czy to ddd? - Netkobiety.pl

wydaje mi sie ze mój problem polega na tym, że chciałabym naprawić swoja przeszłośc. chciałabym zeby ktoś "podobny do moich rodziców" mnie docenił, zauważył. zeby nie tylko mówił ale też działal odekwatnie do tego co mówi.

i oczekuję tego od tego - tego poczucia się docenioną od samego "typu" ludzi - jakby to miało swiadczyć o tym, że jestem cos warta, ze w końcu mi sie udało.

jak się pozbyć tej potrzeby - by zmienic drugiego człwieka - tego konkretnego typu człowieka?

chce przestać trafiać na takich ludzi. chce przerwać ten schemat. ze wszystkim w zyciu sobie radze ale nie z relacjami osobistymi.

Szukasz faceta, czy rodzica-opiekuna?
To bardzo obciążające dla mężczyzny, stać się dla Ciebie rodzicem i naprawić Twoje dzieciństwo. W taki sposób bardzo łatwo możesz wejść w toksyczny związek, Trudne dzieciństwo nie tłumaczy, trudne dzieciństwo zobowiązuje. W moim odczuciu, na ten czas, potrzebujesz terapii, a nie związku. Niestety Ty sama musisz naprawić swoje dzieciństwo, nikt inny tego za Ciebie nie zrobi. Poczucie tego, że jesteś cos warta musi zrodzić się w Tobie.
Straciłaś dzieciństwo, nikt nie jest w stanie oddać Ci tej straty, trzeba się z tym pogodzić, by odnależć w sobie spokój.

dorosłe dzieci rodzin dysfunkcyjnych.

napisałam na czym polegała moja dysfunkcja m/w. na tym ze moi rodzice sie na mnie obrażali, musiałam być odpowiedzialna i zrównoważona, nie mialam prawa sie mylic, popełniać błędów, zachowywac głupio, być dzieckiem bo od razu było milczenie i obrażanie się i pokazywano mi jak bardzo ranie tych co mnie kochają. nienawidziłam siebie. bardzo często chodzilam po psychologach z którymi rozmawialam o swoich problemach.. tylko ze to nie o sobie i o tym, ze mi sie nie układało - ja mialam problemy bo nie miala juz siły dzwigac na swoich ramionach rodziny i bałam sie ze sobie nie dadza rady, a chcialam po prostu zacząć swoje życie. mialam wyrzuty sumienia bo myslalam o sobie.

jednak nikt nigdy nie nazwał po imieniu mojej dysfunkcji. moze dlatego, ze w ogole nie chcialam o tym słuchać - bo mialabym wrazenie ze ktoś obraza moja rodzine - a ja sie tak starałam....

mariusz - byłam juz w kilku takich związkach. nieświadomie w nie weszłam i z kazdego uciekałam w momencie gdy wpadałam w depresje - bo widzialam ze komuś nie zależy na mnie, ale na byciu wyluzowanym i udawaniu ze wszystko jest ok. chyba faceta z kazdy uzależnieniem zaliczyłam /alkohol/hazard/trawka/sex/uzależnienie od mamy/ - nie którzy faceci byłi przynajmniej ogarnieci finansowo - tak ze to nie ja musialam sie martwic co "włozymy co garnka", pozostali nawet tego nie potrafili ogarnąć. nie mam juz siły na takie akcje po prostu a ciagle Ci ludzi sie pojawiają w okół mnie.

fioletowa kompletnie nie zrozumialas mojego postu - porównałam facetów na których wpadam z nieodpowiedzialnym i obrazajacymi sie na mnie rodzicami - patrz proszę globalniej - to forum chyba psychologiczne i ludzie to znajdujacy sie powinni sobie zdawać sprawe ze role przyjmowanie przez ludzi nie zawsze są rolami adekwatnymi do sytuacji.

