Sytuacja w polskich szpitalach położniczych. - Netkobiety.pl

Wiesz, moje dziecko ma już 13 lat, więc trochę się zmieniło w szpitalach, ale dwie uwagi mi się nasunęły:
- dobrze jest rodzić z ojcem dziecka, bo w takich sytuacjach może interweniować,
- to w jaki sposób traktują cię, to kwestia kultury osobistej... i pieniędzy.
Rodziłam w szpitalu rejonowym, który był na samym szczycie rankingu "rodzić po ludzku". Zapłaciłam za salę, za coś tam jeszcze i dla mnie to bardzo fajne wspomnienie, natomiast inne kobiety, które tam trafiły, bo najbliższy szpital, które nie płaciły z własnej kieszeni nie miały tak dobrych wspomnień. Ten sam szpital, ci sami ludzie, a zupełnie różne wrażenia.

Właściwie to można tutaj przywołać piosenkę "Daleko od noszy, od noszy najdalej /.../ omijaj szpitale".

Ciesz się maleństwem - niech się zdrowo rozwija!

to ja nataluszku trafiłam na jakiś inny szpital
po przyjęciu mnie na izbie przyjęć pani kazała usiąść mi na wózek inwalidzki i wziąść torbę na kolana,no ja byłam przeciwna bo mogłam spokojnie sobie wejść nawet po schodach na 4 piętro,ale pani pielęgniarka powiedziała że takie są przepisy i muszę na ten wózek usiąść
na porodówce mogłam być w skarpetkach
była połowa stycznia,a ja kazałam okno otworzyć bo było za gorąco otworzyły
i właściwie skakały koło mnie przez cały poród,jak nie położne to lekarze na przemian,tak więc czas spędzony na porodówce wspominam dobrze,no wiadomo pomijając ból,ale ten też da się znieść i to bez znieczulenia
na noworodkowym też ok,2 kobiety w pokojach,dzieci 24 na dobę przy mamie co dla mnie jest dużym plusem,bo znam szpitale gdzie dzieci są zabierane a dzieci rodzinie pokazywane tylko przez szybę,wszystkie zabiegi wykonywane przy mamie,pomoc przy karmieniu piersią,butelka na zawołanie przynoszona bez komentarzy
odwiedziny od godziny 9 do 21,co tez mi pasowało
jedynie przy pierwszym synu musiałam siedzieć w szpitalu 7 dni z powodu żółtaczki co było strasznie męczące
no i jedzenie szpitalne też do kitu,ale na szczęście w barze szpitalnym bardzo dobre

Choć rodziłam tylko raz (16 lat temu), to miałam okazję leżeć na dwóch oddziałach położniczych, oczywiście w dwóch różnych szpitalach. Z każdego z nich mam diametralnie inne wspomnienia. Do pierwszego trafiłam z powodu braku miejsc na patologii ciąży . To znaczy najpierw położono mnie na patologię, ale po dwóch godzinach kazano przenieść się piętro wyżej. Jak nie wiadomo o co chodzi, to wiadomo, zwykle chodzi o pieniądze, ale my byliśmy młodzi, nie było nas stać, a ja i tak nigdy w życiu nie dam pieniędzy za coś, co mi się po prostu należy. To pewnie dlatego leżałam tam ?aż? jeden dzień, a jednak wystarczyło, aby zobaczyć swoje i czym prędzej się stamtąd wynosić.

Niemal na moich oczach wykończyła się dziewczyna, bo - choć miała do tego wskazanie i było już grubo po terminie - zwlekano z wykonaniem cesarskiego cięcia. Rano widziałam też, jak inne kobiety, tuż po porodzie, leżały na korytarzu, na tym samym, po którym chodzili robotnicy aktualnie remontujący jedno z pomieszczeń. Musiały się ?wspaniale? czuć, kiedy pielęgniarka przy tych mężczyznach odchylała kołdrę, sprawdzając czy nic niepokojącego się nie dzieje. Wychodząc stamtąd byłam też świadkiem w jaki sposób przekazano młodziutkiej matce informację, że jej dziecko urodziło się z zespołem Downa. Nikomu nie życzę spotkania się z taką bezdusznością i brakiem empatii w miejscu, które z założenia powinno dawać człowiekowi pomoc i wsparcie.
Naprawdę wystarczyło mi, aby bez żalu i poczucia straty stamtąd uciec. 

