pies a studia - Netkobiety.pl

Po pierwsze, musisz się dowiedzieć, czy właściciel mieszkania w ogóle pozwoli na zwierzę. Często nie pozwalają, a lepiej o zakazie dowiedzieć się teraz, niż jak już będziesz miała psa, którego będziesz musiała wydać obcym, bo właściciel się nie zgadza.

Po drugie- szczeniak powinien mieć na początku bardzo dużo uwagi. Przez pierwsze dni z tobą, nie powinien w ogóle zostawać sam w domu- wszystko będzie dla niego nowe, jak zostanie sam, to będzie myślał, że jest porzucony, zapłacze się, zasika wszystko, będzie piszczał i skomlał. Moja kuzynka wzięła kilka dni urlopu kiedy kupiła szczenię- i okazało się, że to było niezbędne, bo piesek nawet jak obudził się w nocy i zobaczył, że kuzynki nie ma (spała w innym pokoju) to piszczał i płakał tak długo, aż się obudziła. Ze szczeniętami jest jak z małymi dziećmi, potrzebują dużo uwagi. I tak, pies narobi szkód z pewnością. Bo przecież nikt go jeszcze nie nauczył co można, a czego nie.

Po trzecie- jeśli nie możesz zapewnić mu dużo uwagi, to nie bierz psa. Maluch musi mieć dużo uwagi, trzeba go nauczyć masy rzeczy- jeśli się tego nie zrobi i się go zaniedba (pod względem wychowawczym) to wszystko odbije się na jego dorosłym życiu. Psa trzeba nauczyć gdzie może sikać, gdzie nie, co może gryźć, co nie, jak ma reagować na obcych, a jak nie i tak dalej. A to wymaga kupę czasu. Szczeniaka przed szczepieniami nie można wyprowadzać na dwór (przynajmniej moja kuzynka miała absolutny zakaz), więc znowu maluch siedzi ciągle w domu, sika i kupa wszędzie wkoło- a nie chciałabyś wrócić po kilku godzinach z uczelni i odkryć kilka kupek przy zamkniętym oknie). Później znów- pies potrzebuje ruchu, więc musisz poświęcać czas na długie spacery (zależnie od rasy)

Po czwarte- pieniądze. Wbrew pozorom utrzymanie psa nie jest takie tanie, szczególnie początki (szczepienia itd.). Musisz się zastanowić, czy będzie cię stać na to wszystko.

Jeśli któregoś warunku nie spełniasz, to daj sobie spokój. Możesz zdecydować się na mniej wymagające zwierzę- chomik, królik, świnka itd. Pies to nie zabawka i decyzja o adopcji powinna być dobrze przemyślana, to nie może być kaprys.

Świnka morska może się sprawdzić w takich warunkach, jeśli właściciel mieszkania się zgodzi. Można z nią wychodzić na powietrze.

Tylko dlaczego pies ma musi być mały? A może wziąć od kogoś kto, z jakiś względów, musi oddać swojego pupila? Takiego, który nie zjada mebli, nie siusia na dywan i nie wyje całymi dniami?

Aczkolwiek osobiście również jestem zdania, że pies dla studentki to nadmiar problemów. To uwiązanie. Nie wyjedziesz bez niego nawet na 2 dni, nie możesz iść na imprezę do rana, bo sąsiedzi kota dostaną... No i do tego dochodzą pokaźne koszty utrzymania zwierzaka.

Kot jest znacznie mniej problematyczny. Spokojnie można go zostawić np. na weekend, nie trzeba wyprowadzać na spacery. Najmniej problematyczna jest faktycznie świnka morska Moja jest nawet strasznie milusia
Królika ma moja siostra. Dramat. Pożarł jej wszystkie meble, dywan, łóżko. Obsikuje pościel. A jeśli go z klatki nie wypuści to tak nią tłucze przez całą noc, że i tak spać nie może. Więc albo słucha łomotania drutami, albo chrupania jej łóżka

A ja jestem troszkę innego zdania niż poprzednicy. U mnie pies zostawał na ponad 8h w domu jak wychodziliśmy do pracy i problemu nie było.

