Sygnały ostrzegawcze - jak je weryfikować? - Netkobiety.pl

Jesli o toksyczne kobiety
- zmiany zdan
- niedotrzymywanie obietnic
- wymuszanie/manipulacje
- zazdrosc
- częsty płacz
- mowienie jednego, a robienie drugiego (weryfikacja czy mowia prawde, czy tylko wygodną prawde)
- brak umiejetnosci podjecia inicjatywy (w konsekencji "zwalanie" winy na faceta, ze cos jest nie tak)
- szukanie dowartosciowania "bo ty nie robisz tego, nie mowisz mi tego", ciągłe fochy
- nadmierne eksponowanie kompleksów

Jesli chodzi o egoizm i myslenie tylko o sobie - dziewczyna jest w niesatysfakcjonującym związku, ale nie zgłasza pretensji partnerowi, a jednoczesnie nie umie od niego odejść. Także w przypadku gdy czuje coś do innego. Czyli
- boi sie bycia samą
- nie kocha siebie, nie jest szczęśliwa sama ze sobą
- uzależnia się, uwiesza się
- nie potrafi wziac odpowiedzialnosci za siebie, swoje zycie, a co dopiero za uczucia kogos

Tak na szybko.

Po tym co napisałęś Antykobieto, widać, że nigdy nie byłeś w toksycznm związku i termin ten jest dla Ciebie dużą abstrakcją. Natomiast Thepass opsał nie tyle kobietę toksyczną, tylko funkcjonowanie przeciętnej nastolatki. To jest opis kobiety niedojrzałej, a nie toksycznej.

Relacja toskyczna to taka która się opiera na schemaci krzywdy i winy oraz niskim poczuciu wartości, najczęściej u obydwu ze stron.
Częstym przekazem ja się dostaje w takim związku jest " jesteś beznadziejny, nieudaczny, do niczgo się nie nadajesz, ale ja chce być z tobą , bo cię kocham". 

No i tu pojawia się klincz. Bo jak ktoś ma poczucie osamtnienia, to strasznie chce mieć osobę, która by ją kochała i chciałaby z nią iść przez życie, a jednocześnie w tej sytuacji ta osoba regularnie wylewa ci na głowie wiadro z pomyjami. I tu ojawia się takie myślenie klasyczne dla toksycznego związku: No to jak to w końcu? Kocha czy nie kocha? Chce być ze mną i mówi, że kocha, no to przecież kocha. A jeśli mówi, że jestem do kitu, brzydka, głupia, zupę zasłoną gotuje, wszyscy znajomi zarabiają lepiej ode mnie, jestem nieudacznikiem, poprzedni chłopak był lepszym ode mnie kochankim etc. ...to znaczy, że JA muszę się bardziej starać, muszę na tą "miłość zasłużyć". I tu następują wieloletnie wysiłki, żeby być wystarczająco dobrym. Z góry skazane na niepowodzenia. A im 'bardziej ofiara się stara,tym bardziej jest poniżana.A jaki poczucie wartości ma się już tak niskie że człowieka prawie trzeba zeskrobywac z płodłogi, i chce on z tego związku uciec to pojawia sie manipulacje w stylu"ja cię kocham, bez ciebie sobie nie poradzę, jesteś mi potrzebna/potrzebny, mam tylko ciebie etc. I znowu klincz. Bo jak tu odejść od kogoś, nawet jeśli jest on psychopatą, mając poczucie, żę on się załamie, nie poradzi etc. Poczucie winy jest koszmarne...I kat w toskycznym związku wie, że u ofiary łatwo wzbudzić poczucie winy i to wykorzystuje.

Tosyczne kobiety to często nie są nawet wprost agresywne. Tylko raczej faceta ignorują, nie liczą się z jego potrzebami, są zimne i zdystansowane. I dają poczucie, że musi się się bardziej postarać , niezależnie jak będzie wypruwał sobie flaki.,żeby ją zadowolić.

Związek toksyczny doprowadza do skrajnego obniżenia własnej wartości,poczucia beznadziei i poczucia uwiikłania i uwięzienia w sytuację bez wyjścia. I po  tym poznje się związek toksyczny.

