Czy można tak żyć, czy odejść??? - Netkobiety.pl

Spróbuj szczerze porozmawiać z mężem.  Powiedz mu,  że myślisz o odejściu. Może, gdy troszkę go 'postraszysz ' mąż zmieni swoje postępowanie,  z tego co piszesz Twoje życie faktycznie nie jest proste,  życie z takim człowiekiem,  z człowiekiem tak jak piszesz 'chamskim' często na nic się nie zdaję,  tylko stracisz parę lat życia.  Jeśli rozmowa nie pomoże - to ja bym odeszła.

Ja mieszkam z teściową 20 lat ,ale nigdy jeszcze nie napiłam się z nią kawy,nie złożyła mi życzeń  itp.Jednak postawa męża zawsze mnie wspierała w trudnych sytuacjach.To on stawał w mojej obronie ,gdy teściowa czepiała się o byle co ,to on mówił ,że jest ze mnie dumny ,bo zrobiłam to,czy tamto .Dla mnie to było jak tlen do życia  ,ona mnie topiła ,a mąż wyciągał pomocną dłoń.Teraz ,gdy mamy mały kryzys to chyba ja chcę się jemu za to odwdzięczyć.

Ja jestem mężatką 6 m-cy a czuję się tak podeptana przez męża, że momentami tracę radość i chęć  życia;(

Ja też przyszłam na wieś ,nie miałam zielonego pojęcia jak wygląda takie życie.Jednak praca mnie nie przerażała.To kim była i jest moja teściowa to dopiero wyzwanie.Do wszystkiego się wtrącała.Co mam zrobić na obiad,jak się ubrać ,i z kim rozmawiać .Też jestem słabeuszem jednak to co pokazał mój mąż zrobiło ze mnie twardą babkę w stosunku do niej.Rozmawiaj z mężem ,mów co czujesz i nie daj się spławić ,bo nie wytrzymasz takiego kieratu. Jeśli mąż nie doceni tego co robisz ,nie da ci wsparcia nie poradzisz sobie mając dwóch wrogów w jednej zagrodzie!

Z miłości ale też dlatego, że przed ślubem wydawało mi się że idziemy w jedną stronę, mąż był bardziej życiowy, starał się, a teraz więcej pije i zrobił się takim wieśniakiem, wiecie wiejska gwara, a ja jak normalnie mówię to mnie upomina, że na wsi jestem i nie mówi się ziemniaki tylko kartofle, no i zachowanie bardziej prostackie;( Wszystko musi być tak jak on chce, jak zwracam mu uwagę na coś to mnie wyśmiuewa albo uważa że się czepiam. Mam raczej łagodną naturę i nie zwracam uwagi na wiele rzeczy, jego zachowań, ale też nie chcę być poniewierana.

Wiedziałam że ma trudny charakter( raczej, że ma twardy charakter), i nawet mi to imponowało, teraz jednakk gdy mieszkamy razem, a do tego u niego, jest całkiem inaczej, ten charakter to tyran, oportunista, nerwus. kiedy oglądam coś w tv a on przyjdzie nie zapyta czy może przełączyc tylko przełącza, a jak mówię że ja właśnie oglądałam to on na to, że idz na drugi tv bo on tych pierdoł oglądać nie będzie. Napewno nie widziałm wielu rzeczy przed slubem bo razem nie mieszklaiśmy,

zapomniałam dodać, że mój mąż cały czas rywalizuje, mam wrazenie,że ze mną o wszystko, kto lepiej gotuje, szybciej pracuje itp.

Ja ze swojej strony jako mężatka po z 9 letnim stażem mogę Ci napisać jedno: ludzie rzadko się zmieniają.
Jesli jest źle przed ślubem i po ślubie to potem raczej lepiej nie będzie.
Twój mąż wydaje się być niestety dosyć gruboskórny i cięzko mu będzie przemówić do rozsądku.
Może jakimś wyjściem jest pomoc teściowej, może nastraszenie go odejściem.
Ale obawiam się że to podziała na krótki czas.
Problem w tym że im dłużej będziesz w tym tkwiła tym bardziej przesiakniesz sytuacją i będziesz
powoli uznawała że tak musi być, że tak może być...
Jesli jesteś osoba wrażliwą to może Cię to psychicznie wypalić.
Pomyśl czy warto płacić cenę zdrowia i spokoju.
Czy tak wyobrażasz sobie swoje zycie za 5 - 10 - 15 lat?

rutr

Ja na Twoim miejscu uciekałbym jak najdalej. Widać, że po ślubie się zmienił, bo wrócił do swojego domu i chce teraz wszysto robić tak jak on chce a Twoje zdanie się nie liczy. A jak było przed ślubem?

Hmm... wyjadę mi się, że przed ślubem powinna Ci się zapalić czerwona lampka. Kompromisy, ale mimo to dalej był niezadowolony. Może Twoi teściowie coś mu jeszcze dodatkowo nagadali i go ukierunkowali przeciwko tobie? Jak sądzisz?

Czasami lampka mi się zapalała, ale to były błachostki, nic wielkiego, bo też nic wielkiego między nami się nie działo, nie było ważnych spraw aż tyle, a teraz wspólne życie i problemy, ja na wiele rzeczy nie zwracam uwagi, chodzi mi o błachostki a dla mojego męża jest to powód do wyrażenia swojej opinii i to w niezbyt przyjemny sposób, często z obrażaniem i poniżaniem. Czasami mam wrażenie że robi to tylko poto abym nie czuła się zbyt mądra, ja mam studia a mąż zawodówkę. Może boi się że kiedyś jego duma zostanie podeptana. Nie mam pojęcia.

Witaj. Musisz być asertywna i postawić wyraźne granice mężowi. Nie wolno pozwolić się źle traktować. Spokojnie ale zdecydowanie porozmawiaj o tym z nim, a w zasadzie to postaw mu warunki. Możesz sobie na to pozwolić, tym bardziej że nie macie jeszcze dzieci (w tej sytuacji na razie zdecydowanie nie możesz jeszcze zdecydować się na dziecko z tym człowiekiem).

Pamiętaj że jesteś jeszcze bardzo młoda i całe życie przed tobą. Nie obawiaj się dopuścić do siebie myśli o rozwodzie w razie gdyby sytuacja nie uległa zmianie. Nie daj się też zbałamucić pustymi obietnicami. Liczą się czyny a nie słowa i po tym go oceniaj.

Pamiętaj że teściowa prawie zawsze będzie przeciw tobie, więc nie szukałbym tam sprzymierzeńca.

Postaw sprawę jasno i natychmiast reaguj jak mąż przekroczy granicę. Niektórym ludziom trzeba trzeba stawiać granice jak zwierzętom ogrodzenie pod napięciem, żeby się opamiętali.