jak pomoc bliskiej osobie,ktora cierpi na nerwice? - Netkobiety.pl

nikt nie doradzi?szkoda:(

dziekuje Wam Kobietki )

tak,moja Mama byla u psychiatry,ma teraz leki...staram sie byc dla niej wsparciem :)mam nadzieje ze nie dlugo bedzie lepiej...leki Ja delikatnie zamulaja, ale wierze ze pomoga Mamie.przyznam sie ze ciezko jest byc silna za dwie osoby ale dam rade,dla Mamy

no wiec tak od jakiegos czasu caly czas mowi o tym jakby bylo gdyby jej nie bylo,placze,nie chce jesc,ostatnio po jednej awanturze w domu chciala sobie cos zlego zrobic, bo miala juz takie mysli.Mama powiedziala mi ze ma tabletki od nerwicy ale nie wiem jak to jest na prawde bo widze Mame raz na tydzien,poltora bo mieszkam w innym miescie wiec za duzo powiedziec nie moge.

Może to nie tyle nerwica, co nawet depresja? Na pewno ważna jest terapia, konieczne leki, ale też ciepło i wsparcie rodziny.

z Twojego opisu to bardziej wyglada na depresje. Nerwica to juz troche historyczne slowo, teraz raczej sie mowi o zaburzeniach lekowych w kontekscie nerwicy. Jednak tam musi byc uczucie leku, albo naglego panicznego albo stale uczucie napiecia, strach ze cos sie stanie. Jednak z tego, co piszesz to wyglada na depresyjna sprawe. Objawy depresji to: obnizony nastroj, utrata zainteresowan i przyjemnosci z rzeczy, ktore kiedys ja sprawialy i moze byc jeszcze zaburzenia snu, spadek wagi, mysli o smierci, spowolnione ruchy lub wrecz przeciwnie "nakrecone", poczucie winy, beznadziejnosci.

ale czy jest pod opieka caly czas psychiatry badz psychoterapeuty?

nie koniecznie cie okłamała bo jest coś takiego jak nerwica depresyjna

Ego jak sobie radzisz z nerwicą?

depresję mozna leczyć farmakologicznie-leki przeciwdepresyjne no trochę gorzej się to przedstawia w przypadku nerwicy ponieważ niezbędna była by psychoterapia. Jednak w obu przypadkach wystepuje tyle odmian że dużo by mówić o sposobie leczenia. depresje jak i nerwicę można wyleczyć oczywiscie jeśli szybko zostaną wykryte.

ego354, a masz ataki nerwicy? jak u Ciebie się objawiały w ogóle te ataki

Jeśli piszesz ze nie widzisz dla siebie nadziei i to sobie wmawiasz to niestety mózg tak reaguje że tak i myślisz...postaraj sie zrobić coś z tym pokochaj siebie taką jaką jesteś...ja widze dla ciebie nadzieje wyjścia z tego troszęczkę wiary w siebie!domyślam sie ze to nie jest łatwe ale można zacząć ze soba pracowac mówić sobie codziennie że dasz rade i że nie ma dla ciebie rzeczy niemożliwych!! musisz siebie nauczyć myślec pozytywnie a nie non stop negatywnie!każdy ma kompleksy nawet ja ale trzeba sie z nimi poigodzić i pokochać ja codziennie staje przed lustrem i mówie że jaka to ja wspaniała jestem i pewna siebie...to pomaga Leki masz racje nie rozwiążą problemu... problem, tkwi w twojej głowie dlatego żeby z tego wyjść potrzebna jest terapia... mam nadzieje ze jakoś się nad tym zastanowisz i zrobisz krok dalej żeby skorzystać z leczenia nawet jak mieszkasz na wsi wystarczy poszukać w internecie a napewno coś się znajdzie życze powodzenia

współczuję ego354, moja mama też ma ale u niej strasznie się to objawia. Nie stety u nas diagnoza jest wystawiona na oko przez lekarza, a o specjaliscie który mógł by pomóc w tej przypadłości można tylko pomarzyć-ten sam problem

Witaj!Jestem tu pierwszy raz, bo ja też mam depresję.Niedawno rozpoczęłam psychoterapię i leczenie u psychiatry.Z trzech moich córek wie tylko najstarsza(21 lat), nie wiem jak to powiedzieć dwóm młodszym-zrozumieją czy uznają mnie za wariatkę??Nie dziw się swojej mamie-ona na pewno też miała dylemat jak to przyjmiesz.Jeśli chcesz jej w jakiś sposób pomóc to daj jej do zrozumienie, że zawsze może liczyć na Twoją pomoc i zrozumienie.Musisz wiedzieć, że człowiek w depresji bardzo potrzebuje wsparcia w rodzinie, a poza tym oczywiście leczenia.pozdrawiam

witam serdecznie kochane:)nie wiem tak naprawdę co mam napisać bo juz od 2 lat nie mam sił na to zeby mówić co czuję.to jest tak cieżkie ze tego nie da się opisać.poł roku temu straciłam Tate:(dużo wcześniej nie zdalam mature:(potem dowiedziałam się o chorobie taty.a potem śmierć:(mam 22 lata a czuję się jakbym przeżyła już całe swoje życie:(:(:(:(czuję taki żal i taki ból.nie daje se rady:(zaczęłam często siegać po alkohol:(sama widzę jak jest:(tylko jestem samotna siadam ze szklanka piwa przed telewizorem....zaczynam płakać:(:(:(:(mam dobrą prace..kochanego nażeczonego...wspaniałą siostre i mame.a nie daje se rady...udaję ze jestem silna a tak naprawdę nie mam już zupełnie sił...nic mnie nie cieszy nic mnie nie bawi nic mi sie nie chce!!!!!!!blagam pomózci mi bo życie dla mnie nie ma już sensu i nie wiem  czy to depresja czy też nerwica czu zwyczajnie tęsknota:(ewelina

Ewelka,głowa do góry!Twój Tato na pewno był wspaniałym człowiekiem,skoro tak bardzo Ci go brakuje...Pomyśl,czy on chciałby żebyś tak bardzo cierpiała?Jeśli możesz,ciesz się swoim życiem dla niego,bo każdego rodzica cieszy radość dzieci.Nie uciekaj w alkohol,bo tylko pogorszysz sprawę.Pozwól sobie na chwilę słabości,wypłacz się komuś-to czasem pomaga.Teraz świat Ci się zawalił,jesteś w żałobie,ale wierz mi,czas leczy rany.Popłacz sobie,idź na jego grób,a później spróbój być szczęśliwa-dla Taty i dla siebie.To nie będzie łatwe i musi minąć trochę czasu,ale Twoi bliscy na pewno Ci pomogą.Nie chowaj bólu w sobie,wyrzuć go z siebie,zaufaj ludziom z Twojego otoczenia.Jeszcze trochę,a wszystko się ułoży.Trzymam za Ciebie kciuki,będzie dobrze