Oczywiście zgadzam się ze zdaniem Vingi, że może niekoniecznie szczeniak, bo jemu trzeba zapewnić duuuuuuuuuuużo atrakcji. W przeciwnym razie narobi szkód. Ewentualnie szczeniak, ale musiałabyś go wziąć pod koniec roku akademickiego tak, żeby przez całe wakacje z nim być i nauczyć go podstawowych rzeczy łącznie z pozostawaniem samemu w domu.

Kolejne kwestie.
Zapytaj rodziców co o tym myślą. Czy będą chcieli Ci pomóc przy psie czy się nim zająć jak będziesz chciała pojechać np. na wakacje.
Zapytaj właściciela czy miałby coś przeciwko zwierzęciu (jakiemukolwiek)
Zastanów się, czy nie będziesz chciała imprezować nocami.
Zastanów się czy za jakiś czas nie zdecydujesz się na pracę.

Pies to niewątpliwie ogromny obowiązek i nie wystarczy przyjść po zajęciach, wyprowadzić na 10 min, a potem znowu go zostawić samego, bo Ty się np. umówiłaś z koleżankami.

LeeBee, ja również uważam, że psa można zostawić na 8 godzin W przeciwnym wypadku psa mogłyby mieć wyłącznie emerytki.

Pies to jednak towarzysz na lata. Młoda osoba, jak autorka, nie ma pojęcia co będzie robiła za rok, dwa. Nie wie gdzie będzie mieszkała, nie wie czy jej się jakiś wyjazd wielomiesięczny nie zamarzy, a może się zakocha a jej facet będzie straszliwym alergikiem i z psem mieszkać nie będzie mógł? Może będzie jeździć na liczne delegacje z pracy, a może będzie pracowała 14 godz/dobę? No nie wiadomo. Więc piesek, obecnie upragniony towarzysz, wkrótce może się stać wielkim balastem. I tylko dlatego jestem przeciwna temu pomysłowi.

Jest różnica, czy ma się w miarę ustabilizowane życie czy wszystko jest wielką niewiadomą, włącznie z tym gdzie będzie się mieszkać za pół roku. Przy wynajmie nigdy nic nie wiadomo.
A tutaj ludzie piszą wszystkie "przeciw", bo skoro dziewczyna pyta o radę widać że stara się być odpowiedzialna i lepiej niech weźmie pod uwagę wszystkie okoliczności. Jeśli nie ma kto jej się zaopiekować psem na wypadek wyjazdu to o czym tu mówić?
Przejedź się do schroniska. Tam jest pełno ofiar bezmyślnych ludzi, którzy brali zwierzęta bez zastanowienia co będzie za rok lub dwa.

Być może, ale nie znamy szczegółów życia autorki, równie dobrze może być osobą spokojną, domatorką, osobą bardzo odpowiedzialną która będzie wspaniałą właścicielką psa, nie wiedząc tego nie będę pisać "nie" bo każdy człowiek jest inny. Ja mam w domu kilkadziesiąt zwierząt (tak kilkadziesiąt) i dla wszystkich znajduje czas, a kiedy gdzieś jadę, pies jedzie ze mną, kot zostaje z teściową, a reszta zwierzaków (ptaszniki, skorpy) zostaje odpowiednio zabezpieczona na czas mojej nieobecności. Jeśli ktoś jest odpowiedzialny i bardzo chce to z powodzeniem da radę zająć się zwierzakiem.

Z tym kotem niby dobry pomysł, ale nie wiadomo jaki ten kot będzie, mój kot to kastrat, jest starszy od mojego psa a robi taki bajzel i ma tak durne pomysły że się w głowie nie mieści, wiecznie pozrzucane firany, wyławianie mięsa z gotującej się zupy, a to zeżre jakieś kwiatki (40 stopni gorączki i 200 zł na leczenie, bo kotu się nudziło)

I takie osobniki się zdarzają, ale moim zdaniem spokojnie można tego uniknąć.
Kota da się wychować, jest to o wiele trudniejsza sprawa niż z psem, ale nie niewykonalna.
Trzeba niestety zacząć jak kot jest malutkim rozbrajająco słodkim kociakiem, bo raz zdobytego przywileju np. włażenia na stół) nie odda nigdy.

