znacznie intymniej niz rozwód - mam porównanie - szczególnie gdy strony rozstają się w konflikcie, z dziećmi, alimentami i całym tym galimatiasem, byłam dwa razy w kurii - raz do wysłuchania w charakterze strony a drugi raz na rozmowie z biegłym psychologiem; wysłuchanie jako strony był o tyle niefortunne że małżonkowie byli słuchani po sobie więc nieuniknione było spotkanie z byłym na korytarzu, przy przesłuchaniu przez biegłego złożyłam od razu wniosek żeby przesłuchać mnie w innym terminie niż drugą stronę co zostało bez żadnych tłumaczeń uwzględnione; przy przesłuchaniu jako stronę byłam tylko ja z notariuszem, potem też w 4 oczy z biegłą, składu sędziowskiego nie oglądałam na oczy, miałam też możliwość zapoznania się z aktami po przeprowadzeniu postępowania, ale nie skorzystałam; świadkowie też byli słuchani w różnych terminach więc się nie spotykali. Przewrotnie to mój nie-mąż zgłaszając cały szereg świadków wyszedł gorzej niz ja zgłaszając tylko jednego, ale to za każdym razem jest kwestia indywidualna więc nie należy się sugerować; cała procedura trwała 2,5 roku (obie instancje), do parafii przyszedł odpis wyroku i tyle, w sumie cieszę się że to za mną mimo że jestem w związku niesakramentalnym i nie mogę na razie przystępować do sakramentów to jednak mam nadzieję że kiedyś się to zmieni....

Kochał ją i nie chciał ślubu mimo tego uczucia? Toż to czysta niedojrzałość. Myślę, że szansa jest, jeśli tylko ten powód jest prawdziwy, choć mnie to osobiście na ściemę wygląda. Poświęcił się biedaczek, oj oj .
Ale wtedy sam by się przyznał do swojej niegdysiejszej niedojrzałości,a tym samym pogrążył, bo jeśli dostałby to unieważnienie, to żeby wziąć kolejny ślub, już "prawdziwy", musiałby zostać przebadany przez biegłego kościelnego psychologa. A jeśli dostałby wtedy negatywną opinię? Cóż, takimi twierdzeniami może się tylko głębiej wkopać.

może to być niedojrzałość, może być brak dyspensy dla związku z osobą niewierzącą albo przymus - wymaga to bliższego zbadania okoliczności, z tego jednego zdania trudno coś jednoznacznie wywnioskować

bo żyję w związku niesakramentalnym - mój mąż jest po rozwodzie cywilnym... taki koszt
poza tym to nie ja występowałam o stwierdzenie nieważności tylko mój nie-mąż, bo uważałam że ja wiedziałam co robiłam i deklarowałam świadomie i rozumnie, więc tak naprawdę ja byłam stroną bierną tego całego zamieszania

źle rozumiesz - prawo do sakramentów ma każdy z małżonków który do czasu orzeczenia przez sąd  powstrzymuje się przed współżyciem z osobą trzecią, co sie dokładnie nazywa cudzołóstwem zgodnie z przykazaniami, nie jest ważne kto wystąpił do sądu;
tak możesz być słuchana w innym terminie - wystarczy wystąpić z takim wnioskiem do sądu i termin przesłuchania zostanie przełożony;
rozmowa z psychologiem odbywa się tylko w 4 oczy, jest o tyle tylko bolesna że wraca się do przeżyć które wolało by się zapomnieć ale to pomaga - pomaga zrozumieć jakie się popełniło błędy i jak ich na przyszłość uniknąć - to ogromnie ważne!

jeśli po 7 miesiącach mąż ją porzucił to można domniemywać iż nie miał on pojęcia czym jest w istocie małżeństwo, a to jest przesłanka do stwierdzenia nieważności małżeństwa, fakt posiadania dzieci tutaj nie ma znaczenia; tytuł o którym mówisz "matrimonium ratum non consumatum" czyli małżeństwo zawarte ale nie dopełnione, jest oddzielnym tytułem innym od niedojrzałości psychicznej - powinna iść do poradni metropolitalnej i porozmawiać z księżmi tam dyżurującymi odnośnie możliwości przeprowadzenia procesu stwierdzenia nieważności małżeństwa

