Chora miłość czy wielka miłość? - Netkobiety.pl

Skoro interesują Go inne kobiety,będąc z Tobą to tak najprawdopodobniej już zostanie.Cały czas będzie chciał ,,tylko,,pocałować aż w końcu dojdzie do czegoś wiecej niż ,,tylko,,pocałunki.Oj wierny to On nie będzie.

To jest silniejsze od niego. Musisz sama zdecydować. Zostac z nim i przymykac oczy na jego wybryki albo zukac szczescia gdzie indziej.

Chłopak chce się wyszaleć. Może i Cię kocha na swój sposób, tyle, że jest niedojrzały w tym względzie i nie potrafi pohamować popędów.
Masz aktualnie dwie opcje:
1. Przekonać go jednak do zostania z Tobą, ale dla Ciebie będzie to koszmar, aż w końcu to i tak się rozwali, tylko będziesz jeszcze bardziej zmęczona psychicznie.
2. Dać mu odejść, rozstać się jak normalni ludzie. Niech szaleje, to jego wybór, Ty chcesz innego typu związku.

Wiem, że to bardzo, bardzo boli i chciałabyś mieć takiego chłopaka, jakim on był na początku. Ludzie się jednak zmieniają, czasami w krótkim czasie, i już nie ma w 100% tamtego chłopaka.

daj mu odejść i się wyszaleć,
przy okazji i ty się wyszalejesz

zadbaj o siebie, przyjaźnie, zainteresowania. Tak się niestety kończy jak się robi z jednej osoby centrum swojego życia. Masz jakieś koleżanki z którymi możesz spędzać czas? Masz jakieś pasje i zainteresowania którym możesz się poświęcić? Jak zajmiesz się takimi sprawami będzie ci łatwiej nie myśleć o nim cały czas, nie analizować, bo naprawdę nie warto.. Daj sobie czas, popłacz trochę, a potem pożyj własnym życiem a nie tym człowiekiem. Pamiętaj o tym że ważna jesteś TY i musisz o siebie dbać, nie poświęcaj się, nie umartwiaj, żyj.

Najpierw zakomunikował mi, że chciałby seksu w trójkącie - czyli ze mną i z jakąś inną. Od tego wszystko się zaczęło.. Najgorzej jest jak on sobie wypije, wtedy ta chęć potęguje i on robi różne rzeczy, które mnie ranią...
Może to jest genetyczne? Jego ojciec też zostawił żonę i był z kilkoma kobietami, ma tróje dzieci z dwiema różnymi kobietami..

Nie genetyczne a wychowanie wszystko jedno jeśli tego nie zaakceptujesz a wątpię byś zaakceptowała to zostanie tylko rozłąka
Bo ten typ raczej się nie zmieni co widać bo prostu tak mu jest dobrze. Powiedz mu ze w takim razie ty będziesz się spotykała z innymi facetami i że chcesz z nim oraz innym, ciekaw jestem jego miny