Wyjść z takiego związku jest szalenie trudno i właściwie jest to tylko możliwe, gdy albo kat sobie znajdzie nową ofiarę, albo kiedy ofiara znajdzie pomocną dłoń w postaci kogoś, od kogo usłyszy, ze jest wartościową osobą, a to co ofierowuje jej kat, to nie jest żadna miłość, tylko czysta manipulacja. Z manipulacją to jest tak, że może ją dostrzec tylko osoba z zewnątrz. Jak jesteś w środku, to cały czas żyjesz przekonaniem , iż to z tobą jest coś nie tak. Poza tym jak nie wierzysz w siebie to boisz się podjąć jakąkolwiek decyzję, bo przecież  regularnie słyszysz, ze jesteś za głupi żeby o czym kolwiek decydować.

To zupełnie inny kaliber niż fochy, humory i kompleksy.
Generalnie jak ktoś ma adekwatne poczucie wartości to nigdy nie stworzy na dłuższą metę związku toksycznego, bo na pierwsze objawy lekceważnia i braku szacunku odejdzie.

No, właśnie problem w tym, że byłem w takim związku i po nim faktycznie długo czasu mi zajęło, żeby odbudować poczucie własnej wartości. Model był bardzo podobny, do tego co piszecie, ale jednak nieco inny. Ale nie chcę tu w tym momencie o tym ze szczegółami pisać, bo to już przeszłość. Może więc wyjaśnię dokładnie, o co mi chodzi.
Wszyscy wiemy, że są różne zachowania u partnera, z którymi na da się żyć. Tylko chodzi mi o to, jak je rozpoznać na wczesnym etapie? Załóżmy, że dziewczyna się czymś zdenerwowała. Mogło się jej zdarzyć, bo miała np gorszy dzień, stres i do tego PMS. Ja to rozumiem. Ale może być tak, że u niej to jest norma. I mam teraz dwa wyjścia - uznać, że ona nie panuje nad swoimi emocjami i tak będzie ciągle, albo uznać, że każdy ma czasem gorszy dzień i machnąć ręką. W końcu mi też czasem zdarza, że skumulują mi się stresy i ktoś mnie sprowokuje do tego, że dosadniej i głośniej coś powiem. Jeśli machnę na to ręką, to kolejne dni upłyną na umacnianiu związku, a po jakimś czasie znów nastąpi jej wybuch. Tylko że to będzie jeden incydent na wiele, wiele dobrych rzeczy. Zbyt mały, by przekreślić tamto wszystko inne. Z czasem te wybuchy mogą się nasilać, ale będzie coraz trudniej to przekreślić. Chyba taki jest mechanizm wchodzenia w toksyczne z wiązki. Ale może być też inaczej. Mogła mieć dziewczyna na prawdę zły dzień, a jeszcze ja coś niefortunnie i nieświadomie powiedziałem, co ją wprawiło w złość. I choć to nie leży w jej naturze, mogło się tak zdarzyć. I wtedy ja mówię - wiesz, to koniec z nami. Zupełnie bezpodstawnie, a jedynie z obawy i uprzedzenia.

Innymi słowy - chcę wiedzieć, że dana kobieta na pewno jest toksyczna, albo że nie jest, zanim zaangażuję się w związek emocjonalnie.

W tym moim poprzednim związku właśnie było tak, że ilekroć powiedziałem, albo coś "nie tak" jakby tego oczekiwała druga osoba, to wg niej było to symptomem czegoś. Np fakt, że jestem osobą aktywną i lubię przyrodę, a to z kolei powoduje, że uprawiam sporty typu rower, wspinaczka itd., to uprawianie takich sportów "ekstremalnych" świadczy o tym, że top jest moja forma "ucieczki" od rzeczywistości. W pewnym momencie to aż strach było coś powiedzieć, bo każde moje słowo, żart, gest, ton głosu był objawem "czegoś" - mianowicie zawsze czegoś niepokojącego.

