Dziecko z Aspergerem a podstawówka - Netkobiety.pl

Anhedonia - święte słowa. Nie ma co się nakręcać na zapas. Mam siostrzeńca z Aspergerem i to jest naprawdę zdolny dzieciak, który w niczym nie ustępuje kolegom z klasy i nikt nie zrobi z tego problemu. Tylko on chodzi do prywatnego gimnazjum, gdzie właśnie z powodu Aspergera nie płaci nic. Jeśli więc tam tak jest, to podejrzewam, że nie tylko w Warszawie da się znaleźć taką opcję. Wtedy masz np. mniejsze klasy, co też pewnie pomaga.

Ludzie sami sobie stwarzają problemy.

Przecież jest wiele szkół dopasowanych do potrzeb dzieci z różnymi problemami zdrowotnymi.
Moja koleżanka odbywa aktualnie praktyki (bo uczy sie w szkole pedagogicznej) w podstawówce integracyjnej gdzie uczą sie w klasie zarówno dzieci zdrowe jak i chore z różnymi przypadłościami. Opowidała mi o różnych uczniach...nauczycielka jest przeszkolona i dopasowuje nauczanie do wszystkich uczniów.

Mogę wiedzieć SKĄD taka autorytarna opinia?
Bo tak się składa, że "za płotem" mam Liceum Ogólnokształcące Specjalne. Przy Liceum działa internat a uczniowie pochodzą z różnych stron kraju. Gimnazjum działa po sąsiedzku. Z racji zawodu tam bywam i otóż: Program DOKŁADNIE ten sam jak w każdym LO, matura DOKŁADNIE ta sama, sprawdzana w OKE. JEDYNA różnica: "dostosowania do potrzeb i MOŻLIWOŚCI" poszczególnych uczniów. Fakt, niektórzy korzystają z uprawnień i rezygnują z jej zdawania. Ale znam osobiście 3 absolwentów, którzy kończą obecnie studia. Twoja opinia jest oparta na błędnych przesłankach. I krzywdząca.
Jeżeli jesteś zainteresowana tą szkołą to proszę o kontakt na mojego maila.

Jak widać: rozwiązań do wyboru, do koloru... "zwykłe" dzieci nie mają tylu możliwości!
Nie będzie źle. TO RODZICE decydują gdzie ich dziecko pobiera naukę i CO jest dla niego lepsze... do tego stopnia, że na świadectwie, (w przypadku szkoły specjalnej) NIGDZIE nie figuruje nazwa "specjalna" - by nie stygmatyzować.

zespół Aspergera nie jest UPOŚLEDZENIEM UMYSŁOWYM

myślę, że problem na jaki napotyka edukacja włączająca, to brak wiedzy na temat rożnych zaburzeń
dzieci z takimi zaburzeniami jest coraz więcej i będzie
szczególnie cale spektrum autyzmu

Może i dla zdrowych dzieci jest korzyść... teoretyczna...
Dla dzieci upośledzonych natomiast korzyści żadnej nie widzę. A wręcz przeciwnie. Uważam, że są traktowane jak eksperyment, bez uwzględnienia ich potrzeb a przede wszystkim uczuć.
Bo to, że jest dodatkowy nauczyciel na lekcji na pewno nie rekompensuje, że na przerwie takie dziecko będzie i tak samotne, ignorowane i zazwyczaj znajdzie się kilku, którzy go będą chcieli upokorzyć, wyśmiać.
I to nie zależy od wychowania czy empatii (pomijam zachowania typu wyszydzanie, wyśmiewanie itp) tylko od zwykłych zachowań dzieci. Bo co tak naprawdę mają wspólnego np. normalny czwartoklasista z rówieśnikiem z zespołem Downa? O czym porozmawiają, w co się razem pobawią, skoro ich poziomy intelektualne tak drastycznie się już różnią?
Mogą chwile się zając upośledzonym kolegą na polecenie wychowawcy, mogą być mili... ale to nie będzie spontaniczne. A sądzę, że to "inne" dziecko to doskonale wyczuje. Że nie jest partnerem dla innych.