Jestem w totalnej rozpaczy. Zostawił mnie.. wybaczałam jego zdrady choć przeżywałam koszmar, a teraz powiedział mi, że musimy zerwać, bo będę przez niego znowu cierpiała, ale nie chciałam w to wierzyć, bo on bardzo mnie kochał. Płakał gdy rozmawialiśmy o końcu naszego związku, nawet ponad tydzień temu płakał razem ze mną gdy mówił o rozstaniu.
Minął tydzień, a on się wcale nie odzywa.. Mimo, że każdą wolną chwilę spędzaliśmy razem i byliśmy nierozłączni.. Ja dzwonię, piszę, ale on mówi że ma mam dać sobie spokój, że on już nie zmieni zdania.. Jak to możliwe? Jak on może tak się zachowywać skoro jeszcze tak niedawno mu na mnie zależało?? Odtrąca mnie, nie chce nawet rozmawiać przez telefon. Najgorsze jest to, że on mieszka blisko mnie, to mnie jeszcze bardziej boli, że on nie przyjdzie.. wie doskonale jak cierpię i że zawalił mi się świat, bo to on był całym moim światem..
jak on może teraz tak się zachowywać i traktować mnie jak kogoś obcego?? Przecież to jest niedorzeczne, żeby ktoś w oka mgnieniu zmienił swoje uczucia!
Gdzieś w środku go nienawidzę, za to że to ja zawsze cierpiałam dla niego, ale wierzyłam w naszą miłość, a on zrywa ze mną jakbym była już nikim w jego oczach. I sposób w który on mi odpisuje..  jakby mnie nienawidził ;( Ale nie ma minuty żebym o nim nie myślała, cały czas płaczę i już wszystko w środku mnie boli, straciłam sens życia i nie mogę zapomnieć.. Niech ktoś mi powie o co tu chodzi, bo ja jestem zrozpaczona jego zmianą i tym, że przychodzi mu to zerwanie z łatwością... Ja go tak kocham, że czasem oddychać nie mogę z żalu, nie mogę normalnie żyć..

Dzięki za takie piękne słowa wsparcia... Ja staram się to wszystko sobie wmawiać, ale mój cały organizm nie może tego przetrawić. Choć to niby koniec to ja nie potrafię w to uwierzyć.. Może gdybym zasłużyła na to rozstanie to byłoby inaczej, ale przecież było cudownie, nie zrobiłam niczego złego.. Za dużo dałam z siebie, bo dałam wszystko, znajomi, koledzy - wszystko straciłam dla niego i naszej miłości. A teraz on odpłaca mi się taką obojętnością i złością. Napisał : Napisz jak ci to przejdzie. No kurde, jak może mi przejść miłość do niego? Boże jacy ludzie potrafią byc oschli i bezuczuciowi i to w oka mgnienia. Myślałam że znam go na 100%, a tak na prawdę to okazuje się, że w te kilka dni wiem o nim więcej niż przez te 3 lata.. Boję się, że mi to nigdy nie przejdzie i on będzie już w związku, a dla mnie tylko on będzie się liczył. To jest beznadziejne, ta cała miłość.. Żałuję, że pozwoliłam się omamić i bezgranicznie ufałam, bo teraz cierpię i ocieram się o samobójstwo.. Podczas gdy on świetnie się bawi i dla niego to "zamknięty temat" jak sam powiedział. Nasza wieloletnia miłość to już tylko zapomniany temat? Jak można w ogóle mówić coś takiego? Istnieliśmy tylko dla siebie, a on teraz to zamknął w małe pudełko i włożył do szuflady jako "nieważne"? Jak można być takim egoistą i jak on może spac teraz spokojnie beze mnie? Przez te 3 lata największą przerwą w spotykaniu były może 3dni. A teraz minął ponad tydzień i on z dnia na dzień jest coraz bardziej oschły i egoistyczny.. To jest nie fair, tak bardzo nie fair, że ja byłam w porządku i nigdy bym nie zdradziła, a teraz ja cierpię, nie on.. I to on ułoży sobie teraz życie a ja będę dalej w tym tkwić i walczyć o choć trochę "normalniejsze" życie.. To jest chore!

