Nosek po mamie, oczka po tacie, mądrość po babci... - Netkobiety.pl

Kiedyś zdarzyło mi się czytać artykuł, na pewno w Charakterach (numeru za nic nie podam, nie pamiętam), mówiący o tym, że to przejmowanie cech miało zwiększyć szanse na przetrwanie, autor artykułu głosił, że przez pierwsze lata swojego życia dziecko jest podobne do ojca, dzieję się tak dlatego, że kiedyś u ludzi pierwotnych znacznie zwiększało to prawdopodobieństwo akceptacji przez mężczyznę swojego potomka, co znacznie zwiększało jego szanse na przetrwanie Jeśli wierzyć tak postawionej sprawie, to doszukiwanie się podobieństw ma swój głębszy, nie zaś tylko licytowaniu się nad wózkiem biednego niemowlaka do której rodziny, mamusi czy tatusia, jest bardziej podobny (co często jest wręcz komiczne i irytujące).

A odnośnie własnych doświadczeń, zawsze z wyglądu byłam podobna do ojca, "wykapany tatuś" to słyszałam od wszystkich nieznanych mi bliżej ciotek Ale charakterek w 90% mam po mamie

Najśmieszniej sprawa dziedziczenia wyglądu u mnie w rodzinie ma się u moich braci - bliźniaków.  Są do siebie tak skrajnie niepodobni, że oprócz niebieskich oczu, u każdego o innym odcieniu nie łączy ich kompletnie nic, nie wyglądają nawet jak rodzeństwo. Jeden jest podobny do ojca, wręcz identyczny od kształtu głowy po kształt paznokci, drugi z kolei jest podobny do mamy i po tacie została mu tylko płeć, także śmiesznie i zarazem sprawiedliwie się cechy podzieliły

Agnik, ja tez o tym czytałam, na pewno nie w "Charakterach", więc chyba to dość powszechna teoria

Ja mam pod dachem najlepszy przykład na doszukiwanie się na siłę podobieństw: mój mężczyzna na każdym kroku słyszy "jaka córcia do pana podobna, wykapany tatuś". Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że on nie jest jej biologicznym ojcem
Ja również często słyszę, że córka jest podobna do mnie. Nie mam pojęcia na jakiej podstawie. Ona ma tylko oczy podobne do kobiet w mojej rodzinie. No i jeszcze włosy takie, jakie kiedyś miałam. Teraz mam kilka marnej jakości piórek na głowie, a przecież zachwycający się podobieństwem nie widzą wstecz Wzrost, odcień cery, usta, broda z dołkiem są typowo po jej biologicznym ojcu.

Kiedy byłam w ciąży to twierdziłam, że chciałabym, aby moje dziecko wzięło sobie wygląd po tacie i rozumek po mamusi. Chyba się udało
Wydaje mi się, że dziedziczymy pewne podobieństwa, ale zwykle są to cechy na tyle uniwersalne, że można je nagiąć na potrzeby podobieństwa do wielu osób

Aczkolwiek do niedawna nikt nie mógł rozgryźć dlaczego moja córka nic nie mówi w przedszkolu i zerówce. Bo nie mówiła kompletnie nic, odpowiadała tylko krótko na zadane przez nauczyciela pytania. Tymczasem słynne są historie o tym jak jej tata w przedszkolu nie mówił dokumentnie nic. Nie potrafił nawet powiedzieć, że chce do toalety i starsza siostra przychodziła w ciągu dnia, żeby go do ubikacji zaprowadzić. Ja z kolei chodziłam tylko do zerówki. I tam też prawie nic nie mówiłam. Mama bała się jak ja sobie w szkole poradzę skoro się nie odzywam. W I klasie zaczęłam się odzywać Moja córka zrobiła identycznie. Przypadek?

Jak uda mi się dokopać do tego artykułu to podam dokładne namiary

O mnie zawsze się mówiło,że jestem podobna do swego ojca.Trudno tego nie zauważyć.Ale są tacy,co gdy zaczynam mówić, twierdzą,że jestem podobna do swej mamy.Pewnie to sprawa mimiki choć ja wolę myśleć,że rzeczywiście jestem tak piękna jak ona gdy była w moim wieku:))

Missf- chyba nie masz własnego dziecka:). Noworodki wcale nie są do siebie podobne.
Nie tylko ja twierdziłam,że moje nowonarodzone dziecko podobne jest do swego ojca: to samo australopitekowate czółko,ta sama śniada karnacja,czarne włosy i malutki lekko zadarty nosek.
Do tej pory jest uderzająco podobna do ojca.Ale słyszę też często jak ktoś mówi,że podobna jest do mnie.I myślę,że to także kwestia mimiki:)

Córka zdecydowanie ma mój charakter,choć zmienia się on bardziej na taki z którym jej łatwiej żyć:)

No to wiadomo,że trudno oceniać podobieństwo po kolorze włosów czy oczu.
Ale po kształcie czoła,ust czy nosa- jak najbardziej.

A propos tych rudych noworodków.W rodzinie mego męża genem dominującym jest gen jego ojca więc jego dwójka braci jest blondynami z niebieskimi oczami.Mój mąż po mamie ma ciemną karnację,czarne włosy i piwne oczy.
Dzieciaki braci rodziły się rude i błękitnookie.Po czasie ten rudy przechodził w blond.

Moje córka urodziła się kruczo czarna. Długie, czarne włosy.
Potem trochę się jej wytarły więc były krótsze i...rude. Wszyscy śmieli się, że to za sprawą farbowania włosów (włosy farbowałam na dzień przed zrobieniem testu ) na lekko rudawy-blond kolor.
Teraz ma platynowe/jasnobrązowe, kręcone włoski, a oczy pozostały niebieskie.

Co do podobieństwa...Jedyne co zauważyłam to podobny do mnie nos i tatusiowa zadarta bródka. Jak się przytulają i mają twarze tuż obok siebie, brody wyglądają identycznie. Może zmieni się to z czasem, choć wątpię bo dziadek, ojciec i mąż również mają takie zadarte brody. To chyba u nich rodzinne.

Córka mojej siostry jest baaardzo podobna do naszej mamy.

U mnie natura i genetyka podzieliły po równo. Starszy syn jest podobny do ojca - ma ciemne włosy i brązowe oczy. Młodszy natomiast po mnie odziedziczył szaro niebieskie oczy i ciemnoblond włosy. Obaj odziedziczyli po mnie i po mężu wadę postawy. Chociaż na niektórych zdjęciach z dzieciństwa synowie są bardzo podobni do siebie nawzajem.
Ja jestem podobna do brata, natomiast nie udało mi się nigdy stwierdzić podobieństwa do rodziców Bardziej jestem podobna do siostry mamy.
Fascynuje mnie jak geny sobie "chodzą" po rodzinie.