nie wiem co dalej... pomóżcie - Netkobiety.pl

a ja jak mam czuć jego miłość? wiele razy pisze do niego w ciągu dnia, dzwonie, mówię, że kocham, zaczynam rozmowę na co słyszę odpowiedź jednym słowem i na tym rozmowa się kończy, proszę, żeby był ze mną, a nie zamykał się w pokoju bez słowa, to nie ja stroję fochy jak panienka...ile można prosić...

Tak wiem też z tego założenia wychodzę, ale ile można z siebie dawać nie otrzymując kompletnie nic w zamian poza wiecznymi pretensjami i fochami? To dopiero jest robienie z siebie ciepłej kluchy...

Nie strzela fochów bo nie czuje się kochany, tylko dlatego, że proszę go o pomoc, o to żeby posprzątał, zrobił cokolwiek, odciążył mnie chociaż trochę, bo padam na twarz ze zmęczenia

Pewnie bo lepiej nie robić nic, nie pomagać, nie wspierać, tylko robić z siebie ofiare, a np. kiedy proszę żeby pojechał ze mną do lekarza twierdzi że się nie wyrobi, a siedzi wtedy z kolegami pod blokiem to też moja winna, bo może zle poprosiłam

Tak właśnie taką wizją żyłam przez cały czas, dawałam,nie oczekując nic w zamian,a teraz kiedy ja potrzebuje jego to nie mogę na niego liczyć

A może nadszedł czas ze ona ma już dość tego usługiwaia może przeszedł czas kiedy powiedziała stop i to jest mu nie na rękę bo bardzo mu to do tej pory odpowiadało, moim zdaniem dobrze ze zauważyłaś to ze coś jest nie tak , ze małżeństwo to praca i wkład dwoje stron a nie tylko jednej

Właśnie wydaje mi się, że tu jest problem, bo jak ja nagle mogę czegoś oczekiwać...

Wszystko spoko, ja nie mówię, że chcę być teraz zimna i oschła bo mam taki kaprys, tylko sytuacja i okoliczności wymagają tego żeby zachował się jak mężczyzna na którego mogę liczyć,a nie jak rozkapryszone dziecko

uwierz próbowałam wielokrotnie, jest dobrze przez 2 max 3 dni i zaczyna się to samo:/ nie mam już siły i pomysłów jak do niego dotrzeć...

Nie, nie chce walczyć o ten związek sama, ale to znaczy,że mam się poddać? Co zrobić, żeby on zrozumiał jak się zachowuje...

Jak dla mnie to jest błąd w komunikacji, ale kogo jest to wina - ciezko stwierdzic. Na pewno nigdzie nie napisałem, że mąż ma jej nie rozumiec, a ona ma udawać radosną...
Jakies rozwiazanie trzeba znalezc. Juz predzej osoba trzecia mogłaby mezowi cos przetlumaczyc, jesli sama kobieta nie potrafi. I nie znaczy to też, że to jej wina, bo przeciez obie strony muszą chcieć.

Niestety, według mnie związki na odległość nie mają szans.
Tylko czy Wy musicie być na odległość .
Dziewczyno, walnij pięścią w stół i powiedz, że to koniec takiego życia i pokaż, że Ty masz w tym związku jaja i zmień Wasze życie.

Lexpar
No właśnie widzisz chodzi o to ze jego tam nic nie trzyma bo nie ma tak naprawde stałego zatrudnienia... godzilam sie na to bo studiowałam dziennie i tez nie miałam zatrudnienia... było multum rozmów przeprowadzonych na ten temat.. po ostatniej rozmowie myslałam ze cos dotarło powiedziałam mu ze ja nie chce takiego zycia i jak sie nie ogarnie to bedziemy musieli to zakonczyc.. umowa była taka ze jak ja znajde prace on zacznie robic cos w tym kierunku zebysmy byli razem i ja sie tego trzymałam i glupia byłam... bo ja prace znalazłam a on w dalszym ciągu nic ze sobą nie robi... nawet nie próbuje.. i tak wszystko jest na mojej głowie wszystkie rachunki.. wszystkie decyzje.. nie potrafi mi w niczym pomoc.. nic sam zrobic.. zero.. uwierz ze staralam sie zmienic to wszystko ale juz poprostu mi brakuje argumentów i trace powoli siły..

