Czy sie poniżam walcząc o niego? - Netkobiety.pl

Gdybym kierowała sie jakimkolwiek scenariuszem to bym sie nawet nie zastanawiała czy jechać, unioslabym sie duma i nigdy w życiu nie odezwała. Brutalnie to napisałeś choć pewnie i właściwie z tym poniżaniem, tylko czy jesli w grę wchodzi wyższa wartość to nie warto czasem schować dumę w kieszeń? Związek zakończony przez telefon,po kłótni, bez wyjaśnień o co chodzi a tak to w drodze konfrontacji może zrozumiem , może to cos da a jesli nie to może chociaż ja sobie łatwiej dam spokój?nie próbowałeś nigdy niczego naprawić?

Nie ukrywam, ze to nie jest rzecz, która chciałabym przeczytać ale doceniam szczerość i formę przekazu. Mowię o wartości związku, który mieliśmy, który trwał, mimo wcześniejszej odległości (ok 100 km). Praktycznie u niego mieszkałam i dojeżdżałam do pracy. To co mam na swoją obronę i dlaczego tak sie bije z myślami to to, ze zdaje sobie sprawę z tego, ze jesli komuś na czym/kimś zależy to potrafi sie postarać, tylko z grę wchodzi przeszłość i teraz 2000 km odległości. Nie jestem małolata choć może 30-stka to dla kogoś mało, to mam za sobą pewne doświadczenia, choćby np kiedy rozstałam sie po 10latach związku bo pił i dopiero kiedy mnie uderzył to podjęłam decyzje o rozstaniu. Niestety na kolejne związki miało to w pewien sposób wpływ. Dopiero kiedy spotkałam jego to dużo sie zmieniło. Mimo, ze podchodziłam na początku z duża rezerwa do tego związku, to właśnie on mnie przekonywał, ze warto. W końcu zaczelam myślec, ze z powrotem można sobie ułożyć życie i on tez do tej pory mnie o tym przekonywał. To nie jest tak,ze zakochalam sie od razu, popełnialiśmy oboje błędy, tylko kiedy ja cos zepsulam jemu dość łatwo przychodziło aby sie pogodzić.On jest kimś energicznym, mającym swoje zdanie jednak tez mimo wszystko skrzywdzonym i czego sie domyślam, to ze teraz przez odległość podjal ta decyzje.  Boje sie, ze moja gafa, czyli dołożenie swoich egoistycznych pobudek, ze jest mi zle, którymi go obciazylam w trudnej dla niego sytuacji, spowodowały myśli o zakończeniu związku. O dojściu do wniosku, ze nie ma sensu sie starac skoro on jest tam a ja tu i ze wcześniej kiedy sie starał (mowię o byłej żonie),to niestety nie wyszło i ze teraz może być tak samo. To do czego dążę to dowiedzenie sie prawdy, choć boje sie przyznać, ze może mnie ona złamać. Tak łudzę sie, to prawda, ale czy nie warto żałować rzeczy, które sie zrobiło niż tego ze pozostało sie biernym?

Jest gorzej niż myślałam, bo spodziewałam sie choć jednej pozytywnej opinii ale chyba nic z tego i z cała pewnością masz racje, nie dociera to do mnie! Nie potrafię ogarnąć tym swoim małym rozumiem jak ktoś kiedy go odwoże na lotnisko, mówi kocham cie a pare dni pózniej zrywa. Może i jestem sentymentalna to fakt ale skoro cały związek przekonywał mnie ze to jest cos wyjątkowego to w szoku cieżko mi sie do tego przyznać do porażki. Napisałam na forum, bo sie ludzilam, ze ktoś tak miał, ze ktoś potwierdzi, ze robię cos dobrego, pomagam uratować związek ale raczejnic z tego. nie wiem co zrobię, chciałabym pojechać, choćbym miałabym za to dostać burę ale nadzieja, ze mam racje czasami wygrywa. Nawet jesli poniosę porażkę to przynajmniej wiem, ze nigdy w życiu nie będę sobie zarzucać,ze mogłam cos zrobić. Pragnę spróbować i nawet jesli poniosę kleske to może to co wyniose z tego doświadczenia pomoże mi ogarnąć niespokojne myśli i burze uczuć, którymi sie teraz kieruje. Jesli ktokolwiek bedzie chciał wiedzieć jak to sie skończy i jesli podejmę decyzje czy pojadę to obiecuje sie odezwać jak potoczy sie ta jedna z wielu beznadziejnych spraw, które tu sie rozgrywają. Mam jeszcze tydzień na podjęcie decyzji wiec "do napisania":/

a ja odnoszę wrażenie, że to przez twoje kaprysy i wieczne pretensję chłop zrezygnował, bo po co ma się męczyć na odległośc bez wsparcia, kiedy druga strona powinna podnosić go cały czas na duchu, a nie wiecznie się pretęsić o brak czasu, o nie zrobienie tego czy tamtego. Ulżylo mu, że się odciął od Ciebie, a wiesz czemu? bo ma dość jazd i pretensji z Twojej strony, że cokolwiek nie zrobi to jest źle. Jedź kobieto, póki nie jest za późno może coś zdziałasz, ja sądze, że mu zależy czeka teraz na Twój ruch.