ale dzieci jak piszesz z zespołem Downa nie pobierają nauki w szkole masowej
a teraz z innej strony
integracja dzieci w szkołach masowych - nie
to potem jak, izolacja w środowisku?
oddzielny świat dla tych z zaburzeniami, oddzielne osiedla miasta, sklepy?
bo nie są dla nas tych "normalnych" partnerami

Przeciez tu nie chodzi o Downa!

ja nie wypowiadałam się o klasach integracyjnych szkół publicznych
tylko o "zwykłych" klasach szkół masowych do których NIE UCZĘSZCZAJĄ uczniowie z zespołem Downa

jeżeli chodzi o mnie zdecydowanie popieram taka formę edukacji:
"Edukacja włączająca, polegająca na włączaniu dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w normalny nurt kształcenia, cieszy się w świecie rosnącym zainteresowaniem. W niektórych krajach zlikwidowano już całkowicie szkolnictwo specjalne (np. we Włoszech), w wielu innych liczba szkół specjalnych systematycznie maleje, wzrasta natomiast liczba szkół powszechnych (ogólnodostępnych), w których dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi uczą się razem ze swoimi pełnosprawnymi rówieśnikami. "

Cześć, jestem Borys. Mam autyzm. Jestem nieco zwariowany, w mojej głowie roi się niezliczona ilość myśli, pomysłów. Dziwnie mówię, czasem nie umiem odpowiedzieć na lekcji, ale jak mnie spytasz to niekiedy potrafię opowiadać niesamowite historie i fakty o  tym, co mnie interesuje. Nie jestem głupi!
Boli mnie ten kolor! ? ciekawe! Osoby z autyzmem potrafią w inny sposób odbierać bodźce. Wiesz, przeszkadzają mi niektóre dźwięki i drażni mnie jak patrzę na chropowate niebieskie powierzchnie. Próbuję sobie z tym radzić, np. zatykam uszy, często mruczę sobie coś pod nosem, czasem wpatruję się, jakbym patrzył przez szybę. To są sensoryzmy! Zazwyczaj to one powodują, że osoby z autyzmem dziwnie się zachowują. Nie umiem inaczej, taki jest mój sposób życia!
Chciałbym być jak inni rówieśnicy! To nie chodzi o to, że jestem wstydliwy czy nieśmiały. Dla mnie rozpoczęcie rozmowy, zwrócenie się do kogoś, bycie z innymi jest trudnością. Muszę się tego uczyć jak języka obcego! Gdy ktoś daje mi szansę i mówi do mnie, wtedy ja oswajam się. Bardzo szukam przyjaciół.
Nie lubię zmian! Taki już jestem! Lubię jak wszystko jest zawsze takie samo. Gdy coś się zmienia, ja muszę się tego od nowa uczyć. Nie czuję się wtedy fajnie. Wiele osób stara się, żeby mój świat był prosty i dla mnie łatwy. Dziękuję im za to!  Mogę się wtedy uczyć nowych i ciekawych rzeczy! Wiesz, że osoby z autyzmem mają swoje pasje, zainteresowani? Ja na przykład uwielbiam się uczyć!
Przeczytaj, proszę, o tym co jest ważne, gdy masz do czynienia z osobą z autyzmem! Ja  wiem, że niektórzy się mnie boją, albo odwracają się ode mnie, bo mnie nie rozumieją. Moi nauczyciele i terapeuci bardzo się starają, żebym mógł normalnie żyć. Ja też się staram, dlatego piszę do Ciebie ten list! Cieszę się, że to właśnie Ty TO czytasz

ZGADZA się... i dlatego BY jedno zrozumiało drugie potrzebne jest zbliżenie, nie zaś ODTRĄCANIE... Logiczne czy mi się zdaje? Kiedyś osoby inne "robiły" za "głupich jasiów" i popychła. Teraz maja być izolowane by nie "raniły" oczu "normalsów"?
Chyba NIE TO miałaś na myśli pytając o to jaki pożytek mogą odnieść niepełnosprawne dzieci w słowach:

