Samotna. NIE singielka - Netkobiety.pl

Hej
Dopiero rok minął od rozstania. To dość krótko, długo byliście razem?
Ludzie, jeśli czują się tak jak Ty, to są sami całe lata. Za bardzo skupiasz się na szukaniu faceta. Sama piszesz, że masz ogólnie szczęśliwe życie. Na razie na nim się skup, a gdy pojawi się jakiś ciekawy mężczyzna na horyzoncie to wtedy działaj.

allegra90: Byliśmy razem niecały rok. Właściwie nie była to jakaś wielka miłość, ale bardzo się przywiązałam i po prostu teraz ciężko mi samej.

Mati90: Masz rację I ja dobrze wiem, że powinnam myśleć pozytywnie i iść naprzód, ale samotność mnie przytłacza (szczególnie w weekendy - np. cieszę się, że długi weekend się kończy, bo będę miała więcej zajęć i mniej czasu na rozmyślanie).

Dziękuję Wam za dobre słowa, uśmiechnęłam się, jak je czytałam. Macie duuużo racji. Postaram się wprowadzić Wasze rady w życie, ale nie będzie łatwo...

Na pewno każda z was ma jakie zainteresowania i Hobby puki co starajcie się swój wolny czas spędzać zajmując się rzeczami które lubicie i które sprawiają wam radość ja tak robię i nawet pomaga
Niestety idzie zima co nie nastraja zbyt pozytywnie w takiej sytuacji, wiecie pewnie o co mi chodzi prawda ale z drugiej strony te długie wieczory są dobre np na wypad do kina kawiarni i nie mówcie same no jak to, ano same albo ze znajomymi ja nic złego w tym nie widzę a może akurat uda się kogoś na takim wieczornym wypadzie spotkać  prawda

Świetnie Cię rozumiem. Dla mnie singiel to osoba, która chce być sama, taka której z tym dobrze. Ja też się czuję samotna, mam 26 lat i ciężko mi już kogoś poznać. Najpiękniejsze lata spędziłam z facetem, który mnie nie kochał, szkoda, że powiedział o tym tak późno. Półtora roku jestem sama. Mieszkam w małej dziurze, ciężko tu kogoś poznać i nie ma gdzie wyjść. Ale Kochana ja wychodzę z założenia, że co ma być to będzie. I spotkamy kogoś kto nas pokocha. Powtarzają, że samo nie przyjdzie. Na pewno trzeba czasem dopomagać szczęściu, ale nie każdy ma taką możliwość. W dużym mieście jest więcej rozrywki miejsc gdzie można spędzić wieczory. W małych nie ma ich wcale, albo są nieliczne, wszyscy się znają. Jedyna rozrywka to piwo pod blokiem na ławeczce. Szukanie na siłę też nie wyszło mi na dobre. Zawiodłam się nie raz. Teraz już nie szukam, cierpliwie czekam i rozglądam się w koło żeby czegoś nie przegapić. Nic na siłę wydaje mi się że to dobre podejście.

Oczywiście, że trzeba wychodzić z domu. I ja wychodzę, owszem! Zawsze świetnie się bawię, fajnie spędzam czas. Ale co z tego, jak w dalszym ciągu nie mogę poznać nikogo odpowiedniego? A jak rozmawiam z zajętymi mężczyznami w jakimś barze czy klubie, to wszyscy się dziwią, że jestem samotna. Bo podobno nie wyglądam. No tak, na zewnątrz nie wyglądam, ale w środku płakać się chce Także to nie zależy od wyjść bądź nie-wyjść do ludzi. To jest FATUM

Witaj.Przeczytalem Twój post i zrobiło mi się tak jakoś smutno.Wiem co czujesz bo obecnie jestem sam i czuję ogromna samotność,ale Ty jesteś jeszcze taka młoda i jestem pewny,że niedługo poznasz wartościowego faceta,czego życzę Ci z całego serca.Nie jestem dobrym doradcą akurat w tym temacie,ale trzymam za Ciebie kciuki i zachowaj spokój.Będzie dobrze i pisz tutaj to pomaga.Pozdrawiam

Dziękuję, isco67
Wiesz, ja coraz częściej myślę, że to co najlepsze już za mną, że już przeżyłam najlepsze lata życia. Boję się iść w przyszłość w pojedynkę. A jeszcze bardziej boję się tego, że serce mi w końcu skamienieje, tak bardzo przyzwyczaję się do samotności, że nie będę w stanie z nikim już nigdy być. Przez to ciągłe czekanie.
Dzięki za dobre słowa i życzę Ci wszystkiego co najlepsze! Żeby życie Ci się ułożyło z kimś innym, \z kimś lepszym. Choć to będzie trudne, 7 lat to tak długo...

Cześć kochani
Dalej jestem sama, nic się w moim życiu nie zmieniło, z wyjątkiem jednego - poznałam KOGOŚ. Bardzo fajny chłopak, mamy tysiące wspólnych tematów. Pracowaliśmy tydzień temu przy wspólnym projekcie, później on odprowadził mnie do domu, wymieniliśmy kontakty, standardowo. Od tego czasu rozmawiamy niemal codziennie, ale... nie spotkaliśmy się na żywo ani razu. Fakt, on jest bardzo zapracowany, sporo pracuje i studiuje.
Ale do czego zmierzam - ja od razu zaczęłam wyobrażać sobie nie wiadomo co, a to chyba błąd. Bo nasze relacje są czysto koleżeńskie. I tu pytanie do innych samotnych kobiet - czy Wy, gdy poznajecie jakiegoś mężczyznę,  też macie tendencję do natychmiastowego wyobrażania sobie, że zaraz będziecie razem, wspólne randki itp? Czy to z moją psychiką jest coś nie tak?

Zachowaj zdrowy rozsądek, bo jeśli coś by w tej sprawie nie wypaliło, będziesz bardziej rozczarowana. Nie nastawiaj się od razu na miłość, ale spędzaj czas miło, wypełnij pustkę, nigdy nie wiesz jaki będzie finał:) Ale rozważnie myśleć o ewentualnym związku bądź jego braku!