Czy można nie pokochać własnego dziecka? - Netkobiety.pl

Bardzo chciałam mieć dziecko jednak kiedy ciąża sie pojawiła nie było jakieś bezgranicznego uczucia miłości. Całą ciążę zastanawiałam się czy będę dobrą matką bo jakoś nie czułam że ciążą to właśnie ten upragniony bobas. Takie sprzeczności. Po urodzeniu było raczej zdziwienie O jaki malutki, rety to moje, itp. Dopiero kilka dni po porodzie dotarło do mnie że już jestem matką i zdałam sobie sprawę że nie wiem kiedy pokochałam bezgraniczne tego brzdąca Urodzenie dziecka to wielki cud i wymaga czasu oswojenie się z nową rolą.... i nowym człowiekiem

W momencie gdy miłości do dziecka jeszcze nie było miałyście wyrzuty sumienia, albo bałyście się przyznać do tego najbliższym? Czy wiedziałyście, że to normalne i spokojnie czekałyście na falę uczucia?

Jasne że miałam wyrzuty sumienia. Przecież w końcu jak można nie kochać upragnionego i wyczekiwanego dziecka. Nikomu sie nie przyznawałam bo to mi się wydawało takie nieludzkie.
Tyle się naczytalam że po porodzie miłość przychodzi natychmiast a tu takie zdziwienie. Balam sie że to się nie zmieni, ale sie zmieniło

Też tak miałam, że ciąża, tym bardziej, że właściwie żadnych dolegliwości związanych z nią nie odczuwałam, była taka jakby "osobna" ode mnie. Żadnego głaskani brzucha, przemawiania do nienarodzonego dziecka i jedyne zmartwienie - jak to będzie jak maluch nie będzie spał w nocy - a ja tak lubię spać. Potem, gdy urodził się starszy i leżał przez około półtorej doby w inkubatorze - poszłam go raz zobaczyć, postałam, popatrzyłam i spokojnie wróciłam sobie na sale poczytać książkę. Dopiero jak mi go przynieśli już na stałe i leżał koło mnie dotarło do mnie, że jego życie było zagrożone. I dopiero wtedy pojawił się strach, że mogło by go nie być...
Myślę, że to zależy od kobiety, jedna wyznaje już miłość do dwóch kresek na teście a druga dopiero wtedy czuje miłość do dziecka, gdy leży ono w jej ramionach.
A ja się zastanawiam - jako że dzieci ogólnie nie lubię - czy będę swoje wnuki kochać...