Szukam pomocy, boję się o swoje życie!!! - Netkobiety.pl

Tak, jestem tego swiadoma jednak w roku nie otrzymam juz zadnej pomocy, kontrakty z nfz sa juz wyczerpane, a do nastepnego roku jeszcze duzo czasu. Dlatego tu szukam osob, ktore maja o tym jakiekolwiek pojecie.

Napisalam juz wyzej, nie mam pieniedzy.

Nie otrzymam narazie pomocy, naraze nie jestem w stanie wyjsc z domu sama,  nie mam tez pieniedzy na lekarza, ktory przyjmie mnie prywatnie.

Dzieki, teraz wiem, ze umieszczenie tego tutaj bylo pomylka, nie sadzilam, ze spotkam sie tutaj z nasmiewaniem, nie szukam pomocy w znalezieniu pomocy specjalisty, tylko wsparcia.

Nie szukam motywacji bo ja mam, szukam odpowiedzi.

Mam w domu lekarza, sama studiuje kierunek medyczny, od zawsze mialam do czynienia z zaburzeniami psychicznymi, podbiegajacymi pod schizofrenię. Nadal nie rozumiesz, ze nie szukam diagnozy, powtarzam, szukam tutaj wsparcia.

Wlasnie sama bede musiala sobie z tym poradzic, z moja glowa nikt inny mi nie pomoze. Specjalista tez nie jest czarodziejem. Nie szukam rozwizania w farmakoterapii, chcialabym tylko pozbyc sie tego bagazu.

Przykro mi z twojego powodu, mam nadzieje, ze radzisz sobie lepiej niz ja.

To problemy naszych glow, jesli nie sa pochodzenia endogennego. Jednak teraz ja doszlam do granic wytrzymalosci, zarowno moich jak i mojego mezczyzny, ile mozna ogladac kogos placzacego. To wszystko powinno byc zrobione kiedy bylam jeszcze dzieckiem i okaleczalam sie na calym ciele, jednak nikt tego nawet nie zauwazyl, nikt nie zauwazyl wymiotujacej mnie po kazdym posilku. W moim wieku ludzie bawia sie i ciesza sie zyciem, a ja nad nim ubolewam.

Masz wsparcie w swoim facecie? Moze on moglby Cie jakos wesprzec.
Ja mialam podobnie, u mnie zdiagnozowano nerwice lekowa, nadal sie z nia zmagam, biore leki od dluzszego czasu.
Poprostu wszystko co nagromadzilo sie wczesniej wychodzi w terazniejszosci pomimo tego ze masz wszystko czego Ci potrzeba a jednak przeszlosc wraca...
Poszukaj w necie sa darmowe pomoce psychologiczne
Trzymaj sie i szukaj pomocy gdzie sie tylko da

To co opisujesz brzmi jak zaburzenie z kręgu depresji endogennej, ale bez porządnej diagnostyki nic się nie da zrobić. Tu niestety potrzebny jest lekarz psychiatra.

Co do NFZ - myślę, że nikt nie odeśle osoby z myślami rezygnacyjnymi a tym bardziej SAMOBÓJCZYMI - za to jest prokurator. Wiec może warto wbić się do psychiatry. Jeżeli studiujesz kierunek medyczny powinnaś wiedzieć, gdzie masz Klinikę Psychiatrii - ostry dyżur działa 24 godziny na dobę. Jeżeli potrzeba Ci wyjść z domu - może napisz miasto, może uda się coś wymyślić, żeby Ci pomóc.

Partner, czy to mąż czy (jeszcze?) nie mąż, autorka nie pisała ani słowa.

I co niby ma ten facet zrobić? Nie wiem, kto z Was ma osobiste doświadczenie bycia w związku z osobą z poważniejszymi zaburzeniami psychicznymi. Ja mam, czteroletnie, przez te 4 lata, mimo tego, że ja mam jednak pewną wiedzę, wiedziałam, czego się spodziewać, umiałam rozpoznać różne rzeczy, interweniować w razie potrzeby, kilkukrotnie sama wylądowałam w gabinecie, w tym raz korzystałam nie tylko z porad, ale i z pomocy farmakologicznej, tak duże to było obciążenie psychiczne.