Hej hej, ja nie uważam że mam niskie poczucie wartości. Zanim go poznałam nie chciałam być z nikim na dłużej, to ja romansowałam, a potem urywałam kontakt, bo tak mi pasowało. Ale nigdy nic nie obiecywałam i nie pchałam się w żadne związki. On był jak grom z jasnego nieba, dotąd uważałam facetów za najgorsze świnie, że teraz nimi trzeba się bawić, bo nie ma żadnego uczciwego mężczyzny na ziemi. Nie wiem skąd było to myślenie, może słabe wzorce z domu - nie wiem.
On był bardziej.. no nie wiem, po prostu był szczery, czuły, nie był jak inni "twardziele" i umiał też okazać łzy. Opowiadał o swoich problemach rodzinnych, wiele przeszedł - rozwód rodziców, gdy był dzieckiem, próba samobójcza siostry i tak dalej. Na początku byłam z nim z takiej jakby litości, szkoda było mi takiego fajnego faceta, a widac było, że na prawdę się zakochał i za każdym razem, gdy mówiłam o rozstaniu, to on zabiegał, płakał, dzwonił, pisał i nawet narysował mój wizerunek, gdy mówiłam, że chyba do siebie nie pasujemy. Był po prostu jak z filmu, a ja w to w końcu uwierzyłam, uwierzyłam, że mam jako jedna na milion takie szczęście i mężczyznę, który prawdziwie kocha.
Po kilku miesiącach pokochałam go, ale to był mój gwóźdź to trumny, z czasem było coraz gorzej. On widział, że mnie zdobył więc powoli odpuszczał, aż w końcu, po 3 latach... zostawił.
Właśnie dlatego mu wybaczałam, bo on nieźle mi wpoił to, że tak bardzo kocha, nie wiem czy grał, czy po prostu myślał, że mnie kocha-nie mam pojęcia.
I nie mów mi że, ja jestem słaba i mam niskie poczucie wartości, bo uważam siebie za atrakcyjną, miłą i inteligentną dziewczynę. Tylko najbardziej boli to, że on mnie oszukał; że ja dałam się nabrać na jego wielką miłość. I tu masz rację, że myślałam że gdy będę dla niego dobra, to on to doceni i odwdzięczy się tym samym. A on poszedł w drugą stronę i za dobroć i wsparcie dał mi smutek, rozpacz i złamane serce. Mój książę z bajki zabił swojego rumaka, zostawił księżniczkę i pobiegł, by podrywać pobliskie wieśniaczki.
Tyle...

Chyba źle to interpretujesz. Zakochałam się i to mocno, więc normalne że cierpię i ta osoba była dla mnie wszystkim? Więc straciłam wszystko co było dla mnie ważne, bo faktycznie uzalezniłam się od niego po jakimś czasie i teraz jest strasznie i cierpię nieziemsko za swoją głupotę..
Zrozum, ja bawiłam się z kimś na imprezie, było fajnie, ale gdy ktoś chce numer telefonu to potem mówię że nie, bo nie potrzebuję tego. Nie chcę się w nic pakować, więc astalavista. Więc nie mów mi, że ja traktowałam źle facetów i karma do mnie wraca, bo ja nigdy nie obiecywałam NIC i traktowałam wszystkich facetów jak potencjalnych tylko znajomych na dyskotece.

Minęło już 16 dni odkąd mnie zostawił.. Ja z każdym dniem gorzej to znoszę.. Wczoraj minął mnie jak jechał samochodem, a ja czekałam na autobus. Po tych 3 latach nawet nie był w stanie podwieźć mnie? Czuję się jakbym to ja coś mu zrobiła, a to przecież on mnie zostawił.
Nie poradzę sobie. -Jest gorzej niż myślałam.. Myślałam, że on zmięknie, że uzmysłowi sobie to, że mnie kocha. Przecież było nam razem dobrze, starałam się, żeby był szczęśliwy. A teraz on zachowuję się jakby mnie nie znał.. Byliśmy prawie jak małżeństwo - nierozłączni, a on tak łatwo potrafi mnie olać?
Mam tak, jeden dzień go nienawidzę, następnego dnia płaczę bo tak go kocham, kilka dni staram się być obojętna.. i tak w kółko.
W sobotę byłam w totalnej rozpaczy, chciałam popełnić samobójstwo. Dzwoniłam do niego, pisałam.. A on za każdym razem odrzucał.. 18 razy odrzucił, gdy dzwoniłam.. Domyśliłam się, że na pewno jest z inną, sobotni wieczór, a on nie ma czasu nawet chwilkę pogadać ze mną? Nie bał się, że mogę coś sobie zrobić? Gdyby nie przyszła do mnie mama słysząc mój płacz, to wątpię, że dziś bym tu cokolwiek pisała... Niech mi ktoś powie o co chodzi temu facetowi, bo ja nie wierzę, że on już mnie nie kocha.. On mnie kocha, nie mógłby udawać tego przez 3 lata.. Nie umiem tak żyć!
Dowiedziałam się, że pewna dziewczyna w której on kochał się zanim byliśmy razem, przyjechała do jego miejscowości na wakacje. (jeździ tu co roku, jest modelką). Teraz już wiem co on robi.. Ona jest piękna, on bardzo przystojny.. Zmienił się na lepsze przez te 3 lata.. Ale zostawił mnie po tylu latach razem i od razu poleciał na tą dziewczynę? Czy on jest normalny, czy po prostu uderzył się w głowę? Niech mi ktoś wytłumaczy jego zachowanie. Sam napisał jeszcze tydzień temu, że nie przestał mnie kochać.
Czy jak ktoś kocha, to zostawia drugą osobę i potrafi całkowicie ją olać? Na prawdę ??

