niemoc, totalna niemoc...miłość, wierność, należenie do siebie..Zdrada - Netkobiety.pl

Ty się nie przejmuj ludźmi tylko sobą. Teraz ludzie są najmniej ważni. Nie kochasz więc po co dalej tkwić w związku ? Bez miłości zwiazek nie ma sensu. Może on się boi samotności dlatego dostał takiego olśnienia? Bo przecież gdyby tak było jak mówił nie znikał by na noc itd... Albo oczekuje od Ciebie wsparcia, pomocy w tym wszystkim i nie ma się gdzie podziać, trzymając Ciebie myśli o sobie, że mu uratujesz tyłek i dasz mieszkanie u rodziców czy gdzieś.. Dzieci są ważne ale pomyśl czy wolała byś by byli nieszczęśliwi z ojcem i zadawali ciągle pytania jak szczęśliwi, uśmiechnieci bez ojca. Wiem, trudno wychować jest samemu dzieci ale na takiego typka co łazi po nocach nie ma co liczyć. On tylko mówi, nic więcej... Nie będę radził byś odeszła, bo nie wiem jak jest między wami- nie znam was, nie poradzę też byś została bo sie męczysz z nim. Powiem tak- zrób to co podpowiada Ci rozum i serce, ale kieruj się rozsądkiem i honorem. Nie pozwól na złe traktowanie.

Oj ciężki charakter ma Twój mąż... Teraz próbuje wzbudzic u Ciebie poczucie winy. Jeśli starałaś sie mu pomóc ale Ci się nie udało to teraz nie zamartwiaj sie że to twoja wina to co on ze swoim życiem zrobił... On też ma rozum powinien sam wiedziec co jest najważniejsze w życiu.

nie daj się manipulować jego pieknymi słowami o miłości itd. Mówi tak dlatego, że boi się twojego odejścia. Wie, że wtedy nie będzie miał mu kto robić obiadów, sprzątać, prać, nie bęzie miał kto opłacać rachunków.
Może powinnaś go przestraszyć, mówiąc, że składasz ostatecznie pozew o rozwód i to naprawdę koniec. Moze, bo nie jestem w stanie powiedzieć ci jak on zareaguje, musisz sama przeanalizować na co go stać w takich sytuacjach.

shania  piszesz ze Twoje małżeństwo "w zasadzie się rozpadło" , miałaś podobną sytuację napisz o niej proszę oczywiście jeśli możesz. pozdrawiam

Witaj nikita nie bede sie rozpisywac o mojej historii jesli bedziesz chciała wiedzieć więcej podsunę Ci mój wątek i kilka wypowiedzi w innych ,na ten temat  .Moja sytuacja jest całkiem z innej beczki,mój mąż pracował wszytko legal ,rachunki popłacone ,nie imprezował.itd Tyle tylko ,ze nie mogłam polegac w innych kwestiach ,jeszcze doszła zdrada ,z jego strony.Bardziej chodzi mi o nasze podejscie do sprawy ,ze tak długo pozwalamy na to, by byc zle traktowane i nie wymagamy szacunku,działamy zbyt pózno ,jak juz nic nie da sie ratowac,albo brak nam siły,a czasem nie rezygnujemy od razu .Tym działaniem nazywam otwarte mówienie o swoich potrzebach i egzekwowanie ich,mówie tu o zdrowym egoizmie.Są związki ,które z góry można przekreślić ,ale miłośc robi swoje ,ale czy to zdrowa miłość ?Większość z nas wychodzi ze swoich domów obarczony jakimiś doświadczeniami .Kazdy ma swoje lęki ,deficyty.Miłość jest podobno wtedy kiedy jest szcunek, rozmowa, partnerstwo,staranie sie z obydwóch stron i najważniejsze spokój.Twoj mąz zyje jak przy mamusi, która wszystko wybaczy i pogłaska po głowie poklepie po pleckach.Tylko gdzie w tym wszytkim jesteś TY?Jaka jest Twoja pozycja ? Jesteś kobietą przedewszytkim .Mój zwiazek się rozleciał po dwuletniej walce o niego niestety nie udało się.Bo najgorsze dla mnie było obarczanie mnie, za to wszytko  i ze to ja nie wykazałam się na tyle ,zeby to przeskoczyc.To ja miałam pracowac nad tym wszytkim.Brakło juz siły i wypaliło sie uczucie ,a może poprostu zostało zdeptane?Myśle wiec ,ze i u Ciebie nadszedł kres skoro piszesz,ze juz od kilku lat masz w głowie żeby odejść.Ja mam, gdzie mieszkac wiec mam łatwiejaszą sytuacje od Twojej,ale do niedawna nie byłam tego taka pewna.Teraz mieszkam sama mam spokój. Co mnie tak bardzo przerażało okazało sie nie takie straszne, chodz jest trudno ,te trudności są inne bardziej do przeskoczenia bardziej moje, zależą od tego jak sobie wygospodaruje czas zorganiuje życie.Dziś sie pokłucilismy ale teraz jestem tu pisze na forum złapałam oddech jest spokój..NIe bój się bo to co przechodziłas ta wieczna niepewnosc jest okropna i współczuje Ci bardzo.Nie daj sie walcz o siebie dzieci tez bedą miały spokój jak i Ty go zaznasz jest naprawde inaczej ma sie inne podejscie do nich i odnajdujesz w sobie jakąs energie ,ktora Ci w tym pomoze.On jest nieodpowiedzialny póki z nim bedziesz, będziesz sie wiecznie bała!