Czego się spodziewacie po partnerze? No jest i pewnie się stara, skoro rosiczka pisze o nim tak pozytywnie, ale pewnie sam potrzebuje wsparcia i oddechu (o ile nie terapii), a po drugie to nie jest film, gdzie miłość każdego uzdrowi. Na nawarstwiony przez lata syndrom DDA z powikłaniami wsparcie ukochanego nie wystarczy.

A ta jedna wizyta za 80 zł (swoją drogą stawka raczej z małej miejscowości a nie dużego miasta uniwersyteckiego), to co jej da? Ten sposób akurat w niczym jej nie pomoże, bo po jednej wizycie, to psycholog ją wysłucha i zaprosi na kolejną. I tyle.

A ja uważam że porada specjalisty /psychiatry/ jest tutaj niezbędna!  Darmowe wizyty są przy ośrodkach pomocy społecznej, a w  dużym mieście również każda dzielnica ma taki ośrodek. A swoją drogą, autorka studiując medycynę, powinna orientować się że fachowa pomoc jest jej niezbędna. Kiedyś też miałam problemy, co prawda o  lżejszym przebiegu i lekarz przepisał mi lek który w ciągu tygodnia "postawił mnie na nogi". Była to jakaś forma depresji, która nie pozwalała normalnie funkcjonować.

Dokładnie tak.

Ale jak już pisałam - szewc w dziurawych butach chodzi ;-).

Autorko. Pomoc psychiatryczna jest niezbedna, na cito.

Adam, nie wiesz, czy jej facet staje na uszach. Jesli kobieta szuka pomocy anonimowo na forum internetowym, zamiast przy wsparciu partnera udac sie do stosownego osrodka, tzn, ze obecnie male ma w nim wsparcie. Nie osądzam, stwiedzam tylko fakt. Zgadzam sie, zycie z taka osoba i pod taka presja moze byc koszmarnie trudne, ale ona w tym momencie wymaga dzialan radykalnych i przejecia kontroli - wziecia za chabety i zawiezienia do osrodka. Zwlaszcza te okaleczenia sa niebezpieczne - to objaw glebokiej psychozy.

Dziekuje wam wszystkim bardzo bardzo serdecznie, ciesze sie ze istnieja jeszcze ludzie z takim altruistycznym podejsciem,  cieplej na sercu sie robi.
Co do faceta to wspiera mnie i staje na uszach, sam ma malo czasudla siebie, a poswieca kazda minute narozmowy ze mna, jednak gdy ja wybucham placzem, on nie wie co ma zrobic , jak sie zachowac, nie chce go tym obciazac, nie chce tez zeby mial mnieza wariatke, moja mamama endogenna depresje, z zaburzeniami schizofrenicznymi,  zawsze bal sie o to ze moge miec w przyszlosci podobne zaburzenia, a teraz to sie dzieje. On planuje dla nas wspaniala przyszlosc i prosi jedynie zebym byla szczesliwa, to jest straszne, poniewaz jestem szczesliwa z jednej strony, ale to i tak nie pomaga mi przestac plakac. On mnie utrzymuje jeszcze przez ten rok, strasznie mnie kocha, ale moje zachowanie moze doprowadzic do stanu w ktorym uswiadomi sobie ze nie chceze mna zyc, tego tez jestem swiadoma on ma swietlana pzyszlosc przed soba, a ja ter jestem tylko kula unogi, chociaz wiem ze jestem jego calym swiatem.

1. nie twierdzę, że staje na uszach, tylko, że może stawać na uszach - rano mam problemy z precyzją wypowiedzi;

2. przy zaburzeniach psychicznych trzeba zastosować duży margines ostrożności w wyciąganiu wniosków z faktu szukania pomocy na forum. Ona może bardzo dużo rzeczy ukrywać przed facetem, z miliona powodów.....

3. co do rozwiązań radykalnych - trochę się z Tobą zgadzam, jednak bardziej zasadne jest postąpienie z Rosiczką uczciwie. Tzn. postawienie jej wyboru albo idzie po dobroci albo z pewną pomocą osób trzecich. Z przymusowego - bez ostrzeżenia - jej zawiezienia do szpitala jest co do zasady więcej nieszczęścia niż szczęścia.

Rosiczka trochę demonizujesz.

