Czy wyzywanie swojego dziecka ma wpływ na jego dalsze życie? - Netkobiety.pl

A jak Ci się wydaje?Czy dziecko traktowane jak śmieć od małego ma jakieś szanse na to by uwierzyć,że do czegoś się nadaje?Raczej nie i na pewno będzie miało skrzywienia psychiczne,brak poczucia własnej wartości w dorosłym życiu.

Mam przyjaciela z nerwicą natręctw i dokładnie ten sam tekst mówi mu jego matka.Ale to już tak jest,że każde w złości wypowiedziane słowo zostaje,nie da się go w żaden sposób wymazać.
Dla mnie nie ma różnicy czy obrażam dorosłego czy dziecko.Nikt nie ma prawa z racji swojego starszego wieku traktować kogoś z góry i liczyć na szacunek,nawet jeżeli jest to rodzic.
Na szacunek dzieci się pracuje,a nie wymaga go ot tak.

Mam teraz 21 lat, z roku na rok jest coraz gorzej. Z mamą coraz rzadziej staram się rozmawiać, w kłótniach nie ustępuje. Kiedyś byłem spokojnym chłopakiem, dziś jestem nerwowy i wulgarny. Metodę WET za WET stosuje od 16 roku życia. Zacząłem się stawiać. Mama się zastanawiała co się stało że się tak zmieniłem, tłumaczyła to ,, trudnym wiekiem " że mi to przejdzie i potem już się uspokoję ale nie... Obecnie gdy się z nią kłócę, gdy ona pierwsza podniesie głos, ja robię to samo. Gdy ona używa wulgarnych słów ja tak samo. Cały czas ta sama gadka

- K**a debilu zamykaj te drzwi bo jest przeciąg okna są otwarte
- Przecież k***a zamknąłem czemu się drzesz
- To s***j
- Sama s****j
- żadnego szacunku nie masz, nie powinieneś tak do mnie mówić
- A Ty jak się do mnie odzywasz?
- Mnie wolno ja jestem twoją matką
- A ja jestem Twoim synem
- No właśnie, dlatego jak ja na Ciebie krzyczę powinieneś przemilczeć to

Do Dyskusji wtrąca się ojciec
- Do mnie też rodzice tak mówili, jak byłem na nich zły to po prostu wychodziłem w ciszy i z nimi nie rozmawiałem. Później było wszystko normalnie

Ojca Jeszcze szanuję, często na mnie krzyczy ale nie pamiętam żeby mi ubliżył kiedykolwiek. Nie ma dnia żeby się z mamą chociaż raz nie pokłócił. I w tych kłótniach właśnie przewala się takie słownictwo. Wieczory spędza z sąsiadem przy wódce i wcale mu się nie dziwie.

Siostra niestety ustępuje, w dodatku gdy ja się z matką kłócę to ona stoi po jej stronie i na odwrót. Gdy się kłócę z siostrą to podniosę głos a matka się zaraz wtrąca żebym tak do siostry nie mówił. Gdy siostra mnie zwyzywa, matka jej nic nie powie. Zwracam jej uwagę mówię jej:
- Czemu jej k***a uwagi nie zwrócisz? Gdybym to był ja zaraz byś się wydzierała!

a ona ze stoickim spokojem mówi do córki

- nie wolno tak mówić

Szlag mnie jasny trafia, widać że nie jesteśmy równo traktowani a ona się jeszcze upiera że tak samo nas wychowywała. Szkoda że teraz tego nie widać.

Wychodzę często, kontakt ograniczyłem do minimum. Sytuacja wyglądała lepiej od października do Czerwca, bowiem wtedy od poniedziałku do piątku byłem na mieszkaniu w innej miejscowości (studiuje), gdy wracałem na weekendy to dostawałem szału. Teraz jestem już drugi tydzień w domu i mało nie zwariuje. Chciałem pojechać do Holandii pracować na 3 miesiące ale niestety nie wyszło. Muzyka na full nie przejdzie, mam pokój obok siostry która zaraz by się darła ze jest za głośno a potem na skargę wiadomo do kogo.

Ahhh gdyby to było takie proste Znalezienie pracy ( a i to nie jest łatwe) skutkowało by już przeniesieniem się na studia zaoczne a już nie chce kombinować.

To nie jest proste.
Trzeba chcieć i się zawziąć.

Ja wyprowadziłam się zaraz po osiemnastce, a poradziłam sobie. Najpierw praca, potem wynajęcie mieszkania. I studia też skończyłam. Nie ma rzeczy niemożliwych. Aha, nie studiowałam zaocznie, tylko dziennie.

Możesz to zakończyć, te złe traktowanie, tylko, że to będzie kosztowało sporo wysiłku. Bo albo jesteś leniwy i wygodny, zostajesz u rodziców i dalej narzekasz, albo bierzesz swoje życie w swoje ręce, idziesz na swoje i masz spokój. Wybór należy do Ciebie.