Z tej mąki chleba nie będzie.

Kiedy właśnie dlatego sie z tym bujam, nie chce naciskać tylko chce go postawić w sytuacji kiedy bedZie mieć wystarczająco dużo czasu do namysłu, dopiero po jakimś czasie sie pojawić i dopiero wtedy sie przekonać co tak naprawdę jest dobre.  Zanim tam pojadę mińie 2 tygodnie, wiec to chyba wystarczająco dużo czasu. Dobrze może jemu jest zle ale to nie powód żeby porzucić cos co nas łączyło. Życie nie jest bajka, nie raz sie o tym przekonałam, mam stała prace, uwielbiam ja ale dużo brakuje do określenia dobra jakoś pracy, bo nie raz miałam ochotę walnąć mojej kierownicce za mobbing personalny. Tylko dlatego tego nie robię bo mam rodziców na utrzymaniu. Wiec mimo wszystko potrafię rozgraniczyć prace od życia prywatnego,dlatego sie czepialam, bo jego niepowodzenia miały wpływ na nas. Co ma być to bedzie, albo skapituluje i nie pojadę albo zrobię z siebie totalna idiotke ale na pewno wam dam znać, bo jesteście osobami obiektywnymi, które nie musza a piszą, mogą mieć w nosie czyjeś rozterki ale starają sie pomoc, dzięki.

A dla mnie to akt desperacji ( to ze chcesz sie 'zabrac' z jego rodzicami to juz w ogole ) .pogorszysz sytuacje. Jakby tesknil to by napisal. Ale on ma juz dosc.

A ja uważam, że facet się nie odzywa, bo mu nie zależy. Tyle.

No to teraz wszystkich zaskoczę, bo jego brat dzwonił do mnie żeby sie cos zapytać i powiedział (nie wiedzac, ze sie rozstalismy),ze on przyjeżdża w tym tygodniu. Teraz można dopiero zachodzić w głowę co nie? Bo powiedział, ze przyjeżdża bo nie znalazł pracy, poskładal wszędzie cv i na czas oczekiwania zjeżdża do Polski i jesli ktos sie do niego odezwie z pracodawców to wtedy poleci. Czy sobie na za dużo pozwalam wyobrażając, ze sie pojawi?

haha, sprawę masz chyba rozwiązaną, sądzę, że to właśnie on poczynił kroki ku temu jeśli nie odezwie się, to sama zaproponuj spotkanie i sobie pogadajcie

latika803, piszesz

no nie, tego nie bedzesz sobie zarzucac, ale za to bedziesz sobie zarzucac, ze sie ponizylas,ze w akcie desperacji zrobilas cos, czego sie po prostu nie robi.O uczucia sie nie zebrze. A ciagle epatowanie swoimi uczuciami, to nic innego jak zebranie .Narzucanie sie komus nie wzbudza szacunku, wrecz przeciwnie , niechec.

On jasno i wyraznie sie zdeklarowal.Uszanuj to.

P.S.

rockwoman7, to NIE jest smieszne.

szczescie ? jakie szczescie?
zalozmy , ze jestem facetem i rozstaje sie z kobieta,bo nie chce z nia byc, to zadne blagalne "walczenie " niczego nie naprawi/zmieni .
Mieli oboje czas , by zyc.
Jak widac na zalaczonym obrazku, nie umieli ze soba.

Pora sie z tym pogodzic, a nie zaklinac rzeczywistosc.Sa rzeczy, ktorych nie da sie zaczarowac.

:-))

Chyba każda na Twoim miejscu by sobie to wyobrażała. Możliwe że się odezwie,jeśli nie to Ty zrób pierwszy krok i się z nim spotkaj. Porozmawiacie na spokojnie
,tylko bez wyrzutów i kłótni Musisz nad sobą popracować,żeby doceniać chociaż minutę bycia razem.

tak, bo kazda kobieta chce być tą księżniczką o którą trzeba walczyć do upadłości, a jak to ona wulgaryzm, to mimo wszystko, milczenie i duma to jest sam wyraz szacunku wobec siebie. Szkoda gadać rób swoje, to co Ci serce dyktuje a nie połowa kobiet na tym forum

Walczyć o uczucia? Jeżeli dwie osoby te uczucia łączą, to nie trzeba o nie walczyć. A starać się o utrzymanie związku, owszem, można, ale pod warunkiem, że chcą tego obie strony.