Czy ty w ogóle przeczytałaś co napisała Elfina jako uczestniczka takiego "eksperymentu"???

elfina ale powiesz dziecku - masz go lubić bo jest chory?
Ale czy Wy same będziecie przyjaźnić się z osobami z którymi nie macie kompletnie nic wspólnego, z którymi nie macie o czym pogadać, macie zupełnie różne upodobania i sposób spędzania wolnego czasu?
Czy poważna dziewczyna lubiąca spokój, czytanie książek i preferująca spędzanie czasu w zaciszu domowym znajdzie wspólny język z dziewczyną, której żywiołem są dyskoteki a zainteresowaniem wyłącznie nowości kosmetyczne i faceci? Nie znajdzie. Bo to są dwa różne światy. I żaden nie jest gorszy, tylko po prostu inny. A żeby powstała spontaniczny i jakiś bardziej trwały kontakt musi być coś wspólnego i musi być współpraca z obu stron.
Dziecko z autyzmem ma swój świat w którym czuje się bezpiecznie. Swoje przyzwyczajenia, rytuały, czasem dziwactwa. Odbiera ten świat inaczej. Dlatego moim zdaniem nie jest dobrym pomysłem wrzucać go brutalnie w środowisko zwykłej szkoły publicznej. Nawet w klasie integracyjnej. Bo zawsze w szkole będzie hałas, zawsze ktoś zrobi coś nie tak i zawsze taka osoba będzie na uboczu. Nawet mimo największego zaangażowania nauczycieli i pozytywnego nastawienia uczniów.

pewno bbasia,
sorry mój błąd
ten tekst jest zaczerpnięty z materiałów Fundacji SYNAPSIS
jest to fundacja działająca na rzecz dzieci i rodzin z autyzmem

a co do mojego komentarza:
zdecydowanie można i nie lubić i nie tolerować takich dzieci
ja takie dzieci i toleruję i lubię

MAM DO CIEBIE bbasiu pytanie
czy wiesz jak łatwo znaleźć się po tamtej drugiej stronie, gdzie może i trudno - lubić i tolerować?
jak łatwo stać się takim odmieńcem, no nie aspergerowcem - bo takim się trzeba urodzić ale np. bez ręki nogi albo możliwości łatwego wyrażania...
i wiesz jak straszna jest izolacja i odrzucenie?
a przecież dlaczego mam nadal być kolegą dla takiego nudnego i upośledzonego ... Antka, Janka czy Zbysia?
ja chcę! ja mogę! ja pragnę!
a oni są ... NIE DLA MNIE
NIE LUBIĘ - dlaczego
bo, nikt nie nauczył mnie TOLERANCJI
I SZACUNKU dla INNOŚCI

Ja tu widze ,że  non stop w tym temacie jest mylona tolerancja z lubieniem/ nie lubieniem
Można tolerować  ucznia ( kolegę z klasy) z jakimiś defektami rozwojowymi, akceptować jego obecność w swoim towarzystwie ,co nie znaczy ,że  dziecko MUSI lubić tego kolege z jakimś tam zaburzeniem/upośledzeniem mniejszym bądź większym , tym bardziej kiedy ciężko mu odnaleźć wspólny jezyk, zainteresowania , bądź kiedy dziecko z  z dysfunkcjami działa irytująco i zachowuje się dosyć irytująco i drażniąco ( w sumie do czego ma prawo, bo to jest objaw zaburzenia, a  nie z premedytacją działanie) Nasza w szkole ma kilkoro takich dzieci w normalnych klasach( typu Asperger itd. ) i opieram się na jej przykładzie jak ona do tego podchodzi  i w mojej ocenie  tolerancja/ akceptacja a lubienie/ przyjaźnienie się z  dzieckiem dysfunkcyjnym/zaburzonym  to są dwie odrębne kwestie .O ile  tolerancja /akceptacja wskazana , tylko na się  przyjaźnienie się i darzenie sympatią takiego dziecka jest niemożliwa i  jeśli dziecko nie jest wstanie zakolegować się i polubić takiego frustrującego kolege, wiec nie będę oczekiwać przyjaźni, tylko w miarę poprawnego zachowania i jakiegoś samoistnego  szacunku / taktu do  "chorego" .