Po wyjściu z tej rzeźni na prawie dwa miesiące trafiłam do szpitala, w którym potem także rodziłam. Po dwóch tygodniach czułam się tam niemal jak w domu - zaprzyjaźniłam się z personelem, ze stażystkami, współpacjentkami, było więc naprawdę sympatycznie.  Aż trudno uwierzyć, że można lubić przebywać w szpitalu, a jednak tam czułam się po prostu bezpieczna, wiedząc, że cokolwiek ze mną czy z maleństwem będzie się działo, to natychmiast otrzymam fachową pomoc. Wiem, wiem, miało być o porodówce, ale w tym szpitalu patologia ściśle powiązana była z oddziałem położniczym.

Sam poród wspominam bardzo dobrze ? w towarzystwie męża, w miłej atmosferze, z naprawdę dobrą opieką. Była ze mną położna, co jakiś czas dochodził lekarz prowadzący, czułam się w pełni ?zaopiekowana? i złego słowa nie dam powiedzieć na bezpłatny, rodzinny poród w państwowej placówce. Poród trwał bardzo krótko, bez komplikacji, nie chciałam nawet znieczulenia. Kiedy było po wszystkim, mogliśmy zostać z mężem sami, to do mnie należała decyzja czy synka chcę mieć w nocy przy sobie, czy jednak chcę odpocząć, podobnie było z karmieniem ? nikt na nic nie naciskał ani nikt niczego nie narzucał, bez słowa krytyki szanowano każdą moją decyzję.

Mało tego, kiedy było już po wszystkim, mąż poszedł do ordynatora (który był także moim lekarzem prowadzącym) z jakimś dobrym alkoholem, który chciał wręcz w geście wdzięczności. Lekarz ze słowami ,,to jest przecież moja praca? stanowczo odmówił.

Averyl niestety akcja "Rodzić po ludzki" zrobiła więcej złego niż dobrego. Dość powiedzieć, że prokuratura najczęściej wszczyna i kończy aktem oskarżenia postępowania o narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub poważnego uszczerbku na zdrowiu właśnie w związku z prowadzonym porodem i powtarza się jak manta jeden element opisu zarzucanego czynu: NIE PRZEPROWADZIŁ POMIMO ISTNIENIA WSKAZAŃ NAGLĄCYCH ZAKOŃCZENIA CIĄŻY POPRZEZ CESARSKIE CIĘCIE CZYM NARAZIŁ NA BEZPOŚREDNIE NIEBEZPIECZEŃSTWO UTRATY ŻYCIA I ZDROWIA MAŁOLETNIĄ/MAŁOLETNIEGO xxxxxxxxx.

Niestety w polska medycyna jest obecnie w stanie kryzysu na który składa się szereg czynników:

1. nieprawidłowe szkolenie lekarzy. Odejście od paradygmatu humanistyczne w rozumieniu chrześcijańskim (leczy się człowieka) do paradygmatu kantowskiego, którego skutkiem jest mechanicystyczne podejście do pacjenta - naprawia się chory narząd. Niby bez znaczenia ale moi profesorowie mieli umiejętność stawiania trafnych diagnoz z wykorzystaniem bardzo ograniczonego instrumnetarium. Dziś taka umiejętność należy do rzadkości;

2. błędny system, w którym o rodzaju procedury medycznej decyduje urzędnik NFZ a nie lekarz. To prowadzi do ubezwłasnowolnienia lekarza;

