Piszę na tym forum, bo mam pewien problem. Powiedziałem kiedyś koleżance, że bardzo mi się podoba i zapytałem się jej, czy da się zaprosić na spacer- zgodziła się. Powiedziałem, że już dawno chciałem zaprosić ją na spacer, a ona odpowiedziała, że trzeba było już dawno zaprosić. Niestety za szybko powiedziałem jej, że chciałbym się z nią związać. Jak nietrudno się domyślić, nie zgodziła się i powiedziała, że nie spodziewała się, że tak szybko zadam jej to pytanie, a ona nie chce się na razie z nikim wiązać i nic z tego nie będzie.A jak zapytałem, czy jestem jej obojętny, to powiedziała, że nie. Mimo to po pewnym czasie udało mi się odbudować relacje, ona pierwsza zaproponowała spotkanie, i tak zaczeliśmy się znów spotykać- nie za często, ale jednak. Powiem szczerze, że może za bardzo mi zależało, ale nie byłem w stanie nad tym zapanować, oczywiście zachowywałem umiar i nie byłem nachalny (nie dzwoniłem, nie pisałem codziennie), ale zawsze się starałem. Pomagałem jej, gdy potrzebowała pomocy, nawet gdy potrzebowała, a nie mówiła o tym, to mówiłem, że nie ma sprawy, że jak ma z z czymś kłopot, to jej pomogę. Jak proponowałem spotkanie, to stawiałem sprawę jasno i pytałem czy ma czas i ochotę się spotkać. Mówiła, że ma i się spotykaliśmy, choć oczywiście czasem jej coś wypadało. Jestem od niej trzy lata starszy. Ja już pracuję ona jeszcze studiuje i jedzie teraz na pięć miesięcy na studia do Niemiec. Miała dużo nauki i się nie spotykaliśmy, ale ostatnio zapytałem się, czy się spotkamy, to powiedziała, że przed wyjazdem na pewno się spotkamy, ale ilekroć proponowałem jej spotkanie, to miała jakieś wymówki. W końcu napisałem, czy coś zrobiłem nie tak, o co tak naprawdę chodzi. Powiedziałem, że albo jest chęć, albo jej nie ma. Ona odpowiedziała mi tak "nic nie zrobiles nie tak a przed wyjazdem na pewno sie zobaczymy bo mi tez na tym zalezy sie spotkac i Ci wytlumaczyc wszystko". Dodam, że spotykamy się półtora roku. Nie wiem, co zrobiłem nie tak. Starałem się, a nic z tego prawdopodobnie nie będzie- tak zrozumiałem jej słowa. Inni często dosłownie nic nie robią i im wychodzi.
1 2014-02-09 14:47:12 Ostatnio edytowany przez atrej (2014-02-09 14:51:22)
- atrej
- Niewinne początki
- Nieaktywny
- atrej
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Postanowiłem sprawę jasno, powiedziałem jej, że mi się podoba- zgodziła się spotkać. Powiedziała, że nie jestem jej obojętny, że nie spodziewała się, że tak szybko zadam jej to pytanie, czyli jednak spodziewała się. Po tym jak dostałem od niej "kosza" sama pierwsza zaproponowała spotkanie. Dla mnie nie jest to końca zrozumiałe. Gdyby jakaś dziewczyna powiedziała, że jej się podobam, a wiedziałbym, że nic z tego nie będzie, to powiedziałbym jej wprost, że nic z tego, a nie umawiał się na spotkania. Nie proponowałbym potem nawet spotkanie. Nie mówiłbym, że nie jest mi obojętna. Myślę, że wyrażałem się jasno i wyraźnie. Trochę jestem zły, bo albo jest chęć, albo nie ma, a nie gra się w nie wiadomo co. Chyba mam rację?
- Myszeczka23
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Masz. Problem w tym, że dziewczyny nie potrafią mówić wprost. A Twoja koleżanka już całkowicie. Prawda jest taka, że ona po prostu stwierdziła, że jesteś dobrym przyjacielem i że tego Ci nie powie, bo się obawiała, że zerwiesz kontakt i miała nadzieje, że uczucie do niej samo Ci minie. Niestety, ale wydaję mi się, że ona nie patrzy na Ciebie jak na swojego przyszłego faceta.
- Janix2
- Net-facet
- Nieaktywny
Wydaje mi się że za szybko powiedziałeś jej że chcesz się z nią związać, wystraszyłeś dziewczynę. Przecież w sumie bardzo mało wiesz o niej albo tego nie piszesz. Trzeba było najpierw bliżej się poznać, utrwalać i budować mocną przyjaźń. Poznać jej zainteresowania, hobby, przyjaciół, podejście do różnych aspektów życia itp. Proponowanie poważnego związku na podstawie fizyczności (ładna buzia, figura) na pierwszym spacerze jest co najmniej ryzykowne. Co o niej wiesz oprócz tego że jest ładna? Udany związek to nie powierzchowność. To zaufanie do drugiej osoby, pewność że będzie dla mnie oparciem. I sorry kolego, ale te pytania czy nie jesteś jej obojętny, to raczej dla 15 latka a nie dorosłego mężczyzny. Tego nie trzeba mówić, to się z czasem widzi. W ogóle nie rozumiem wyrażenia " nie być obojętnym". Daj czas czasowi, nie naciskaj i rób swoje. Na razie na zasadzie mocnej przyjaźni.