Wiem, że to śmieszne. Wiem, że się od niego uzależniłam, wierzyłam w bajki o wiecznej miłości. Dałam się omotać, byłam naiwna i głupia.
Żałuję, że te kilka dni temu odezwałam się do niego. Już nic z tym nie zrobię. Mówisz, że nie ma nas, w piątek spotkaliśmy się. Umówiliśmy się na piwo, on wyszedł z tą inicjatywą. Pogadaliśmy, bez ekscesów z mojej strony. Prawie się popłakał w pewnym momencie kiedy mieliśmy się pożegnać i iść każdy w swoją stronę. Dlatego dzień później była ta cała moja histeria, której żałuję. 
Dlatego pytam czy ten facet ma równo pod sufitem? Niby kocha, płacze itp. A potem cała fala ciszy i nienawiści z jego strony, nie rozumiem tego... Czyli miłość i chęć przygód, wolności stoją u niego na tym samym poziomie?

..........może czujesz  nieograniczoną potrzebę dawania całej siebie po to by tylko poczuć się aprobowaną....sama się nie szanujesz.... .......druga osoba nie respektuje praw pierwszej i nieustannie chce brać.......pasujecie do siebie jak ulał......jeśli  nie przestaniesz dawać w sensie wybaczać ...wierzyć w mrzonki o miłości...z czasem zatracisz własną tożsamość......ZOSTAW GO...

Chyba napiszę to sobie na ścianie. Ale co z tego kiedy ja to wszystko rozumiem, ale serce dalej nie pozwala zapomnieć.. Nie pozwala być obojętną. Na prawdę go kocham, to nie jest żadne przyzwyczajenie..
Kilka tygodni już minęło, on traktuję mnie jak śmiecia, a ja dalej kocham, myślę, płaczę. Chciałabym się z tego wyleczyć, bo wiem, że nie był mnie wart, ale podświadomość bierze górę i tęsknota nie pozwala normalnie żyć..

Ból ego. Coś w tym jest.
Do ostatniego dnia ze mną był czuły, kochający, 'płaczący' gdy mówił o rozstaniu. A jednak okazało się, że będzie mu łatwiej niż myślał.. Zaraz będą 3 tygodnie jak 'nas' już nie ma, a ja dalej czuję jakby to stało się wczoraj i tęsknię tak samo za jego bliskością i spędzaniem miło czasu. Jestem zła na siebie, że byłam tak naiwna.

Nie wiem jak mogę zacząć sobie układać życie z kimś innym, skoro cały czas myślę tylko o jednym mężczyźnie. Także nieuniknionym jest, że on może już kogoś ma, a ja będę sama. Dopóki nie poradzę sobie z tym to nie ma sensu w ogóle zaczynać żadnych znajomości, poza tym nawet nie znam nikogo, kto mógłby zająć jego miejsce, on BYŁ moim ideałem.
Nie wiem.. nie mam pojęcia co się ze mną stanie. Jestem chyba chora psychicznie, że nadal o nim myślę po tym wszystkim.