3. naturalny proces tworzenia się twardej skorupy - taka ochrona. Lekarz, pielęgniarka funkcjonuje w stresie, wiec zachodzi naturalny proces psychiczny polegający na zobojętnieniu - dlatego często pielęgniarki i lekarze traktują pacjenta na zasadzie "następny proszę". Duży stopień indywidualizacji pacjenta wiąże się ze znacznym obciążeniem emocjonalnym a to prowadzi do ryzyka błędu. Wiec to niestety naturalny sposób zabezpieczenia przed błędem. Choć nie powiem - należy sobie z tego zdawać sprawę i przeciwdziałać takiej oschłości.

wadą jest jeszcze to że jednak w większości szpitali trzeba w trakcie porodu leżeć,a wiadomo że to nie wpływa korzystnie
w moim szpitalu podobało mi się to że już w 2 dobie mogliśmy iść do domu

Mam na biurku jakieś 7 - 8 spraw po oddziałach położniczych. Wystarczy??

Słonko - na oddziale ginekologicznym spędziłem więcej czasu niż Ty;) Uwierz mi całe 6 miesięcy. Pewnie dlatego ciągle mi takie zgniłe jaja podrzucają.

oddział ginekologiczny a połozniczo-noworodkowy to chyba jakaś różnica jest

No i właśnie dlatego mógłbyś się powstrzymać od zabierania głosu w temacie, którego dogłębnie nie znasz (i nie poznasz) i pozwolić Nam, kobietom, wypowiadać się w naszej dziedzinie życia.

W "moim" szpitalu nawet maluszka przed naszym wyjściem z uśmiechem na twarzy ubrała pielęgniarka , ja miałam tylko zająć się sobą i czekać na męża . 

Swoją drogą szokuje mnie ta bezduszność, jaką opisujesz lub jaką sama miałam okazję zobaczyć podczas pierwszego pobytu w tego typu placówce. Oddział położniczy jest przecież jednym z najpiękniejszych, w jakich może pracować lekarz czy pielęgniarka - tam przede wszystkim rodzi się nowe życie, a nie choruje czy umiera.

Olinko, dzieci ubierano tylko wtedy, kiedy wyjątkowo nieporadna matka nie potrafiła zrobić tego tuż po kąpieli maluszka. Reszta należała do matki.

Fakt, personel był dość oschły. Oczywiście jak wszędzie, były wyjątki, ale były to pojedyncze jednostki tłamszone przez resztę 'chamówy'.
Tak naprawdę byłam po prostu zawiedziona i rozczarowana. Gdybym tylko mogła cofnęłabym czas i wybrała inny szpital.
Jedno jest pewne. Nie chcę tam wracać i nie chcę tam rodzić (w przypadku ewentualnej ciąży).

Może to dość samolubne, ale jedyne co mnie cieszyło to to, że nie byłam w tym wszystkim sama i że nie tylko ja spotkałam się z takim traktowaniem.
Dziewczyna, z która leżałam na sali miała poranione sutki bo jej dziecko non stop, 24 godziny na dobę musiało trzymać go w buzi. Efekty były okropne...Poprosiła pielęgniarkę o pomoc w bólu i jakikolwiek pomysł na rozwiązanie bolesnego problemu. Pielęgniarka powiedziała, że musi coś wymyślić bo to jej dziecko i to ona powinna wiedzieć co zrobić, a jak ją boli to niech mąż kupi jej Bepanten i po krzyku...

Na początek to powiem a raczej napiszę że jednak każdy Szpital rządził się swoimi prawami i podejściem do pacjentów a w tym wypadku do pacjentek. Ja byłam z wizytą 3 razy jeśli chodzi o poród. Wspomnienia są różne,choć dwa razy miałam w jednym szpitalu,a trzeci a zarazem pierwszy po za terenem ,ponieważ ówczesny szpital przeprowadzał malowanie oddziału położniczego.