ona czytaj ze zrozumieniem proszę. oczywiście ze mam problem z samooceną nad nia pracuje cięgle. w skrajnośći juz nie wpadam - chyba ze w momencie gdy spotykam osoby - o których pisałam - wtedy w ogóle nie ogarniam co sie dzieje czuję pożadanie i fascynacje pomieszane z lekiem i bezsilnością.

fioletowa - zobacz proszę ze edytowane posty były zaraz po dodaniu - literówki godzina przy edycji jest umieszczona też masz problem widze bo od razu myslisz, ze ludzie cos robią za Twoimi placami.

jestem tu bo szukam odpowiedzi i zrozumienia. chcę porozmawiac z kimś kto ma problem podobny - niekoniecznie chodzi mi o udawadnie czegokolwiek i zabawe w "czyja jest racja".

nie chciałabym, żeby temat ucichł bo bardzo bym chciała porozmawiać z kimś kto przeszedł przez podobne i doświadczenia.

po napisaniu na forum dziś zdałam sobie sprawę, że nawet w pracy zachowuję się w podobny sposób... daję z siebie wszystko i liczę na to, że w końcu ktoś mnie doceni i dostanę premie itp. za dużo z siebie daje, czasem to zauważam i wtedy sztucznie zabraniam sobie takich zachowań. zmuszam sie się do zaprzestawania i do urywania kontaktów które mi szkodzą - praca nad sobą nie jest łatwa.

ciegle odsuwam od siebie ten określony typ ludzi a oni ciągle do mnie ciągne i ciągle wpadam w sytuacje z przeszłości - swiadomie z nich wychodze - ale mimo wszystko to zawsze są ludze - ludzie, którzy mają jakies uczucia - nieważne ze nie respektują moich - nie chodzi mi o odbijanie pileczki, nie chce być taka jak oni i nigdy nie zamkną sie w sobie i nie bede skupiac jedynie na sobie samej - więc jakoś mnie kole ze ranie uczucia innych ludzi.
nie oceniam ich bo nie jest to moją rolą ale oni czują sie oceniani, krytykowani, pogardzani przeze mnie - nie moge być w relacjach z ludzmi ktorzy ciągle strzelają fochy - dla swojego dobra, ale gdy odchodzę oni są na mnie wsciekli i jakby stają się innymi ludxmi - mówią takie rzeczy które nawet by mi przez mysli nie przeszły. tak jakby uśpione w nich były potwory, które ja wybudzam poprzez to ze chce rozmawiac normalnie, ze mówie o tym co czuję, czego potrzebuje a im się w głowach nie mieści ze rozmawiac mozna również o kimś innym niż o nich i ze ktoś innych też ma potrzeby.

nawet koleżanka powyżej pisze ze bije ze mnie agresja. o co chodzi? czy ta koleżanka tez nalezy do tego typu?

a czy zaburzenie osobowości nie wynika z ddd? skąd wiadomo co jest ddd a co nie?
po czym w nosisz zaburzenie osobowości?

była u różnych terapeutów róznych kierunków - zwykłe terapie i gestalt. chcodziłam również do psychiatry bo swego czasu - mialam ostra nerwice. o zaburzeniu osobowości nikt nigdy mi nie mówił.

wlaśnie VIAN  dokładnie to samo mysle że to są zaburzenia zachowania
moga wynikac z ciezkiego dzieciństwa, moga miec pewne cechy DDD
ale sądże że uczepiłaś się tego zbyt kurczowo
piszesz że sie zmuszasz do zachowań wbrew sobie a po co??
moze takie nieracjonalne zachowania, nieprzewidywalne, powodują że ludzie od ciebie odchodzą?
może w kazdym dopatrujesz się wroga i drugiego dna?
może szukasz na siłę zła w innych zamiast cieszyć ich obecnościa..
nie da sie uniknąć porażek one są wpisane w nasze życie
to tak jakbyś poszła do wróżki i za wszelką cenę tyrzymała się scenariusza jaki zobaczyła w kartach
tylko pytam po co>
po co sie zadręczasz? i nie jesteś sobą ?