prawdziwe jest również to, jak bardzo jeszcze daleko nam do pojęcia znaczenia tolerancji i szacunku dla INNOŚCI

pamiętam jak kilka lat temu, przyjechali do nas na sympozjum przedstawiciele z innego świata niż nasza mentalność, że tak powiem ...
i gdy chodziliśmy ulicami dużego miasta powiedzieli - wy jesteście bardzo zdrowy naród
dlaczego zapytałam
bo u was nie ma niepełnosprawnych
odpowiedziałam - są, tylko siedzą pozamykani w domach

Co to znaczy?  wiesz co to znaczy, tylko już odrealnioną spychologie zaczynasz uprawiać, to znaczy  to o czym  powyżej wspomniałam , cyt  co miałam na myśli i podkreślam istotna kwestie
"""...bądź kiedy dziecko z  dysfunkcjami działa irytująco i zachowuje się dosyć irytująco i drażniąco ( w sumie do czego ma prawo, bo to jest objaw zaburzenia, a  nie z premedytacją działanie )

Mogą polubić, ale NIE MUSZA polubić i caly mój tekst o tym jest, że różnie z tym bywa i nie ma  pewności. Akceptować i tolerować  wręcz nakazałabym, ale w zyciu nie nakazałabym  na  NA SIŁĘ  przyjaźnienia się i kolegowania z kimś  z kim dziecko nie ma na tyle mocnych więzi , nie ma przekonania do siebie nawzajem z racji  dzielących  ich poglądów, braków wspólnego języka, hobby , czy tez cierpliwość  na dluzsza mete do   osobnika zachowan  niepozadancyh ( drażniących, frustrujących irytujących a takie zachwoania mogą występować  i to nie z winy dziecka ,ale jego ułomności/ zaburzenia )
Jest szansa ,ze moga się zakolegować jak najbardziej, ale tez biorę pod uwagę ,ze dziecko takiej inicjatywy nie będzie wykazywało i będzie stroniło od przyjaźni  z takiego powodu jak brak porozumienia na równym poziomie i zbyt wiele dzielących ich rozbieżności w wielu aspektach , które uniemożliwiają koleżeństwo 

Niestety już nie mam  opcji edytowania, ale widze ,ze wkradła się literówka ,wiec zmodyfikuje i napisze Capsem zmianę , bo to istotne .

""""" O ile  tolerancja /akceptacja wskazana , TYLE NA SILĘ przyjaźnienie się i darzenie sympatią takiego dziecka jest niemożliwa i  jeśli dziecko nie jest wstanie zakolegować się i polubić takiego frustrującego kolege, wiec nie będę oczekiwać przyjaźni, tylko w miarę poprawnego zachowania i jakiegoś samoistnego  szacunku / taktu do  "chorego """

Chodziło mi o przymus, NA SILE nakaz koleżeństwa z kim dziecko nie chce się kolegować ( brak wspólnicy mianowników, brak porozumień bez barier ) ,  jest to nierealne i a wykonalne ,mimo głoszonej poprawności  politycznej . Tolerancja i akceptacja w środowisku  szkolnym   jest obowiązkowa, a poza szkolnym , towarzyskim  nie musi  być  narzucana i nakazywana przyjazn ,jeśli dziecko nie ma takie woli ,ani chęci ,bo nie czuje się  na tyle komfortowo ,aby w koleżeńskie  relacje  poza szkolne z takim uczniem wchodzic