Fakt sytuacja nie do pozazdroszczenia ale nie bez wyjścia .Pierwszy krok juz za Tobą znalazłaś miłość szacunek i zaufanie.Wiec  idź tą drogą-a tym bardziej pomyśl...czy chcesz by dzieci wychowywały się w takim małżeństwie ,co z niego wyniosą ,jakie wzorce.

No właśnie Claudymek.. co da mi szczęście?...tak bardzo chciałabym być szczęśliwa tak bardzo....ale tak się boję... czy będę potrafiła się jeszcze zakochać czy już się zakochałam....czy będę potrafiła zaufać...czy uwierzę jesli ktoś kiedyś powie mi ze mnie kocha??....Na pozór miałam wszystko(mieszkanie, auto,praca), a tak bardzo brakowało mi zwykłej rozmowy, przytulenia, zapytania czy wszystko w porządku gdy było mi smutno i gdy płakałam. nigdy tego nie było...liczyły się tylko jego problemy...a teraz gdy kogoś poznałam mam takie potworne wyrzuty sumienia....odchodząc od męza nie będę miała gdzie mieszkać. za parę miesięcy wracam do pracy to trzyma mnie przy zyciu, że może jakoś dam sobie radę..

ja uważam, że zycie jest jedno i trzeba podejmować ryzyko aly coś osiągnąć, kto nie ryzykuje ten nie ma. sama musisz pomyśłeć co da Ci szczęście. z pewnością masz wspaniałe dzieci, które zawsze będą przy Tobie, a czy będziesz w stanie jeszcze z kimś być? czas goi najgłębsze rany. kwestia mieszkaniowa jest faktycznie trudna, pomyśl żeby cos wynająć, podaj męża na alimenty, możesz dostać i na dzieci i na siebie(wkońcu powinien mieć jakieś obowiążki względem was), do tego Twoja praca, nie będzie źle. Trzeba tylko wierzyć, dziłać i się nie załamywać. Kto jak kto , ale Ty chyba wyrzutów sumienia mieć nie powinnaś? To raczej On powinien sie nad sobą zastanowić i zdać sobie sprawę, że bardzo pogorszył zycie swoim dzieciom i żonie.
pozdrawiam

moim zdaniem dzieciom nie zrobisz dobrze ponieważ dzieci czuja kiedy w domu jest coś nie tak, ja nie chciałabym wychowywać się w domu gdzie nie ma miłości. dzieci się dostosują do zmian, prędzej czy później i tak odejdziesz więc lepiej odrazu podjąć taką decyzję.
Kochana, to , że ktoś nagle się zmienia kiedy Ty mu wylewasz kubeł zimnej głowy na łeb nic nie znaczy. bo przecież jak już poczuje , że zagrożenie przeszło znów zacznie. aczkolwiek decyzja należy do Ciebie, to Twoje życie , Twoje małżeństwo. chciałabym tylko żebyś wiedziała, że świat się nie kończy kiedy postanawia się o rozstaniu.

ojej , ale mi miło! az się uśiechnęłam
pozdrawiam:)