Pierwsza ciąża  , skurcze około 24  karetka z lekarzem przyjechała po mnie chyba 20 minut po północy.W tym czasie odeszły mi wody i skurcze stawały się coraz częstsze... ale byłam tak cichutka że jadąc karetką lekarz co chwilkę pytał jak się czuję... Kiedy zajechaliśmy na miejsce lekarza nie było na oddziale,same położne. Zaczęły się pytania skąd ,który poród,które dziecko.... itd. Potem lewatywa i do ......... toalety. Troszkę sobie pobiegałam,co do obsługi , to niestety panie nie były miłe.Nie mogłam chodzić, spacerować...
Tak męczyłam się do godz 8 rano,wtedy zaczęły się bóle krzyżowe....... to było straszne.
Nie mogłam urodzić,wysiłek był ogromny czego skutkiem były plamki na twarzy,niczym piegi.Aa  zanim mnie położono pielęgniarki coś dyskutowały czy ze względu na wzrok nie powinno być cesarki,a ja że nie dostałam zaświadczenia niestety.
W pewnym momencie,kiedy dziecko nie chciało wyjść,pielęgniarka nacięła mnie ech...
i nacisnęła mi brzuch...kurcze myślałam że już po mnie.... ale udało się najpierw dzieciątko a potem łożysko....a potem szycie  i to bardzo długo trwało. Poczułam ruszające się nóżki mojego synka ,ocierały się o moje uda. Poleżałam jeszcze 3 godzinki ,aa i nie kazali mi zasypiać,a potem na salę. A to był Szpital Państwowy  ,chyba dawne kieleckie województwo,a może do dziś to samo.... województwo nie wiem...

Adam12, to wszystko nie jest takie proste jak mogłoby się wydawać.

Kuzynka męża w 7 miesiącu poszła na wizytę do ginekologa. Pracowała w sklepie i lekarz po comiesięcznej kontroli stwierdzał, iż może pracować nadal i nie ma przeciwwskazań do przerwania pracy, bo ciąża rozwija się prawidłowo i nie ma się czym martwić. Od razu po wizycie u lekarza pojechała na popołudniową zmianę do pracy.
W pewnym momencie dostała krwotoku, zaczęła rodzić w taksówce, po którą zadzwoniła jak tylko spostrzegła pierwsze krople krwi na spodniach. Pod szpitalem dziecko było już w nogawce jej spodni. Porodówka, cięcie spodni i oczom lekarzy ukazało się niestety martwe już dziecko...Obwiniała się o to, że to przez spodnie, że maluch może się udusił. Jak się okazało po badaniach i sekcji maleństwa okazało się, że dziecko miało liczne wady wrodzone, że jeśliby się urodziło to i tak byłoby tak chore, że najprawdopodobniej szybko by zmarło. Waga była tak mała, że dziecko nie kwalifikowało się do pochówku.
Po wnikliwszych badaniach okazało się, że dziecko nie żyło już MINIMUM 2 DNI (a przecież w tym samym dniu była u ginekologa i ten stwierdził, że maluch rośnie i jest zdrowy!!!).

Wezwano psychologa, rozmawiano z nią i z kuzynem męża. Psycholog powiedziała, że sprawa jest do wygrania, że odszkodowanie się jej należy. Ale za co wynająć prawnika? Przecież to dziany lekarz, prywaciarz. Stać go na szereg najlepszych prawników. Poza tym skąd czerpać siłę po takiej stracie? Odpuścili. Dzisiaj żałują, a lekarz, u którego była niedawno przeszedł na emeryturę...

Aha, a ciało dziecka, wrzucono do reklamówki jednorazowej z Reala i wrzucono do zlewu... Tak wspomina to kuzynostwo i nieżyjąca już matka kuzyna.

I powiedz mi Adamie, jak przeciętna rodzina, ma starać się o odszkodowanie? Rzadko kto zgodzi się prowadzić sprawę non profit, albo z klauzulą, że kasa dopiero po wygranym procesie...