Ale wzięłabym pod uwagę jeszcze jedną rzecz, studia studiami, niby wolne co 4 godziny, ale kiedyś trzeba będzie iść do pracy. A pies i kot żyją długo. Nawet świnka morska kilka lat pociągnie.

No właśnie o tym piszę Gojka. Ja spędzam z psem większość dni, bo pracuję tak w sumie czasem więcej niż pół etatu w domu, a jak muszę być poza mieszkaniem, to nigdy dłużej niż trzy godziny, i tak zawsze mając wizję zjedzonej kanapy przed oczami jak wracam, tak na wszelki wypadek Mój pies na szczęście ma spokojny temperament i zwykle do niczego nie dochodzi, ale i tak musiałam na straty spisać parę ulubionych mokasynów, kapcie, sweter, niezliczone skarpetki i całą teczkę notatek, bo jak byłam nieuważna i zostawiłam je w zasięgu, to mały od razu pomaszerował po "zakazane" jak się tylko drzwi za mną zamknęły.

Poza tym, teraz jak mam potrzebę materiałów z czytelni, to sobie nie mogę tak raz dwa polecieć tam, tylko zamawiam skanowany materiał do odebrania, co jest dobrym, jednak kosztownym rozwiązaniem. Nawet jak na twarz wieczorem padam, to i tak muszę iść na długi spacer. Podłogę myję chyba ze dwa raz dziennie albo ja albo mój facet, a odkurzacz jest ciągle w zasięgu, żeby zassać sierść, co gromadzi się na poduszkach, ubraniach i po całym samochodzie. Do pubów mogę chodzić (pies po prostu zasypia i nikogo nie zaczepia), ale jestem ograniczona do lokali, które na psy pozwalają, więc ulubione tanie moczydziury odpadają. Kiedy w tym roku pojedziemy na wakacje, musimy zapłacić za psi hotel. Koszta po prostu rosną i rosną, a ja i partner oboje pracujemy, dobrze zarabiamy i jak wspomniałam, ze względu na moją pracę, jesteśmy elastyczni w organizacji czasu.

Nie wyobrażam sobie jak studentka, z wieloma zajęciami, zdrową chęcią życia towarzyskiego i ograniczonym budżetem, jest w stanie ogarnąć szczeniaka przez parę miesięcy, a w konsekwencji, wychować dobrze psa. Jeżeli Autorka tak bardzo chce zwierzaka, to radziłabym postarać się o dorosłego osobnika rasy, która nie wymaga zbyt dużo ruchu, jest gabarytowo niewielka i nie ma tendencji do szczekania- np. buldog.

Poruszyłaś ważny temat. Zwierzaka nie powinien brać ktoś, komu on może zacząć w pewnym momencie przeszkadzać. Jeśli ktoś wymienia psa na dziecko, bo uważa że nie da się pogodzić jednego z drugim, to zwierzaka brać nie powinien. NIGDY, bo zwyczajnie na niego nie zasługuje.

Wakacje z psem jako udręka? Mogą być super jeśli opiekun się dobrze zorganizuje... I jeśli nadaje się do opieki nad zwierzakiem.

BTW jak Twoje dziecko w wieku poniżej lat 3 coś przeskrobie też dostanie od Ciebie w dupę? Ma taką samą świadomość kary jak pies, bicie jest tak samo bezsensowne.

Dziewczyny, ale przecież różne są sytuacje. Nie każdy pies jest taki sam. I nie każdy młody człowiek potrafi sobie wyobrazić ze szczegółami swoją przyszłość kilka lat do przodu.

Wymieniłam kota na dziecko. Czy to znaczy, że nigdy nie powinnam mieć zwierzaka? Kot był zagrożeniem dla dziecka. Musiałam ustalić priorytety.