Nadal czekam na dalszy beig mojej sprawy i coraz bardziej mnie to przeraza chciałabym uniknąć kontaktu z byłym tam na maijscu tylko nie bardzo wiem co zrobić  szukam jakiejś porady. wiem że jak sie coś przeżyje to  to inaczej się odbiera niektóre rzeczy. a ja mam już dość tego pie.... w moim życiu nie mam chwilami już ochoty dłużej tego ciągnąć.

Witam serdecznie
Dokładnie przeczytałam wcześniejsze wypowiedzi. Chciałabym opowiedzieć moją historię. Mąż odszedł ode mnie nagle. Jeszcze dzień wcześniej pisał i smsy, że mnie kocha (które do dziś posiadam). Za sprawą agencji detektywistycznej dowiedziałam się, że mój mąż odszedł do innej kobiety (sam się do tego nie przyznał). przeszliśmy już rozwód cywilny, podczas którego wyraziłam zgodę na nieorzekanie o winie, miedzy innymi na prośbę i teściowe i fakt, że jestem zatrudniona u rodziny męża. Bałam się, że stracę pracę. Teraz mój mąż wystąpił o unieważnienie małżeństwa przed Sądem Biskupim. W skardze powołał się na "niezdolności do podjęcia istotnych obowiązków małżeńskich z przyczyn natury psychicznej po stronie pozwanej. Odpowiedziałam na skargę do Sądu Biskupiego, podając swoje rację. Otrzymała wezwanie na sesję Sądu, jednak w piśmie z Sądu Biskupiego pojawiła się nowa przyczyna: poważnego braku rozeznania oceniającego co do istotnych praw i obowiązków małżeńskich wzajemnie przekazywanych i przyjmowanych po stronie pozwanej niewiasty. Jestem zaskoczona, ponieważ drugiego powodu nie znalazłam we wcześniej przesłanej mi skardze męża. Za tydzień odbędzie się posiedzenie Sądu Biskupiego. W związku z tym mam kilka putań:
- w pisemnej odpowiedzi na pismo z Sądu i sakrgę mojego męża nie podałam listy świadków. Czy moge to zrobić na posiedzeniu Sądu (choć nie chciałam włączać wspólnie lubiących nas znajomych w tak przykra sytuację między nami. Mąż na świadków powołał członków swojej rodziny)?
- mąż zarzuca mi zaburzenia natury psychicznej. Czy w związku z tym mogę poprosić na sprawie o przebadanie mnie przez specjalistę?
- w skardze mąż stwierdził, że nie chciał brać ze mną ślubu, ale ja go namówiłam (małżeństwem byliśmy 12 lat). To absolutna nieprawda, jednak czy to przypadkiem nie świadczy o Jego braku dojrzałości do wstąpienia w związek małżeński?
  - mąż zarzuca w skardze fakt iż nie starałam się o dziecko. To nie jest prawdą, posiadam na potwierdzenie długotrwałego leczenia dokumentację medyczną (czy zabrać ją do Sądu Biskupiego)?
- czy zabrać ze sobą dokumentację detektywistyczną?
- mój mąż (w świetle prawa cywilnego - były mąż) jest sobą majętną. Jego rodzina przyjaźni się z Proboszczem miejscowej Parafii. Czy te fakty mogą wpłynąć na decyzję o unieważnieniu małżeństwa przez Sąd Biskupi? 
- jakie koszty będę musiała ponieść w trakcie trwania procesu (to nie ja wystąpiłam z pozwem). Mój mąż zna moją sytuację materialną i wie, że będzie to dla mnie problemem.
- jaka jest rola Obrońcy Węzła Małżeńskiego (tzn czytałam o niej, ale nie bardzo rozumiem. Czy to Ksiądz, którego zadaniem będzie bronić ważności naszego związku?)
W odpowiedzi na pismo z Sądu Biskupiego napisałam, że przyjmę Jego decyzję z pokorą, mimo iż dla mnie nasze małżeństwo jest ważne przed Bogiem. Tak rzeczywiście uważam. Wychodziłam za męża z miłości i bardzo przeżyłam informację, iż przez ponad rok naszego małżeństwa zdradzał mnie z inną kobietą, a potem dla niej mnie zostawił. Było mi bardzo przykro, gdy czytałam słowa skargi męża do sądu, tym bardziej, że nie mają pokrycia w prawdzie. Czasami myślę sobie, że ta sprawa będzie jedynie słowem przeciwko słowu i że pozycja męża i znajomości Jego rodziny doprowadzą do unieważnienia małżeństwa. Przez ostatnie 1,5 roku przeżyłam wiele ciężkich chwil. Czytając Wasze wypowiedzi widzę, że jeszcze wiele  takich mnie będzie czekać. Po odejściu męża zostałam w jego rodzinnym mieście zupełnie sama (On się wyprowadził). Nie wiem czy podołam kolejnym cierpieniom i  czasami zastanawiam się, czy nie zostawić tej sprawy, czy może jednak nie zgłosić się na wezwanie sądu, bo przecież tak naprawdę ocena ważności naszego małżeństwa należy do Boga.   
Z całego serca proszę o odpowiedzi rady. I przepraszam, że tak się rozpisałam.