Jest mi niedobrze.
Czuję się jakby osoba, której poświęciłam tyle lat życia i całą siebie splunęła mi prosto w twarz.
Byłam wczoraj na koncercie. Zobaczyłam go, dzwonił do mnie - nie odebrałam. Po chwili przyszedł do mnie i życząc mi "miłej imprezy" chciał dać mi piwo. Myślałam, że pęknie mi serce, przecież całkiem mnie olał ostatnio i teraz przychodzi sobie od tak? Pomyślałam, że chyba na rozum już mu zachodzi. Ale zachowałam spokój, oczywiście nie wzięłam nic od niego. Poszedł.
Po jakimś czasie stojąc przy samych barierkach przy scenie (było tam jakieś kilka tysięcy osób ogólnie) zauważyłam go znowu. Pił jak najęty, wyglądał okropnie-może dlatego że był naje*any. Wziął jakąś dziewczynę na barki i z nią tańczył (oczywiście ją znam, bo jakby kur*a inaczej). To jeszcze nic, zaczął ją macać, dosłownie wszędzie... fuj.. Przy tych wszystkich ludziach patrzących na nich... Całował ją po szyi, wkładał ręce pod bluzkę, tańcząc miał ruchy jakby ją rżnął, zachowywał się jak niewyżyty erotoman.. Wiem, że powinnam nie patrzeć w tamtą stronę, jednak to było silniejsze ode mnie.. Jednak to był mój facet przez tyle lat i minęło dopiero kilkanaście dni odkąd nie jesteśmy razem. Chyba diabeł go opętał, zachowywał się jak jakiś naćpany albo odurzony. Kiedy o tym myślę to chce mi się wymiotować, żal mi tego człowieka...
Jak on mógł się zmienić z czułego mężczyzny w takiego potwora? Nie podejrzewałam go o takie zachowywanie w miejscu publicznym. Widziałam że ktoś im zwrócił uwagę.
Szedł z nią za rękę, więc pewnie są ze sobą. Brak mi słów na to wszystko, ale najbardziej rozpiera mnie żal. Że ten człowiek stacza się na samo dno. Też mogłam tak się zachowywać, facetów nie brakowało, ale nie wyobrażam sobie tego.. Brzydzę się tym, w życiu nie pozwoliłabym na tyle facetowi nawet po kilku tygodniach spotykania. 
Czuję się rozczarowana, smutna, zła, ale mam nadzieję, że Bóg będzie go trzymał w opiece i nie da mu zrobić żadnej głupoty. Mimo wszystko, chociaż nie mam już do niego szacunku, brzydzę się nim i pewnie to co widziałam będzie mnie dręczyć niesamowicie jeszcze długo, to niech sobie ułoży życie.

Sama już nie wiem cz dobrze. Ale serce by teraz tak nie bolało, że się wmanewrowałam w związek z totalnym oszustem ukrywającym swoją prawdziwą, odrażającą twarz przez kilka lat... Niektórzy ludzie to potwory, egoistyczne świnie zachowujące się jak psy, które się ruch**ą gdy tylko poczują chęć. Ten człowiek jest dla mnie już skończony pod względem jakiejkolwiek znajomości, ale to cholernie boli.. Cały czas mam przed oczyma to wszystko.. Niedawną ja byłam jego księżniczką, a teraz zastąpił mnie zwykłą ladacznicą...

No tak jest, to ból ego Przeciez nie ciagnie Cie do niego, on jest obrzydliwy i imitacją mezczyzny
Kobiety w toksycznych związkach zazwyczaj wracają do tego co dobre, do miłych chwil i kompletnie nie patrzą co jest teraz. Bo to co teraz BOLI, a nie potrafią powiedzieć pas, koniec, zmieniam życie.

