Częstotliwość kontaktów z rodzicami po wyprowadzce - Netkobiety.pl

Też sądzę tak jak Olinka w pierwszym zdaniu
Nie jestem osobą rodzinną, z moją mamą widuję się ....i tak często w moim mniemaniu raz na miesiąc-dwa (mieszka niedaleko) a i tak gdyby to było raz do roku, też bym nie narzekała- to moja mama się "dobija" na komórkę
Z teściami widuję się codziennie lub prawie codziennie jako że mieszkamy w sąsiedztwie, ale na zasadzie "Cześć-cześć"; aby usiąść i pogadać to zwykle albo spontanicznie i nagle przepadamy z mężem, albo osobno na kilka godzin, albo przy obiedzie raz w tygodniu. Nie jest to jednak wymuszane. Z teściami mam fajne relacje.

Z moją mamą widuję się mniej więcej raz w tygodniu (mieszka tuż obok), a jeśli się nie widzimy, to przynajmniej dzwonimy do siebie co kilka dni. Mój partner kontaktuje się ze swoją jakoś raz na miesiąc. Przyznam, że zupełnie nie rozumiem, w jaki sposób odmienne podejście do kontaktów z rodzicami miałoby rzutować na relację dwójki ludzi (małżonków, partnerów) - przecież to, że ja chcę odwiedzać moją mamę częściej, a mój partner swoją rzadziej, nie ma nic do relacji między nami. Nikt nikogo nie zmusza do tego, by jeździł z drugim do jego rodziców ani nikt nie ma pretensji o to, że drugie jeździ za często/za rzadko. Uważam też, że jakiekolwiek próby ingerencji w kontakty partnera z jego rodziną są po prostu nie w porządku.

Gdyby mój facet chciał odwiedzać swoją mamę raz czy nawet więcej w tygodniu, to też - co mi do tego? Czy ja go potrzebuję uwiązanego do mojej nogi w domu, czy jak? Od niego nigdy nie usłyszałam, że przeszkadza mu częstotliwość moich kontaktów z mamą.

Wybacz, założyłam, że nie mówimy o zaburzonych relacjach i problemach emocjonalnych Ani o sytuacji, w której np. rodzic wymaga opieki.

A ja właśnie założyłam, że o takich mówimy

Latanie codziennie, to zdecydowanie zaburzone relacje. Co do tego się zgadzamy.
A jak ktoś ma problem, że partner/ka chce raz na tydzień czy dwa zobaczyć się z rodzicami, to też całkiem normalne nie jest.

Moja szwagierka, mając za sobą ślub, na który zresztą sama naciskała, i możliwość wspólnego zamieszkania, jeszcze przez ponad rok mieszkała u swojej mamy, a jej mąż u swojej . Ona wynajdywała coraz to nowe problemy, rzekomo uniemożliwiające jej przeprowadzkę. Mało tego, dopiero kiedy mąż postawił ultimatum z wielkim ociąganiem wprowadziła się do niego. Po ślubie są już cztery lata, a do dziś po pracy, zamiast do domu, codziennie (!) biega do rodzicielki, tam je i spędza czas, a do siebie wraca ok. 20.00. Dla mnie to jest duże, wiecznie narzekające dziecko. Co prawda ona te wizyty tłumaczy problemami zdrowotnymi mamy, ale problemy już dawno zostały rozwiązane, a mama jest pełną energii i w pełni samodzielną kobietą, więc na moje oko to po prostu córunia nie bardzo potrafi dorosnąć i odciąć pępowinę.
I to jest właśnie jedna z sytuacji, których do normalnych zaliczyć nie można .

Zgadzam się . Na szczęście w tym przypadku matka także naciskała, żeby dziewczę przeprowadziło się do męża, ale co z tymi wizytami, to prawdę mówiąc nie wiem.

Widujemy się raz w roku, rozmawiamy mniej więcej co dwa miesiące. Dla mnie jest to optymalna częstotliwość.

Czyli właściwie optymalność kontaktów zależy nie tylko od relacji w rodzinie, ale i od sytuacji. U każdego jest inna.