Najgorsze jest to, że kocham go całym sercem a nie potrafię do niego dotrzeć. Zostałam ze swoimi problemami sama, a on jeszcze mi ich dodaje zamiast pomóc. Chciałabym,żeby było tak jak kiedyś, ale kto powiedział, że zawsze będzie kolorowo? Przysięgaliśmy być ze sobą na dobre i na złe...

może...więc przez 7 lat żyłam złudzeniami...ze złudzeniami wyszłam za mąż? ale to moje złudzenia...a skoro moje to gdzie on miał rozum?

chyba dla samego seksu się nie żenił...? po to się raczej nie szuka żony..

szkoda tylko, że ja nie potrafię odciąć uczuć i tak po prostu mechanicznie kochać się z nim jak kiedyś, tylko dlatego, że on tego potrzebuje, a mam wrażenie, że tylko tego mu trzeba, nie mnie, nie mojej osoby, moich uczuć, mojego towarzystwa tylko seksu, nic poza tym...przykre to bardzo

Chętnie wziełabym udział w terapii, ale on się nie zgodzi...

Spróbuję takiego sposobu chociaż chyba już wiem jaka będzie reakcja..." Ty masz mnie gdzieś więc ja Ciebie też"

mam dokładnie to samo, zawsze, co bym nie zrobiła milion uwag, niby powie, że dobre, ale zawsze " dlaczego nie zrobiłaś tego tak...?", " mogłaś to zrobić inaczej..." itp itd.,
chciałabym, żeby chociaż przez chwile było tak jak ja chce, żeby chociaż raz pomyślał o tym czego ja bym oczekiwała, co by mi się podobało, a co nie, żeby choć raz dostosował swoje plany do moich i wziął mnie w końcu pod uwagę;/
nie mam już siły na taką szarpaninę...

A może mi ktoś wyjaśnić dlaczego ta kochająca, wierna żona cały czas 'dostaje po dupie' i wcale nie czuje się kochana... ten świat jest nieźle pokręcony...
Jestem cierpliwa, ale jak długo jeszcze dam radę? Nie wiem, czuję się jak tykająca bomba, która w każdej chwili może wybuchnąć:-/

Może i nie jestem idealnym mężem. Długo zastanawiałem sie czy wogóle pisać tu cokolwiek, nie chce sie usprawiedliwiać tym co napisze, ale postanowiłem pewne rzeczy wyjaśnić w tym poście. Dostałem  linka z ta dyskusją od autorki tematu czyli swojej żony. Owszem nigdy nie byłem jakoś bardzo zaangażowany , nie obsypywałem swej żony kwiatami jakoś żyliśmy wspólnie kochając sie wzajemnie. Nastały ciężkie chwile z chorobą 16 letniego brata żony i od tamtej pory wszystko zaczęło sie sypać. Ciągłe codzienne wizyty zony w szpitalu spędzanie tam czasu po 2-4 h po pracy która w zależności od zmiany łącznie z wizyta w szpitalu trwała do 20-21. Może i nie ułatwiałem jej życia nie dawałem samochodu, ale wybaczcie nie widziałem potrzeby by bywać tam co dzień owszem na początku bywałem ale ileż tak można codziennie siedzieć przy 16 letnim chłopcu głaskać go po główce i mówić jak to sie bardzo go kocha. Tym bardziej że codzien w szpitalu była mama. Wszystko tolerowałem, czekałem ale postanowiłem sie odsunąć lekko w bok zająć sie praca którą wypełniałem sobie czas, podczas którego nie było żony w domu. Możliwe ze był to bład, ponieważ brakowało żonie wsparcia zrozumienia. Mnie jednak brakowało jej i dalej brakuje!!! Mówiłem by wizyty nie byly codzienne bo pojawiły się problemy z sercem , ciągłe zmęczenie,  nic to jednak nie dało. Ciągle odmawianie sexu bo zmęczona bo jej nie wspieram  bo jutro rano wstac trzeba. Bo musi czuć że wspieram. Na dzień dziejszy brat juz jest w domu, ja staram sie pracować krócej by bywać wcześniej w domu lecz nadal pojawiły sie kolejne problemy i mozna powiedzieć nic sie nie zmieniło nie szpital to ciągle wizyty domowe u mamusi, tym bardziej że mieszka 2 Bloki dalej. Jak można budować związek małżeński, rodzinę wiedząc ze gdzieś pomiedzy stoi moim zdaniem nadmierna miłość i opiekuńczość matczyna, już bez względu na chorobę. Niestety Nieodcięta pepowinka strasznie doskwiera. Ciągle telefony ciagłe smsy nawet o 22  a co, a jak, a czy to, czy tamto. Uważacie żee to normalne bo może  ze mną coś nie tak. Bardzo Kocham swoją żonę, jednak mam dosyć bycia od początku małżeństwa gdzieś na drugim planie, bo przed ślubem, żony kontakty rodzinne nie byly dla mnie az tak dokuczliwe jak sa teraz gdy mieszkamy razem. Chciałbym by czas wolny poświeciła dla siebie dla nas by prowadziła dom , nie mowie tu o codziennych obiadkach codziennych porządkach, czy byciu kurą domowa. Chciałbym by obiad niedzielny byl nasz, a nie moj żony brata i teściowej. Chciałbym cieszyć sie Naszym wspólnym życiem, jednak nie moge.