Ja nie jestem za tym, żeby ludzi niepełnosprawnych wsadzać do gett, tylko żeby na siłę nie wsadzać ich w środowisko w którym mogą doznawać krzywdy. Niepotrzebnej, często będącej wynikiem ambicji i niepogodzeniem się z sytuacja rodziców. Szczerze mówiąc nie wierzę w idealne gimnazjum skupiające dzieci z różnych środowisk gdzie nie znajdzie się nikt, kto nie będzie drwił i dokuczał takiemu dziecku.
Jestem jak najbardziej za socjalizowaniem dzieci upośledzonych umysłowo, za tym żeby tak przygotować ich do życia, żeby były jak najbardziej samodzielne, a nawet o zgrozo! żeby mogły pracować nie będąc ciężarem finansowym dla społeczeństwa. Ale do tego nie przygotuje je standardowa szkoła - bo obecna szkoła przygotowuje głównie do studiów (licea i technika). Szkoły zawodowe obecnie są naprawdę marginesem edukacji.

Wyobraźcie sobie że jesteście na imprezie dla fizyków kwantowych. Rozmawiacie sobie z kimś o pogodzie, podchodzi do was drugi fizyk i po chwili ogólnej rozmowy rzuca jakaś myśl dotyczącą kwantów, kwarków czy innych cząstek o których wy nie macie zielonego pojęcia. Zaczynają zawzięcie i z pasję dyskutować a wy czujecie się jak piąte koło u wozu.
Nikt was nie obraził, nie był dla was niemiły - po prostu bezwiednie zajął ich bardziej pasjonujący od pogody temat. Więc odchodzicie czując wyobcowanie w towarzystwie....

Szkoda, ze te osoby jak Mozart, Einstein, Darwin i Gates,  swiatowi Aspargerowcy nie moga z wami podyskutowac ????

Ale zrozumcie wreszcie, że szacunek i tolerancja nie są tożsame z przyjaźnią i lubieniem.
Magda, z całym szacunkiem, ale szkoła - nawet specjalna czy klasa integracyjne nie są od nauczania opanowywania fizjologii i podstawowych czynności sanitarno-higienicznych. Od tych spraw są rodzice. I naprawdę myślisz, że dzieci będą takie tolerancyjne i przyjaźnie nastawione będąc zmuszane do siedzenia obok kolegi, który właśnie narobił w majtki? A nauczycielka szczęśliwa będąc zmuszona takie dziecko przebrać w szkolnej toalecie korzystając z małej umywalki. Przy okazji narażając dziecko na widok publiczny, bo przecież toalety w szkołach nie są wyposażone w zamki.
Ale rodzic będzie zadowolony....

Widzisz tylko problem polega na tym że ze zdrowym dzieckiem jest trudno i nie zawsze dociera a z chorym tym bardziej...I tu jest ta magiczna moc socjalizacji i połączenia jednych i drugich...chore dziecko w zakresie swoich możliwości chce dorównać innym i rozwija się...Jeżeli dziecko chodzi do szkoły integracyjnej to niestety jeżeli się załatwi do czego ma prawo to zakichanym obowiazkiem nauczyciela jest to dziecko przebrać.Dzieci nie mają z tym problemu ,problem mają dorośli  no bo gdzie moje ma siedzieć obok takiego co w gacie robi..wstyd... Więc w takim razie od czego według Ciebie jest szkoła specjalna? Bo nauczyć tego w co normalnej nie naucza a i według ciebie nie powinna uczyć samodzielności i sygnalizowania swoich potrzeb, więc czego ma uczyć? Nie każdego musimy kochać ale niestety musimy innych tolerowac i tego ma uczyć szkoła integracyjna.

co oznacza - jakim kosztem?
co masz na myśli - doprecyzuj

co do pytania czy chcą - tak, chcą żyć tak jak inni, chcą żyć w społeczeństwie na tych samych prawach, co wszyscy

a to czy będą INNE zależy właśnie od NAS, od tego czego uczymy młode pokolenia, jaką droge im wskazujemy czy INTEGRACJI czy IZOLACJI