Moze nigdy nie miał szacunku, tylko nie widziałeś tego. Ba, nie mogłaś widziec bo jakbys zobaczyła to juz dawno byłby koniec. A Ty mozesz z tym 'nowym' sprobowac, byle nie dawac nadziei, bo głupio byłoby potraktowac go jako plasterek, a teraz to nieuniknione.
Z reszta o jakim my szacunku mowimy, jak jest alkohol, impreza, macanki i dostępne kobiety, które tak lubią. Każdy jakos tam odreagowuje. Moze sie wolny poczuł i chciał zobaczyc czy ma dalej "to coś" W koncu co ma robic? Siedziec w domu i sie użalać, ze skonczył zwiazek?

Często niestety idziemy w slady rodzicow, jesli jest to ślad nienaznaczony dobrocią i szczęściem, mimo że logicznie chcemy na odwrót.
Ja tam nie mowie, ze on robi dobrze, bo to jest jego szacunek, jego uczucia. Ja z nim związany nie jestem i nie byłem, więc nie grzeje mnie co on wyprawia. Znalazł swoj swego, a ze na Twoich oczach...
Niewazne czy pierwszy zwiazek, czy "poważny" od razu. Wszystko zalezy na kogo sie trafi i kim sie jest też samemu(samą). Moze i niektorzy trafiają od razu na to co chcą w zyciu mieć i tego sie trzymają. Ja sie nie wypowiadam, bo u mnie sie cele nie zmieniają i od zawsze były takie same, a jednak brakuje tego elementu układanki którym jest kobieta o takich poglądach. Jedynie swiadomosc wzrosła kim są ludzie, co mogą dać, czego nie mogą, co wymagają. Takie i duzo gorsze rzeczy sie widziało, więc nie robi na mnie to wrażenia, ale Ty jesteś z nim jeszcze jakoś związana, wiec zrozumiałe. Dla mnie to jest normalne, ze nie siedzi w domu i nie zamartwia, bo gdyby tak robił tzn ze mu zależy na tym zwiazku i bardzo cierpi przez swoją decyzje. A jak ktos cierpi to unika bólu i chce coś zmienić.

Czekamy....

A może to podpucha i to wywiad Putina

A ja bym chciał dopisać, jeśli pozwolisz że rzeczywiście wszystko inne jest ważne i ja jestem ważny, ale kiedy jestem sam. W momencie kiedy jestem z osobą którą kocham ja przestaje istnieć , ja szukam w sobie co najlepsze by to oddać tej osobie, jeśli to prawdziwa miłość. Ale ona przestała istnieć, bo za bardzo kochamy swoje ja, lecz kiedy przestajemy kochać swoje ja to przestajemy istnieć, chyba i to jest tragizm naszego życia. dobrej nocki i powodzenia w szukaniu odpowiedzi

Zaczynam myśleć, że ten mój, moje kochanie po prostu przestało istnieć. Nie ma już tego człowieka i nie będzie. Została pustka, którą trzeba z czasem wypełniać.. Mogę wypełniać to imprezami, alkoholem i nowymi relacjami - tak jak on to czyni.. W sumie to wydaje się to o wiele prostsze i niż siedzenie w domu i rozpaczanie, ale chyba trzeba to wycierpieć, zostawić, olać.. Wtedy można próbować dalej odnaleźć kogoś odpowiedniego. Nie wiem co on sobie myśli, czy faktycznie jest szczęśliwy i na to czekał.. już nic nie wiem o nim, wydaje mi się teraz obcym człowiekiem. Zawsze go rozumiałam, znam wszystkie jego marzenia, problemy, słabości. Zaczęłam jakoś ogarniać to wszystko i on śmie dzwonić do mnie, ja nie odbierałam, a i tak mnie znalazł proponując jakieś piwo. Jakbym była znajomością z przed lat, z dalekiej przeszłości... Nie umiem zrozumieć tego jak diametralnie przestajesz być osobą z dawnych lat i zmieniasz się w potwora, bezuczuciowego i obojętnego na osobę, dla której jesteś wszystkim. On ma nie po kolei w głowie, tak mówią owi bliscy znajomi. -Bo ma. Nie można tak traktować kogoś, kto niemal chwilę temu był dla kogoś całym światem. Czekam na cud, na odzew od Boga, który pokaże mi co mam teraz robić i powie jak odnaleźć szczęście. Chcę tylko zapomnieć, wymazać te kadry z horroru, który oglądałam na żywo dzień temu. Chciałam go uszanować, zachować jakieś resztki bliskości i przyjaźni dla niego. Ale nie udało się, już go dla mnie nie ma. Koniec. Zostaje tylko żal i smutek po tym co było i już nie ma.