1. piszesz, że Twój chłopak jest na medycynie, ma więc świadomość obciążenia genetycznego i rodzinnego chorobą psychiczną. To, że się boi, że Ty również zachorujesz, wiesz nie znam gościa, ale sam bym się bał. Nie dlatego, że przekreśliłoby to moją świetlaną przyszłość, ale dlatego, że nie chciałbym, żeby moja dziewczyna cierpiała a taka choroba zawsze wiąże się z cierpieniem....Poza tym jak dla przyszłego lekarza osoba chora może być kulą u nogi.

Poza tym pamiętaj: WIDZIAŁY GAŁY CO BRAŁY - wiem, że chcesz go chronić i chronisz też siebie, ale wiesz z drugiej strony pozbawiasz i siebie i jego pewnego pięknego doświadczenia, bycia z tym kogo się kocha w trudnej chwili.

2. Choroba mamy pokazuje, że hospitalizacja jest może okazać się dla Ciebie niezbędna, a szpitala psychiatrycznego nie ma co się bać. Tam na prawdę nie gryzą;

3. Co do pracodawcy itd. na prawdę nie masz obowiązku ujawniać ani stanu zdrowia, ani faktu pozostawania pod opieką psychiatry, ani faktu hospitalizacji w szpitalu psychiatrycznym - O ILE ZAJDZIE KONIECZNOŚĆ HOSPITALIZACJI;

4. I NA KONIEC UWIERZ MI, ŻE LEPIEJ BYĆ PACJENTEM NA ODDZIALE PSYCHIATRII I MIEĆ KARTOTEKĘ W SZPITALU PSYCHIATRYCZNYM, NIŻ ZOSTAĆ PACJENTEM ZAKŁADU MEDYCYNY SĄDOWEJ I MIEĆ KARTOTEKĘ W PROKURATURZE W ZWIĄZKU ZE SKUTECZNYM DOKONANIEM SAMOBÓJSTWA.

Rosiczka poza tym:

1. do, że udasz się na tzw. ostry dyżur nie jest jednoznaczne z tym, że pójdziesz do szpitala;

2. nie da się załatwić "po cichu" każdy lekarz ma obowiązek prowadzenia historii choroby, ona jest co do zasady tajna i tylko sąd lub prokurator - W BARDZO WYJĄTKOWYCH OKOLICZNOŚCIACH - ma prawo sobie tam pozaglądać. W innych sytuacjach kontakt z historią choroby mogą mieć tylko lekarze.

3. a w szpitalach psychiatrycznych nie jest tak strasznie, w zasadzie to całkiem sympatyczne miejsca, i towarzystwo też da się polubić;)

Słuchaj zapalenia płuc nie wyleczysz psychoterapią i nie poradzisz sobie z nim sama. Depresji endogennej też nie............Leki mogą być niezbędne, poza tym konsekwencją nie zastosowania farmakoterapii może być samobójstwo.

Co do postawy wobec samobójstwa, masz myśli rezygnacyjne, samobójcze, pewne też jakąś formę autoagresji, jeszcze możesz nad tym panować, ale nie wiadomo jak długo. Jeżeli to depresja endogenna, któregoś pięknego dnia możesz po prostu wybrać się "windą do nieba"...Niestety w depresji endogennej ryzyko skutecznego samobójstwa wzrasta zwłaszcza w początkowym okresie poprawy stanu zdrowia....Po prostu możesz nie mieć już zdolności rozpoznania znaczenia swojego postępowania oraz pokierowania swoim zachowaniem....

Po pierwsze rzecz najważniejsza-nadrzędna-jeżeli osoba poczytalna-tudzież w pełni sił umysłowych, nie wyraża zgody na leczenie-jakiekolwiek-tutaj mowa jest oczywiście o leczeniu psychiatrycznym- nikt nie ma prawa jej do tego zmusić. Sprawa miała by się o wiele łatwiej, gdyby autorka "odpukać" straciła świadomość w stopniu, umożliwiającym ubezwłasnowolnienie, w celu dalszej pomocy.

Dla jasności piszę przykładowo jak jest-autorka nie chce namieszać sobie w papierach, a więc odrzuca sens potencjalnej pomocy.

Nikt siłą niestety nie zaprowadzi ją ani do psychiatry, ani tym bardziej nie umieści jej na oddziale psychiatrycznym.