Wiesz co..? odnosze wrażenie że chorych i bezdomnych wrzucasz do jednego wora... Owszem jest jego wina bo jest żulem tylko i wyłącznie przez siebie...przez swoje wybory i swoje działania a człowiek chory nie ma na to wpływu...Taki sie urodził...Niestety żulem jeszcze nikt się nie urodzil Uwierz mi że gdyby dzieciom przeszkadzali koledzy z upośledzeniem albo innymi dysfunkcjami to rodzice by tego tak nie zostawili... Posłali tam dzieci zdrowe z własnej i nieprzymuszonej woli.I wiesz co? tak usiadłam kiedyś obok takiego własnie żula właśnie w autobusie a wiesz czemu? Bo żal mi go było...bo wracałam z zakupami a on mało nie prześwidrował mi reklamówki z bułkami wzrokiem,dałam mu te bułki i cos do nich a on podziękował i zaczął rozmawiać ze mną i sam przyznał że za to jak teraz żyje może podziękować tylko i wyłącznie sobie i mimo że śmierdziało od niego tak że momentami zbierało się na wymioty to siedziałam z nim do mojego przystanku ale to jest kwestia wychowania i empatii. Po drugie nie odpowiedziałaś na moje pytania, czy skazałabyś swoje dziecko mimo iż byłaby szansa że sobie poradzi wśród normalnych ludzi, na izolację i przechowalnię pt "szkoła specjalna"? a po drugie czego Twoim zdaniem powinna uczyć taka szkoła specjalna?
I bardzo Cię proszę nie porównuj ludzi z marginesu społecznego do ludzi upośledzonych bo to jest zwyczajnie nie fair...

Tez zwróciłam na to uwagę i szczerze mówiąc strach się bać...

zapewniam, że nie bujam w obłokach
i znam się powiedzmy dość dobrze na temacie i dzieciakach
znam się niestety i na ... rodzicach

dzieci powielają NASZE WZORCE ZACHOWAŃ
to my dorośli, je tworzymy
wystarczy dziecku wytłumaczyć i pokazać PRZYKŁADEM
to, ze dzieci nie maja zahamowań jest super, bo są szczere a nie jak dorośli wyćwiczeni w hipokryzji

No przecież wiesz dobrze ,ze nie chodzi mi o to , aby każda inność izolować ,  tylko  zaczęłyście pisać  jak  to dzieci są ideały  w stosunku do siebie , ze nikt nikomu przykrości nie sprawia, tylko rodzice   mają z tym problem ,a  grupa rówieśnicza  nigdy sobie nie dokucza,  wrezc sielanka i idyyla miedzy nimi panuje
taki przekaz  z powyżej zacytowanych przeze mnie dwóch postach dało się wyczytać i ja temu zaprzeczytalm,ze nie jest tak różowo i barwnie jak się łudzicie

Szczerość dzieci to nie tylko same komplementy, superlatywy, ochy i achy , również  bywa przykra, bolesna i okrutna. Jak super , no to super , tylko później  dlaczego dziecko reprymendę karną ma otrzymać za szczerość   jak komuś prawdę w oczy powie( i to było cos mało przyjemnego)  jeśli taka super?
Dorosli są wyćwiczeni i w hipokryzji ,ale także   z racji nabytego taktu wolą się dziabnąć w język i przemilczeć niektóre komentarze co się na język ciśnie, dzieciak nie zawsze chce i nie zawsze potrafi

Przykład z życia wzięty ...  podczas wyjazdu szkolnego na obozie trzeba było wyłączyć muzykę , bo dziecko  z zaburzeniem miało nadwrażliwość i zle znosiło  muzykę i kilkadziesiąt dzieciaków  było  stratnych kosztem komfortu jednego dziecka. Dzieci  poczuly się pokrzywdzone , nie ukrywały rozgoryczenia , było jeszcze  kilka sytuacji ,ze trzeba było z rezygnować na rzecz  komfortu   kolegi z grupy z defektami,  do końca wyjazdu  każde z dzieci było wściekle,  dlaczego Bartek pojechał i psuje im zabawe, bez niego byłoby lepiej i zawsze było  lepiej , bo nie było takich ograniczeń.  Sama widzę ze w normalne szkole wszystko chce się na każdym kroku dostosować pod chore dziecko, ale zdrowe dzieci  są wtedy stratne w dużej mierze