Moi rodzice mają psa. Oaza spokoju, taki misiek do miętoszenia - moja 7-letnia córka mogłaby mu łapy pourywać i by nie warknął. Pojawił się w domu niemowlak. Pies wylądował na podwórku (na szczęście jest taka możliwość). Oaza spokoju na widok niemowlęcia dostaje małpiego rozumu. I, niestety, nikt nie będzie ryzykował starcia 40-kilogramowy alaskan kontra 4-kilogramowy noworodek po to, żeby psa oswoić z dzieckiem. Nie da się przewidzieć zachowania zwierzęcia w momencie, kiedy zachodzą zmiany. Dlatego lepiej jeśli na zwierzę decydują się osoby o w miarę ustabilizowanej sytuacji.

vinga oczywiście, że sytuacje są różne i zwierzęta są różne. Ja też nie wiem jak mój pies będzie zachowywał gdy dziecko się pojawi. Tym bardziej, że jest psem rozpieszczonym, ale ja z góry nie zakładam, że będzie źle. Obce dzieci lubi, więc mam nadzieję, że i ze "swoim" się zaprzyjaźni.

Tak na prawdę to nie wiesz czy kot był zagrożeniem dla dziecka, bo nie mieli okazji się nawet poznać. Założyłaś, że może być i nie chciałaś ryzykować. Ja się na kotach nie znam (nie moja bajka), więc i nie wiele mogę na ich temat powiedzieć. Ale o ile kot jest mniej przewidywalny i potrafi skakać po meblach, to psa jesteśmy w stanie sprawdzić i kontrolować. Jak podany przez Ciebie przykład psa rodziców. Najpierw była interakcja a potem reakcja. W wypowiedzi Lejdiaiszy zmartwiło mnie nazwanie psa przeszkodą i udręką i brak chęci próby pogodzenia tych dwóch istot. Tylko tyle.

Ja bym oddała psa tylko i wyłącznie w sytuacji gdyby wykazywał przejawy agresji w stosunku do dziecka. Inne problemy są możliwe do rozwiązania.

Ale wracając do sensu wątku, to przykład lejdiaiszy również pokazał, że można mieć w miarę stabilne życie i coś się posypie i sytuacja nagle się zmienia, więc tak na prawdę  nigdy nie wiadomo co nas w życiu czeka, więc argument przyszłościowy może nie być do końca sensowny.

DLA CIEBIE to nie jest istotne. Bo wzięłaś psa, oddałaś, potem wzięłaś drugiego, jak zacznie być kłopotliwy oddasz i możesz wziąć następnego.
Fajnie, że dbasz o to, jakie zwierzak będzie miał warunki. Tak więc poczuwasz się do odpowiedzialności, trudno Cię potępiać.
Ale widać nie bierzesz pod uwagę, że zwierzę też ma uczucia. Pies, kot w ciągu kilku lat może się bardzo silnie przywiązać. Jeden (pewnie większość) przyzwyczai się do zmiany opiekuna. Inny wpadnie depresję (tak jest również w przypadku kotów, szczególnie starszych).
W czym pies jest gorszy do dziecka, że można go ot tak porzucić i wymienić na innego, który nam bardziej w danym momencie pasuje?
To jest bardzo przykre.

Nie wiem. Ja mam inne podejście do zwierząt. Jeśli już się na jakieś zdecydowałam, to biorę za nie 100% odpowiedzialności. A nie że dziś biorę, a za trzy lata jak będę chciała jechać na wakacje to go oddam, bo nagle mi przeszkadza.

Dla mnie to taki sam członek rodziny, który potrzebuje opieki i uwagi. W sylwestra nie wychodzimy, bo nasz pies boi się fajerwerków (chyba, że zawieziemy do teściów, z którymi pies jest zżyty równie mocno). Kiedy oboje pracowaliśmy nigdzie w ciągu tygodnia nie wychodziliśmy żeby nie zostawiać psa samego na cały dzień. A tak poza tymi sytuacjami to gdzie się da to staramy się psa zabierać. Czasem bywa to kłopotliwe, no ale cóż. Chciałam psa? Mam psa, więc muszę brać za niego pełną odpowiedzialność.