Adamie, niestety dwoje tych dzieci nie żyje, jedno udusiło się pępowiną, bo na czas nie wykonano cc, drugie, zanim się zorientowano, nie żyło już od kilku dni, a lekarz nawet nie zauważył, że kobieta ma zatrucie ciążowe . Ona musiała to marte dziecko urodzić w sposób naturalny, co skończyło się dla niej dodatkowym, ogromnym urazem psychicznym. Obydwa te przypadki zdarzyły się w rzeźni, którą na wstępie opisywałam. Dziś mamy nowy, piękny, dobrze wyposażony szpital, ale ludzie, którzy stanowią kadrę medyczną, w ogromnej większości pozostali ci sami.

Oczywiście, że warto byłoby, aby rodzice starali się o odszkodowania, choćby po to, aby takie zaniedbania niosły za sobą jakieś wymierne skutki, niemniej to były ich świadome decyzje, które po prostu trzeba uszanować.

Nataluszku, to nieco inny temat, ale z powodu błędu lekarskiego moją dobrą koleżankę bardzo poważnie okaleczono. Skorzystała z prawnika przysługującego z urzędu. Co prawda dostała niższe odszkodowanie niż to, o jakie wnioskowała, ale relatywnie nie było ono niskie i wyszła ze sprawy zadowolona. Jeśli jest taka możliwość, to zawsze lepiej skorzystać z prawnika z urzędu niż zupełnie sobie odpuścić. I jedna praktyczna uwaga - z tego co wiem, nie warto skarżyć lekarza, a szpital, wówczas nie tylko łatwiej jest sprawę wygrać, ale też wyegzekwować zasądzone odszkodowanie. Oczywiście nie każdy lekarz ma związek ze szpitalem, jeśli jednak ma, to dobrze jest o tym pamiętać. Oby jednak nigdy nie było to potrzebne...

vinnga - widzisz to co opisujesz to właśnie modelowe zachowanie lekarza. Zamiast się rozczulać i cukrować po prostu zajął się monitorowaniem przebiegu porodu, czynności wykonał rutynowo i skutecznie.

Natomiast co do przewrażliwienia pacjentek - to właśnie skutki takich akcji jak rodzić po ludzku. No to wzięli się za nadskakiwanie rodzącym i jakoś mniej uwagi poświęcają na rutynowe czynności, które po prostu ratują życie.

Owszem jak jest potrzeba to należy rodzącą otoczyć opieką ale nie kosztem poprawności leczenia. Słowem są wskazania - to się tnie a GW niech sobie pisze co tam chce.

Nataluszek a możesz napisać coś więcej. Niestety nie mam czasu zajmować się tymi doniesieniami. W sumie za bardzo nie mam czasu nawet oglądać TV.

No to jasne. Ktoś popełnił błąd i teraz cóż dokumenty muszą zniknąć.

Nataluszek obawiam się, że niestety zawiniły system. To mogę powiedzieć ponad wszelką wątpliwość.

Co do reszty ciężko mi powiedzieć bo danych jest zbyt mało. Wygląda na to, że kobieta została prawidłowo zakwalifikowana do CC. Pytanie co było dalej, jak wyglądało postępowanie, czy zgłaszała dolegliwości itd. Trochę za mało info jak na dzień dzisiejszy.

Nataluszek co do oceny medycznej ciężko mi się wypowiadać bez dokumentacji.

Na pewno masz rację co do jednego - czekanie na USG bo lekarza nie ma jest skandaliczne. I odnosi się to do każdej specjalizacji. Niestety akurat lekarzom się tu obrywa a oni nie mają w tej sprawie nic do gadania. A obecność takich lekarzy co to się pomylili niestety tylko pogarsza sytuację.

W zasadzie za każdą taką śmierć trzeba by pozywać NFZ i Ministra Zdrowia to może....

Olinka nie bardzo rozumiem stwierdzenie o wyczuwaniu tętna bliźniąt - co oni KTG nie mają. Specem od porodów nigdy nie byłem. Wyceniono mnie aż na 3;D ale coś mi tu nie gra.

Na prawdę trzeba by to wyjaśnić i to do samego dna.