Okrutne zachowania facetów- skąd sie biorą? - Netkobiety.pl

To się bierze moim zdaniem po części może z wychowania, po części z tego, że dziecko karmi się różnymi obrazami. Każdy rodzic wpaja dziecku różne nauki, np kiedy rodzina jest patologiczna a ojciec bije matkę to synowi będzie mówił, że kobiety są takie i owakie i trzeba lać bo nie zrozumie, w ten sposób wyrośnie damski bokser, albo znów jak każdy chwali dziecko "o jaki on śliczny"... to ten on sobie myśli " mogę mieć którą chcę" i dlatego bawi się dziewczynami... najlepszy sposób to albo sprawić by na prawdę pokochał aolbo wychować na nowo... albo w ogóle dać sobie z takim spokój.

No właśnie. Czy on się zmieni?
Dobre pytanie. byłam 7 lat z facetem, który w zasadzie kochał tylko siebie a mnie traktował jak postać w swoim dramacie. Pouczał, poprawiał, nakierowywał na "właściwą drogę" ale moich zwierzeń nie słuchał, nie traktował mnie poważnie. W zasadzie był zakochany tylko w sobie. W końcu go rzuciłam, choć kochałam nadal i do dziś mam do niego pewien sentyment. Ale decyzji nie żałuję. Jak go rzucałam to wariował, chciał się zmienić i w ogóle. Jak nie poskutkowała prośba, zaczęły się groźby, szantaże.
Dość powiedzieć, że kiedy powiedziałam mu, że z nami koniec, on wpadł w szał i zaczął mnie szturchać, prowokować i bić.
Strasznie się przestraszyłam. Natychmiast pozabierał z mojego domu wszystko, co do tej pory mi dał.
Później znów przeprosiny, łzy, obiecanki, że pójdzie na terapię.
Ale ja zapamiętałam radę pewnej kobiety: jak facet raz podniesie na Ciebie rękę jest skończony. Odejdź natychmiast bo będzie to robić nadal.
I nigdy ale to nigdy nie zapomniałam tego co zrobił pomimo słodkich słów i zapewnień o zmianie.
Dziś nawet się przyjaźnimy ale i to chyba skończę.
On ma inna dziewczynę i w sumie szczerze jej współczuję.
Za to kiedy do niego czasem przyjdę pogadać on znów, jak dawniej skupia się tylko na swoich opowieściach. W dodatku twierdzi, że go rzuciłam bezpodstawnie i przez to skrzywdziłam.
Mimo, że go lubię, bo to w sumie fajny facet, to chyba nie będę już z nim gadać.
Nie zmienił się nic a nic. Pozory wskazują na co innego ale ja zawsze wiedziałam jak jest na prawdę.
Nie zgodzę się jednak, że facet nie może się zmienić.
Może. Ale sam musi chcieć.
Mój obecny też ma wiele wad ale jak się faceta traktuje odpowiednio, wspiera i delikatnie "steruje" on może w końcu trafić na właściwą drogę. Oczywiście nie każdy facet.
Acha. I trzeba na prawdę mocno kochać mężczyznę, żeby w ogóle mieć na niego pływ.
P.S. Kochać to nie zawsze znaczy głaskać po główce

Mój facet też mnie nie szanuje! Ale ja go strasznie kocham jestem już z nim 5 lat i nie wiem co mam robić. Nigdy mnie nie uderzył ale stosuje wobec mnie przemoc psychiczną. Niestety nic nie potrafię z tym zrobić już tyle razy próbowałam i nadal jest tak samo jestem załamana.

Prawda jest taka, że mężczyźni traktują źle tylko te kobiety, które sobie na to pozwalają. A my babeczki wybaczając im niedopuszczalne zachowania wyrażamy zgodę na dalsze złe traktowanie.

Często też same doprowadzamy do tego, że mężczyźni zaczynają nas traktować niepoważnie, a z czasem źle... Bo jeżeli trafiamy na fajnego faceta i zaczynamy stwarzać sztuczne problemy, czepiamy się, wyrażamy ciągłe niezadowolenie z jego osoby to On zaczyna okazywać nam coraz mniej szacunku, bo w hierarchii potrzeb mężczyzny na jednym z pierwszych miejsc jest docenienie, aprobata ze strony jego kobiety.

Nauczyłam się też że życzliwością, ciepłem, wyrozumiałością, cierpliwością i spokojem jestem w stanie osiągnąć od mężczyzny szacunek i poważanie. Jeżeli natomiast wykazuje histeryczne zachowania, próbuje coś wymusić na partnerze, jestem ciągle niezadowolona -nie osiągnie nic poza jego pogardą. 

Jeśli chodzi o kwestię płaczu to chyba większość mężczyzn nienawidzi jak kobiety ronią łzy i właśnie tak się zachowują. Takich zachowań mężczyzn nie powinnyśmy traktować zbyt serio i należy brać na nie poprawkę i starać się zrozumieć naturę mężczyzn- oni już tak mają, zwłaszcza jeżeli zbyt często płaczemy, a pamiętajmy, że mężczyzną przecież imponują kobiety SILNE i takim oni nie podskoczą...

Ja myślę, że nie u każdej osoby rozwój emocjonalny osiągnął taki sam poziom...mamy ludzi empatycznych, wrażliwych, dobrych, potrafiących komunikować innym swoje uczucia itd i mamy też takie kaleki emocjonalne...które biciem i krzykiem osiągają swój cel, które nie potrafią wczuć się w sytuacje innego człowieka bo dla nich liczy się tylko JA, którzy nie umieją mówić o tym co czują..nawet sami nie rozumieją swoich uczuć...kiedy czegoś chcą to nie proszą...ale po prostu biorą i nie ważne jakie tego będą konsekwencje. Mają niskie poczucie własnej wartości, czują się sami ze sobą źle. W związkach niszczą partnera, traktują go przedmiotowo, chcą mieć go pod kontrolą, nie umieją rozmawiać ani słuchać, nie rozumieją, że swoim zachowaniem niszczą kogoś...szukają często osób wrażliwych, delikatnych bo takimi łatwo się rządzi, takich łatwiej nastraszyć, uzależnić od siebie. Może to wina obserwacji zachowań rodziców, wzorców wyniesionych z domu, może troszkę stereotypów, czy tez niewłaściwych relacji i braku komunikacji między rodzicem a dzieckiem, czasem to złe doświadczenia niszczą człowieka ...a czasem to zwykli psychopaci.  Czy z takim można żyć...można, ale czy życie z takim człowiekiem będzie szczęśliwe wątpię....