Po drugim po twoim poście, antykobieto,bardziej zrozumiałam twoją perspektywę.
Dla mnie istotne jest co Ty właściwie rozumiesz pod słowem "wybuch". Szczerze mówiąc ja osobiście uważam, że normalna osoba żadnych wybuchów mieć nie powinna. Dla mnie jest to nie do przyjęcia. Rozumiem sprzeczkę o to czy w prawo, czy w lewo, albo nawet kłótnie, ale na zasadzie spierania się zdań i potrzeb, a nie z powodu, że ktoś ma nietrzymanie emocjonalne. Jeżeli sam nie jesteś wybuchowy, to unikaj jak ognia, kobiet wybuchowych. Jak dla mnie w związku jeśli już jest jakaś agresja, to tylko ma prawo to funkcjonować jeśli to facet jest tą agresywniejszą stroną. Inaczej kobieta wejdzie facetowi na głowę.
Czasem jest, ze ktoś się obrazi, albo zezłości przez moment ale to wszystko. Za chwilę jet wszystko ok.

Jeśli chodzi o czepiania się o to, że coś jest symptomem czegoś....No cóż, dziewczyna sama musiała mieć bardzo złe doświadczenia.Nie wiem ile masz lat, ale od pewnego wieku wpada się  głównie na  osoby, które miały złe doświadczenia, dlatego zresztą tak trudno się dogadać. Na pewno nie dogadasz się z kimś kto ma paranoję.

Thepass, limit uwłaczających zachowań? to straszne.... Dla mnie limit uwłaczających zachowań to 0. Ja nie przejawiam i nie przejawiałam w stosunku do nikogo uwłaczających zachowań i szczerze mówiąc od pewnego etapu mam jasność, że nigdy więcej nie zamierzam takowych tolerować wobec mnie. Zresztą wśród znanych mi udanych par, nie ma przejawów lekceważenia
.
Według mnie zamiast koncentrować się na "limicie uwłaczających" zachowań, lepiej szukać osób, które mają cechy ułatwiające wspólne bycie razem w związku. W przypadku kobiet to empatia,szczerość, uczciwość, brak egocentryzmu,wyrozumiałość.
Jak trafisz taką osobę to ona na sto  procent nie będzie toksyczna. Przede wszystkim empatia według mnie jest cechą cenną, bo oznacza, że osoba umie dostrzec partnera z jego uczuciami,potrzebami i je uszanować.   

A jak rozpoznać kiedy jakieś zachowanie może "przejść" a kiedy nie....
Kobiety, mamy od tego przyjaciółki.....hhehehe Z którymi 3 godziny się gada przez telefon , czy dane zachowanie jest do zaakceptowania czy nie.
Tak naprawdę najlepiej  zapytać kogoś z zewnątrz(najlepiej też osobę płci przeciwnej) bo człowiek ma tendencję to samooszukiwania się, szczególnie, gdy jest chemia...
Kobiety najlepiej wiemy ile można zwalić na pms, a gdzie zaczyna się wredny charakter. W przypadku wątpliwości najlepiej poradzić się koleżanki, o której wiesz, że jest fajną osobą.

No właśnie, kwestia w tym, że ona nie miała praktycznie żadnych doświadczeń.

Ech, od pewnego wieku... No właśnie, ja mam takie wrażenie, że kiedyś byłem totalnie nie odpowiedzialnym lekkoduchem, zachowywałem się tak, że teraz mi aż wstyd, a jednak były jakieś tam dziewczyny i tolerowały to. A teraz jest tak, że jakaś zupełnie nieistotna pierdoła urasta do rangi decydującej o dalszej relacji.

No właśnie - empatia. Czasem mam wrażenie, że mam jej właśnie za dużo, że za bardzo usprawiedliwiam czyjeś zachowanie.

Ale jednak ileś lat zajęło Ci to, by zejść z obłoków i ustawić limit. Teraz widocznie wszyscy w młodszym wieku zajęci to albo już lepsze partie, albo uzależnione jednostki, które pozniej nagle przeistoczą się w szczęśliwie samotne osoby ;p A jak ktos jest sam w młodym wieku to widocznie feler, lub z odzysku. Takie to przedmiotowe.

Tego się właśnie obawiałem...

Wiele madrosci i prawdy napisala SZARLOTKANAGORACO... Pewnie gdybym ja taka madrosc znala i miala ja w sobie to nie bylabym w tym miejscu w ktorym jestem...

klauudia to po co z nim jesteś?