Taki tok myślenia nie ma prawa działać i jest nie prawidłowy . Jak to wszystko Mi wolno ,  bo jestem rodzicem , nie prawda , a przykład od rodziców to GDZIE ? Może rodzice powinni skorzystać ze specjalisty ? Albo Ty naucz się wypuszczać następnym uchem te gadania , bo głupoty Ci wpajają .

Oczywiście, że wyzywanie dziecka ma wpływ na jego dalsze życie. Ale tego już nie zmienisz, musisz zastanowić się, co możesz zrobić byś miał lepiej w przyszłości. To jak reagujesz na wyzwiska mamy to nie jest dobry pomysł. Jeżeli ona Cię wyzywa, to trudno taka już jest, ale Ty nie pokazuj, że jesteś taki sam jak ona. Nie zniżaj się do jej poziomu i gdy ona na Ciebie zacznie przeklinać, to Ty do niej mów spokojnym głosem i próbuj ją trochę uspokajać np: 'Jeżeli przeklinasz mamo do mnie to nie oznacza, że coś zrobię szybciej, lepiej a wręcz odwrotnie' , ' Nie musisz krzyczeć, nie mam problemów ze słuchem', 'Spokojnie mamo, denerwowanie się jest niezdrowe', ' Mamo, nie potrafisz normalnych słów używać i dlatego przeklinasz?' I mów do wszystko z taką miną lekko szyderczą. Gwarantuję Ci, że taki sposób lepiej zadziała o wiele. Bo gdy ktoś się na nas drze, a my spokojnie odpowiadamy, to ta osoba nie ma o co nas zaczepić wtedy i też jest w lekkim szoku.

Jeżeli oni czegoś nie potrafią, to Cię tego nie nauczą. Tych rzeczy możesz tylko nauczyć się od osób obcych lub dalszej rodziny. Ale jest to możliwe- nauczenie się tych dobrych rzeczy, czy też uczuć. Tylko trzeba trochę się wysilić. Ale da się

Pozdrawiam

Dziękuje za dwie ostatnie odpowiedzi bo jak dla mnie dużo wniosły do tematu.

@zaklopotana123451

Coś w tym jest, mniej więcej w wieku 16 -19 lat byłem osobą którą bardzo ciężko było sprowokować do kłótni albo zdenerwować. Dlatego ta wcześniej wspomniana metoda WET za WET była w łagodniejszej wersji i właśnie takiej którą tu pokazujesz. Gdy spokojnie odpowiadałem matka na początku głośno oddychała a później spokojniej mimo iż głośnym nadal tonem odpowiadała, a później spokojniej (o ile się uspokoiła to zależało od sytuacji) w wyniku czego taka ,, konwersacja " trwała krócej niż teraz. Po 20 roku życia być może miało tez wpływ kilka sytuacji życiowych przez które zrobiłem się po prostu nerwowy, stąd moje coraz to ostrzejsze odpowiedzi. Zgadzam się z ostatnim zdaniem. Pewnych rzeczy można się nauczyć od obcych, wiem to w oparciu o swoje doświadczenia

@Byla_Narzeczona

Byłem lekko zaniepokojony, ponieważ jako pierwszą osobę opisujesz swojego Tatę, a jednocześnie i mnie, ten tekst kropka w kropkę pasuje do mnie, niesamowite.

Co do krzywdzenia innych... niestety, masz rację. Gdy już zacząłem studia byłem nerwowy i agresywny. Zakolegowałem się z wieloma ludźmi ale już humor się mnie nie trzyma tak jak kiedyś, nie potrafię tak fajnie pociągnąć rozmowy jak to było w latach szkoły średniej, daje się prowokować przez co Ci ludzie którzy mnie wcześniej nie znali myślą że ja taki zawsze byłem, gdy im tłumaczyłem że kiedyś byłem zupełnie inny to mi powiedzieli: no to chyba musiało się coś stać skoro tak bardzo na Ciebie wpłynęło. No i w sumie mieli rację. Przede wszystkim zrobiła swoje nieodwzajemniona moja wielka miłość z technikum z którą do tej pory nie mogę się pogodzić. Uzasadniony brak pewności siebie, załamanie się pewnymi rzeczami, a matka zamiast mnie wspierać mówi że sobie problemów szukam. Noo.. troszkę może poleciałem i odszedłem od tematu

Na pewno jest jakieś przywiązanie, lecz gdy przez 5 dni w tygodniu byłem na mieszkaniu studenckim to w ogóle się nie kontaktowałem z mamą, widziałem się z nią tylko od piątku do niedzieli. I było mi po prostu lepiej, czułem ulgę. Ja nawet gdy jej tak agresywnie odpowiadam to i tak już odpuszczam i przestaję się odzywać by nie powiedzieć czegoś za dużo i nie robić jej przykrości. po prostu wychodzę i mówię że nie ma sensu z nią rozmawiać ( tak jak to robił kiedyś ojciec do swoich rodziców).