W sytuacji gdy ktoś tylko deklaruje ( jak mój mąż),że to okropne oddać psa,który zżył się z nami jest to po prostu śmieszne.
Pies u mojej przyjaciółki czuł się jak u siebie bo bywał tam wiele razy.Dla mojej suczki zmiana miejsca spania i jedzenia nie była problemem.
Kiedy ja byłam w szpitalu przez ponad pól roku a mój mąż pracował psem zajmowała się moja przyjaciółka właśnie,Przyznam,że na miejscu męża dałabym radę zajmować się psem.No, ale on najwyraźniej nie dał...
Nie miałam nigdy psa,który okropnie by tęsknił za swoimi właścicielami,który by nie jadł z tego powodu i był smutny.
Wzięłam psa ze schroniska,który od razu się nas przywiązał,nasz poprzedni pies,którego oddałam potrafił obszczekać mnie gdy wysiadałam z auta pod furtką przyajciółki.Widać było,że mu u niej dobrze.Do końca jego dni odwiedzałam go...I wiem,że dobrze zrobiłam.Bo miał dobre życie..

Pies w niczym nie jest gorszy od dziecka, u  mnie nie oddanie psa wiązało się z tym,że mój mąż nie dawał sobie rady z obowiązkiem wyprowadzania rano a ja już nie mogłam więcej wziąć na siebie,ot co.
Co do kwestii: dziecko czy pies w sytuacji jaką opisałam:że masz ciężko chore dziecko,nie wiesz czy wyzdrowieje i spędzasz z nim każdą wolną chwilę- to chyba oczywiste,że chcesz psu zapewnić opiekę i go oddajesz.Nie ma co się tu zasłaniać uczuciami.Tak może napisać chyba ktoś kto nie ma dzieci i nie musi rozważać podobnych dylematów.

Beyondblackie- nigdy nie wiesz czy będziesz do końca pewna czy nie.W sytuacji chorego dziecka,uczulonego na psią ślinę i duszącego się z tego powodu,kiedy po zagrożonej ciąży rzisz ciężko chore dziecko wymagające 24 godzinnej opieki do końca życia to tego przewidzieć nie można.Podobnie tego,że nagle stracisz pracę,a że mieszkasz w małej miejscowości szukasz jej przez następny rok z takim skutkiem,że nie raz i nie dwa bywasz stołówce Brata Alberta na obiadkach.O szansach na to by zaszczepić psa czy dobrze go odżywiać możesz pomarzyć...

Lepiej nigdy nie mówić nigdy.

W USA podczas wielkiej powodzi wielu ludzi traciło wszystko: domy,rodziny czy pupili domowych.
W sytuacji gdy mogą wrócić na miejsce i spróbować uratować zwierzaki a te przestraszone nie dają się złapać nie ryzykują niczyjego życia by je ratować. I na tej podstawie potrafisz stwierdzić,że pies jest tu w czymś gorszy od człowieka?

Gojka, Ty piszesz o SYTUACJACH LOSOWYCH, a nie kiedy ktoś pozbywa się psa, bo mu się spacery znudziły, albo mu się odwidziało, a znam takich ludzi. I szczerze mówiąc, to mnie wtedy ponosi.

Tego też nie jestem w stanie zrozumieć.Ale przez sam brak zrozumienia takiemu psu nie pomogę nijak.
Jeśli znam ludzi,którzy chcą się psów pozbyć staram się załatwić takim psiakom dobry dom zamiast wałęsania się po osiedlu.Bo znam niestety gościa,który po prostu swego psa do domu nie wpuszcza i udaje,że pies nie jest jego...

Mi wpadło do głowy.Złapałam psiaka na taką smycz dla królika i zadzwoniłam na policję,że mam bezdomnego psiaka,który jest trochę agresywny w stosunku do dzieci.Policjant powiedział,że wysyła do mnie patrol.Siedzę więc na ławce i czekam.Przychodzi pieszy patrol i pierwsze pytanie: a to nie pani pies? a skąd pani ma smycz?
Hmmm....Wzięli ode mnie psa,pożyczyli smycz.Gdy szłam do pobliskiego sklepu spotkałam ich wyłażących z jakichś krzaków.Oddali mi smycz.A wieczorem...znów widziałam tego psa biegającego po osiedlu...

Z...
Patrol miał oddać psa do schroniska- mieli rzekomo zadzwonić tam i czekać na przyjazd pracownika.
Gdy zadzwoniłam raz jeszcze na policję i opowiedziałam jak się pracownicy z obowiązków wywiązują dyżurny poinformował mnie,że oni nie mają obowiązku się tym zajmować:)
Śmiech przez łzy...