Cieszysz sie ze wrocil? Twoja kupka testosteronu? Przyjmij go z otwartymi ramionami, pewnie nic nie zaliczyl i przyszedl do ciebie.Przeciez to jest rozbuchany chlopczyk, ktory chce sobie pozaliczac. Jestes kolejna kobieta, ktora chce kogos zmieniac na sile a to tak nie dziala, zwlaszcza na jurnych chlopcow. Zajmij sie soba, posiadanie faceta to nie jest najwazniejszy cel w zyciu kobiety sa jeszcze rzeczy typu przyjaciele, hobby, praca a facet pojawi sie sam taki, ktory nam odpowiada. Nie mozna stawiac wszystkiego na jedna karte. Zapomnij o nim, jeszcze niejedna wielka milosc przed toba Zapamietaj sobie raz na zawsze- ten kto zdradzil raz- zdradzi znowu.

Cieszę się, że w sobotę widziałam jak on się zachowuje. Jak niewyżyty ćpun w burdelu.
Inaczej może bym się z nim spotkała, myśląc jak to on tak samo jak ja cierpiał i siedział w domu... Durna baba ze mnie.

Nie mam zamiaru się z nim spotykać, nie odpisuję. Napisałam mu tylko co o nim myślę, że czuję do niego wstręt i jest już dla mnie obcym człowiekiem po tym co widziałam.
Ja właśnie myślę, że pozaliczał sobie. Ta panienka, którą ogarniał wtedy, nie była za mocno oporna i prawie przy tych ludziach się bzyknęli, więc co się działo potem w samochodzie lepiej nie myśleć.
Ale może doszedł do wniosku, że to mu na dłuższą metę szczęścia nie daje? Nie wiem, nie będę w to wnikać.
Nie rozumiem tego. Jakbym kogoś rzuciła, to po 3 tygodniach bym się już wcale nie odzywała.

Weź mi tak nie pisz, bo mi niedobrze na samą myśl. ;p
No tak, ale on już skończył ten kontakt i wytarł mną podłogę.
A teraz od nowa zaczyna jakbym tylko na niego czekała. Chyba myślał, że powiem "Cześć kochanie, tak długo czekałam.. Może loda Ci zrobić na powitanie?" 
Nie przestałam go kochać. Ale jak mówisz, tym razem zadziałają zasady i mój szacunek do samej siebie, a nie emocje.

Z dnia na dzień tracę siłę. On codziennie pisze, rano i wieczorem. Niby takie nic, ale jednak przypomina o sobie i gdzieś pali się jeszcze ta iskra wiary na "happy end". Nie powinnam tak myśleć i sama się tego boję.
Myślę nad tym jak dobrze było, sama jego obecność była wielkim szczęściem. Codziennie biję się z myślami i toczę walkę z moim sercem.
Oddałabym wiele, żeby móc go znowu przytulić. Po tym co zrobił, jak wiele krzywdy mi uczynił.
Powinnam walnąć się w łeb .