Osobiście mogę napisać, że osoba z forum-Missnowegojorku-znajdziesz ją w kafejce "Jestem brzydka" przebywa na dziennym oddziale psychiatrycznym i bardzo to sobie chwali. Odsyłam do jej historii.

Leczenie psychiatryczne mylnie utożsamiane jest z tzw. "czubkami" "białym kaftanem" "pokojem z miękkimi ścianami i bez klamek"-nic bardziej mylnego-terapię, jak i środki farmakologiczne dobiera się indywidualnie, po wnikliwym rozważeniu przypadku.

Adam-niestety my, w takiej sytuacji mamy po prostu związane ręce-nawet psychiatra z najlepszymi chęciami nie jest w stanie pomóc, gdy osoba z problemem się do niego nie zgłosi...tak jest niestety.

Ze swojej strony mogę poradzić wizytę w Ośrodku Pomocy Społecznej-liczne działania pomocowe realizowane w ramach Funduszu Europejskiego "Kapitał Ludzki", tam też prowadzone są programy, gdzie głównymi koordynatorami są psycholodzy-co prawda nie psychiatrzy, ale pomocą są gotowi służyć. Pytanie tylko, czy autorka będzie chciała się po takową pomoc udać....

Szpital odpada

Czego więc oczekujesz, odrzucając wszystkie możliwe formy pomocy? Boisz się lekarzy, nie chcesz ich odwiedzać, idź do księdza, jak radziła osoba u góry.

Jestem ateistką, a ksiądz jest osobą która nie ma pojęcia o temacie tu poruszanym, bo jest zwyklym nie wysztalconym w tym kieruku czlowiekiem.

postaram sie wytrzymac do stycznia, wtedy sa pierwsze terminy na wizyty, dziekuje wam bardzo za wsparcie to wiele dla mnie znaczy

Prawdopodobnie masz silna nerwice lekowa.ja tez to mialam

odcukrzali ci mozg glukoza? cuda

A ja byłam na oddziale. I co ze mną zrobili? Postawili na nogi

Tego nie chcesz, tamtego nie chcesz... To gnij sobie w swoim bagienku i narzekaj na pogarszające się samopoczucie...
A jak Cię facet zostawi, wylądujesz w szpitalu po próbie samobójczej (jeśli przeżyjesz, of course), to może ruszysz tyłek do działania.
To nie przepowiednia, to fakt. W moim przypadku tak było.

ja biore velaxin i jakos nie odczuwam problemow z pamiecia
wydaje mi sie ze nawet pamiec mi sie poprawila rowniez studiuje tez balem sie jak ty yjsc z domu td poszlem do pani doktor  psychiatry dala mi leki kazala sie umowic sie na psychoterapie i teraz juz po kilku dniach zazywania lekow czuje sie lepiej przestalem bac sie wychodzenia z domu jedyny minus to niemoznosc picia alkoholu

Velaxin
Możliwe skutki uboczne: Zaparcia, nudności, zmęczenie, bóle i zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, bezsenność, nerwowość, senność, pocenie się (w tym pocenie nocne), wzrost ciśnienia, kołatanie serca, jadłowstręt, zmniejszenie apetytu, biegunka, niestrawność, wymioty, ból brzucha, dreszcze,gorączka, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zmniejszenie lub zwiększenie masy ciała, bóle mięśni i stawów, pobudzenie, lęk, dezorientacja, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia czucia, drżenie, częste oddawanie moczu, brak orgazmu, zaburzenia wzwodu, zaburzenia wytrysku, zmniejszenie libido, zaburzeniacyklu miesiączkowego, duszność, świąd, wysypka skórna, zaburzenia widzenia, szumy uszne. Przerwanie leczenia wenlafaksyną (zwłaszcza nagłe) prowadzi do wystąpienia objawów odstawiennych (najczęściej zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, pobudzenie lub lęk, nudności i wymioty, drżenie, pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca oraz chwiejność emocjonalna). W przypadku wystąpieniainnych, niewymienionych działań niepożądanych należy poinformować lekarza.

może niekorzystnie wpływać sprawność psychofizyczną i zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługę maszyn.

Rosiczka - jak będziesz miała raka to też będziesz marudzić, że chemia ma skutki uboczne??

Nie zyczcie mi raka.