nie, nie są z kosmosu
i nie wszyscy popierają integracje
czy edukację włączającą

a co do artykułu mogę powklejać tutaj setki innych, tylko w jakim celu?
co uważam mogę napisać, bez podpierania się artykułami, mogę również wklejać cytaty innych psychologów, pedagogów, całej gamy specjalistów
mogę bazować również na swojej wiedzy i doświadczeniu oraz przekonaniach

a czy między zdrowymi dziećmi nie działają mechanizmy o których napisałaś?

"Konwencja o Prawach Osób Niepełnosprawnych wskazuje, że podstawą systemu nauczania osób z niepełnosprawnością powinna być edukacja integracyjna lub włączająca.
Jest słuszne, żeby Konwencja była w większym stopniu wdrażana. Doceniać należy, oczywiście, szkoły specjalne, ale to nie jest jedyny kierunek. Choć to pewna specyfika i specjalizacja Polski "
ja dodam od siebie - NIESTETY

gdzie byli opiekunowie?
jakie zastosowali metody rozwiązania problemu?

w opisanej sytuacji widzę jedynie brak profesjonalizmu a nie dowód na potwierdzenie tezy, że INTEGRACJA jest niemożliwa, bo wywołuje konflikty

Wymieniłam  kilka przykładów, miedzy innymi to był jeden przykład z wielu , nie zakumalas  do czego nawiązywał mój wpis jak  się postępuje w sytuacji tego typu miedzy zdrowym dzieckiem a zdrowym dzieckiem, a jak miedzy zdrowym dzieckiem a zaburzonym?( wtedy kładzie się większy nacisk i robi afere, kiedy  widoczny jest przejaw antypatii do dysfunkcjonalnego dziecka) i nie, nie zamykać w przechowalniach, bo z mojej strony nic takiego nie wyszlo o czym pisze już po raz kolejny , ale  wyrywasz z kontekstu  tylko skrawek

Opiekunowie przebywali wśród dzieci  ( 2 nauczycielki, matka chłopca upośledzonego i jeszcze  mąż  jednej z  nauczycielek ) Rozwiązali tak  problem ,ze problemu nie miał  chłopiec, który zle znosił muzykę na obozie i na kilka innych zabaw tez zle zareagował, problem  wyeliminowany został, aby dziecku choremu komfort podnieść, ale  problem miała reszta dzieci ,bo była  stratna,  miały ograniczenia, musiały zrezygnować z kilku atrakcji, a to miałaby fajna zabawa na luzie , relax a nie stypa ,chodzenie na paluszkach i  co rusz ustępowanie  koledze, wyrzekanie sie atrakcji , bo jemu cos nie pasowało i na cos źle reagował

Na zebraniu nauczycielki tlumaczyly się ,ze nie miały informacji ,ze  Bartek tak negatywnie będzie odbierał tego typu atrakcje i rozrywki ,dlatego wolały nie zaogniać konfliktu ,aby histerii nie wywoływać, stąd te cięcia   na które  reszta dzieci z żalem i gniewem je  potraktowała  i humor miały spartolony

Ech no nie przeginaj . Nikt tu niczego takiego nawet nie sugerował. Natomiast widać, kto jest kompletnie nie w temacie, a wiedzę czerpie z Wikipedii.

Prawdą jest, że dzieci same w sobie nie są nietolerancyjne, ale takich zachowań uczą się od mamusi i tatusia. Zresztą jeśli dla mamusi dziecko niepełnosprawne to to samo co żul śmierdzący, to jak tu oczekiwać od dziecka, że pomoże koledze i go zaakceptuje takim, jakim jest? Zachowania dzieci to kalka zachowań rodziców. Ale niektórym nie da się tego wytłumaczyć.

czyli tak jak napisałam
brak profesjonalizmu
zły dobór metod, niewłaściwe rozwiązanie problemu, brak umiejetności współdziałania i współpracy