A co ja poradzę na to że kocham? Przecież ja tym nie "steruję". Mi samej to bardzo przeszkadza i próbuję z tym walczyć. Może mi się w końcu uda, przecież nie odzywam się do niego, nie proszę o spotkanie, nie daję się wciągnąć w te jego gierki.
Przykro mi, że jestem "typową kobietą", ale robię wszystko, żeby wyrzucić go z serca i zamknąć ten rozdział, a nawet zabić go gwoździami. Najgorsze jest to, że nawet jak wyjdę do koleżanki, na autobus, do sklepu i gdziekolwiek to muszę przechodzić obok jego domu. Ostatnio go widziałam, stał i patrzył na mnie jakby chciał przybiec i mnie przytulić, spojrzałam na kilka sekund, ale jego wyraz twarzy był straszliwie smutny.
Gdybym go nie spotykała to wszystko byłoby prostsze. Chora sytuacja.

Przeczytałam wszystko i mam łzy w oczach...
Tak trudno Ci coś doradzić, bo Ty sama nie wiesz teraz, czego chcesz...
Kochasz go, mimo tego, że Cię mocno zranił i pewnie bzykał laski.

Wiadomo, że ludziom różne rzeczy się wybacza, ale czy oby na pewno takie jak jego skoki w bok?
Skąd wiesz, czy po zejściu się znowu nie zechce mu się kolejnych wrażeń?
Jesteście młodzi, a on jest niewyżyty seksualnie.

Nie rób niczego pochopnie.
Nikt Ci tu nie powie jak masz żyć i co masz zrobić, musisz sama zdecydować.

Przemyśl sobie, czy z tego związku będzie chleb...

...ale jeśli już będziesz chciała wrócić do tego tępaka, który mądrą i piękną kobietę porzucił dla kilku wrażeń,
to przynajmniej ustal kilka zasad, nie dawaj całej siebie...

Miłość jest ślepa, jestem pewna, że gdybyś miała radzić komuś, co ma zrobić kobieta w takiej sytuacji,
na pewno zniesmaczona napisałabyś " zostaw tego buraka, znajdziesz takiego, który Cię doceni."

Nie żyj teraz wspomnieniami, miłością, podejmij decyzje, by TOBIE BYŁO DOBRZE nie na dziś, by lepsze samopoczucie było,
pomyśl o sobie przyszłościowo, czy z tym idiotą (sorry) zbudujesz coś wielkiego.

Ja Cię mocno całuję i naprawdę bardzo mi Cię szkoda, bo wiem jak rozłąki bolą...
3mam za Ciebie kciuki! :*

Powiem szczerze, że Twój komentarz najbardziej do mnie przemówił... Też tak staram się myśleć o mojej przyszłości i tłumaczę sobie, że tak jest lepiej. Lepiej bez niego. Poznam kogoś wartościowego, komu będę mogła zaufać i będę szczęśliwa. Ale potem wracają te myśli, że jednak chciałabym być z 'nim', bo bym sie TERAZ przytuliła, byłoby fajnie, czułabym się dobrze. A przecież liczy się przyszłość, nie kilka dni/tygodni/miesięcy, które dadzą mi radość na chwilę.
Mam nadzieję, ze przez ten ostatni miesiąc samotności trochę dorosłam, zrozumiałam kilka rzeczy i tak na prawdę było mi to potrzebne. Teraz będzie tylko lepiej. Wierzę w to.
Dziękuję za mądre słowa i wsparcie, którego teraz tak bardzo mi potrzeba. :*

Musisz postępować jak moja Ex. Ona zawsze powtarzała: "Ja potrafię odejść od faceta". W końcu się zawzięła i powiedziała zero kontaktu:

- usunęła mój numer telefonu
- zablokowała mój numer telefonu
- nie odbierała
- nie odpisywała na sms
- nie odpisywała na wiadomość na FB
- przestała obserwować mój profil na FB

Wiem, że na początku było jej ciężko, bo mnie mega kochała. Ale doszła do wniosku, że to jedyna metoda, aby o mnie zapomnieć i konsekwentnie to robi. Weź z niej przykład.

I tak już trzy tygodnie wytrzymuje. Nawet po pijaku się nie odezwie co wcześniej się zdarzało. A wcześniej nie była zdecydowana i przez dwa miesiące mieliśmy kontakt codziennie...