Tak- jasne.
I pozwól,że mojego maila edytuję.Nie chcę mieć problemów:)

a co do sytuacji gojka102 ,to tez miałam taki przypadek,ze na drodze lezal pies,dzwonilam na policje,to mnie poinformowali,ze  oni takimi przypadkami się nie zajmują,ale byle na tyle mili,ze dali mi inny numer,ktory zajmuje się takimi przypadkami.

Zreszta na tvn w uwadze często sa sytuacje gdzie my ludzie dzwonimy o pomoc dla zwierzaka,i wszędzie dostajemy odmowy.

Albo tez miałam taka sytuacje,ze blakal się pies po wiosce i dzwonie do schroniska,a oni mi mowia,ze ja musze osobiście sama psa zlapac i im przywieź,ale  wlasnie był problem,ze on się bal ludzi i do nikogo nie podchodzil. Karmilismy go,ale przyszla zima i zal nam go było,a schronisko miało w dupie!
W końcu sąsiad zbudowal mu bude gdzies kolo swojej posiadlosci,i z czasem piesek przyzwyczail się do nowego lokum.

.....................................

A czy ty o tym wiesz bezradnisia, ze psy zyja przecietnie 12 - 15 lat !

.....................................

Tez  z tym się zgadzam,co pisze malpa
Mieszkalam  kiedyś w bloku i miałam kota,ktora po prostu szalala po mieszkaniu!To co ona wyprawiala to było przerazajace! heh
ale nasmialam się z jej.
Stwierdzilam,ze ona do cyrku by się nadawala,heh, i tez na nic zdawalo się moje wychowanie itd.

I raz na jakiś czas jezdzilam do mojej mamy,ona ma domek z ogródkiem,i mój kot bedac u mojej mamy,ciagle wychodzil na dwor,a na wieczor wracal i spal.
Rano wstawala i miauczała do okna,ze chce wyjść,to ja wypuszczaliśmy.
A potem gdy wracałam do siebie to ona zaczela przy oknie miauczeć,a mieszkałam na samej gorze.
Wiec nie mogłam jej wypuscic.
I zaraz pewnie zostane "zjebana",ale zadzwoniłam do mamy i zapytałam się czy nie chce mojego kota,i się zgodzila.
I do dziś ten kot mieszka u mojej mamy,jest dużo szczęśliwszy niż przedtem.

A mam jeszcze jednego kota,ktory np. wcale nie chce wyjść na dwor,jego azyl to dom,ale to wszystko zależy od genow i tyle.

I tak samo jest z moim psem. Czy ona jest szczesliwa siedząc od rana do wieczora w domu?
Nie lepiej byłoby ja dac komus gdzie miałaby lepiej?
Inaczej gdyby mój partner miał ta sama prace co przedtem ,ale niestety zycie pisze rozne scenariusze.
Mimo wszystko nie wydam jej, bo się boje,ze trafi w zle rece,a teraz nikomu nie można ufac.
Ale serce mi się kraja gdy ona piszczy,podchodzi do okien i lapami opiera się o parapet.I patrzy na mnie i robi te smutne oczka.

I wyobrazcie sobie,ze mimo,ze musze lezec ,to jednak czasem ja biore na spacer,ide wtedy co prawda powoli,ale dla mnie to wysiłek.I ryzyko.

lejdiaisza pewnie, że suni szkoda (sama ma pitbulla, więc wiem o czym mówisz). Ale z drugiej strony pomyśl, to jeszcze tylko trochę i potem będziecie chodzić na spacery.

A masz samochód? Bo wiesz ja np. jak nie mam siły chodzić to wsiadam w samochód, w aucie mam składane krzesełko, biorę piłkę i jadę na jakąś polanę i dzięki temu ja się nie zmęczę a pies się wylata.

Mój kotek też pojedzie na wieś do teściowej jak się ociepli i nie dlatego że mi przeszkadza, mogę wieszać firanki 15 razy dziennie ;p, ale dlatego że wiem że będzie szczęśliwszy że będzie mógł się wyszaleć i jak prawdziwy kot wspinać się, polować.

pinkpiwonia  wlasnie ten przypadek miałam na myśli! ja bym Tego faceta zajebala!!!! Mam nadzieje,ze pojdzie siedzieć,i nie w zawieszeniu!!!!