Frey, dziękuję za szybką odpowiedź. Bardzo mi pomogła. Dokumentacja o jakiej pisałam dotyczy zdrady męża w trakcie naszego małżeństwa, ale masz racje, dotyczy już czasu po ślubie.
Mam jeszcze jedno pytanie. Zostałam wezwana na do Sądu Biskupiego celem zawiązania sporu. Tego troszkę nie rozumiem. Przecież mąż już wystosował skargę, jaka dostałam razem z pismem z sądu. W skardze podaje powody, jakie jego zdaniem mają być przesłanką do unieważnienia naszego małżeństwa (odnosząc się do paragrafów prawa Kanonicznego). Pisemnie odniosłam się zarzutów męża zawartych w skardze. Jednak ze swojej strony nie podałam przyczyn, jakie mogą stanowić podstawę do unieważnienia  z przyczyn stojących po stronie męża (bo wiem, że zdrada i odejście do innej kobiety nie są brane pod uwagę). W piśmie też napisałam, że z pokora przyjmę decyzję Sądu Biskupiego, jeśli uzna małżeństwo za nieważne, mimo iż dla mnie jest ono ważne przed Bogiem. Dlaczego więc mam  uczestniczyć w zawiązaniu sporu, skoro ja przyczyn nie widzę, bo wiem, że oboje z mężem w pełni świadomie i z miłości braliśmy ślub i wiele lat byliśmy szczęśliwym małżeństwem (o ironio jak bardzo się myliłam ostatnie 1,5 roku, nie wiedziałam, że mąż mnie zdradza). W internecie znalazłam informację, iż Sąd Biskupi zawiązuje spór na podstawie skargi powoda i podanych przez niego przyczyn. I nic już nie rozumiem. Czy na zawiązaniu sporu spotkam się również z moim mężem?

Mam pytanie. Czy normalną rzeczą jest, że adwokat powoda (ja nie skorzystałam z usług adwokata), pozostaje z Księdzem Oficjałem po złożeniu zeznań przez osobę pozwaną?
Czego się nauczyłam. Warto zatrudnić adwokata, ponieważ on na bieżąco ma dostęp do akt sprawy, i systematycznie przekazuje informacje klientowi (zwłaszcza, gdy adwokat jest adwokatem przy konkretnej Diecezji). Podczas gdy strona, nie mająca adwokata, nie ma prawa poznać niczego, do czasu ustalonego wglądu do akt.