Nie wiem, co mi miało udowodnić opisanie Twojej sytuacji, bo ona tylko potwierdza moje słowa - zrobiłaś krok, a facet nie stchórzył, tylko zwyczajnie nie chciał przyjść. Jeżeli komuś zależy na drugiej osobie, to żadne "boję się" (czego?) nie powstrzyma go przed wyjściem naprzeciw. A dziś "spotykacie się w nadziei", tylko nadziei czyjej? I na co? Tylko Ty wiesz, na ile to jest "staranie się o coś wartościowego", a na ile przedłużanie agonii związku bez przyszłości.

Wiem, ile daje konfrontacja oko w oko, ponieważ postąpiłam kiedyś podobnie, jak teraz autorce odradzam - pojechałam "wyjaśniać". Tylko, że to było jakieś 8 lat temu. Do dziś pamiętam gorycz płynącą z poczucia poniżenia - tak, właśnie tę. Bo tę płynącą z końca związku dużo łatwiej jest zaakceptować.

Nikt nie zakazuje tutaj Autorce niczego, ale zapytała o opinię i my wyrażamy ją na podstawie własnych doświadczeń, przemyśleń i wiedzy. Niech wie, jakie mogą być konsekwencje, których samodzielnie nie raz przewidzieć się nie da. To, że ten pan ma zamiar zjechać do kraju, a nasza Autorka nie dowiedziała się tego od niego - również uważasz za dobry znak? Ja wręcz przeciwnie. Życzę Ci Latika jak najlepiej, najbardziej tego, byś nigdy nie żebrała o uczucia ani w tym związku, ani w żadnym innym. I nie, nie uważam, że jak facet się płaszczy to wtedy jest to godne szacunku. Jeżeli relacja jest szczera, a zaangażowanie obustronne, to o okazanie uczuć prosić nie trzeba. Natomiast kiedy uczuć z jednej strony brakuje - prosić nie warto.
I nie oceniam tu, czyją winą jest obecna sytuacja w związku Autorki. Bo nie o tym jest teraz rozmowa. Jeżeli ja miałabym coś do powiedzenia w kwestii swojej winy - że przepraszam, że chciałabym dostać szansę, aby pokazać, że się zmieniłam, to bym to zrobiła - ale na odległość. Mailem, telefonem, listem. I potem poczekała. Brak odzewu - czas żyć dalej bez niego. Ewentualnie uzgodniłabym z drugą stroną termin i warunki spotkania. Bo inaczej taki wyjazd jest stawianiem partnera pod ścianą, brakiem szacunku dla jego "nie". To trochę tak, jak by się mówiło "wiesz, zmieniłam się, ale i tak ma być jak ja chcę, dlatego przyjechałam, choć Ty tego nie chciałeś". Nie wiem w jaki sposób takie zachowanie miałoby niby pokazać, że bluszczem się już nie jest. Niebycie bluszczem to właśnie pozostawienie komuś swobody decyzji, nieosaczanie swoją osobą.
Jeżeli to uczucie z jego strony jest, da o sobie znać prędzej czy później. Niecierpliwością i chęcią postawienia na swoim "na już" można tylko zniszczyć coś do reszty.

A rockwoman7 proszę jeszcze, aby poprzestała na merytorycznych argumentach, bez niezdrowych emocji. Skoro przestałaś być bluszczem w życiu osobistym, to tym bardziej na forum nie powinnaś mieć problemu z zaakceptowaniem, że można mieć zdanie inne od Twojego i nie oznacza to od razu "chrzanienia pierdół".

Tak jak obiecałam to napisze, choć nie jest mi łatwo, ze doszło do spotkania, właśnie dziś i niestety nic z tego nie bedzie. W sumie powiem, ze sama nie wiem jak do tego doszło, czy cos pominelam, gdzie i kiedy może go zaniedbalam,gdzie był ten błąd ale przez to wszystko sie pogubilismy a właściwie on. W sumie nie wiem czy to czasem nie było wytłumaczenie dla porzuconej ale suma sumarum  on już po prostu tego nie czuje. Ale powiem jedno-nie żałuje spotkania, wiem, ze może być cieżko w związku ale nigdy sobie nie bede w kasze pluc, ze sie nie starałam. On zawalił, u niego sie popsuło a ja nie wiem kiedy, bo gdy sama sie obwiniając, ze to przeze mnie , ze sie czepialam jak pojechał to sie okazało, ze to już zaczęło sie walić wcześniej, szybciej już o tym myślał. A najbardziej nie mogłam tylko znieść tej obłudy, kiedy mówił, ze jemu tez nie jest łatwo i nie wie co sie tak do końca stało. Nie chodzi o była ani o inna to na pewno i co najgorsze to teraz kiedy jestem sama to sie  po prostu boje tej samotności. Pewnie minie długi okres czasu zanim sie ogarne i niestety jak to ktos na forum napisał to szkoda ze to nie okazało sie kolejna komedia romantyczna z Sandra Bullock. Mam nadzieje, ze innym starających sie o związek sie uda ale niestety nie ma złotej rady aby uniknąć niepowodzeń.

ja Cię bardzo dobrze rozumie że walczyłas do końca ....sama jestem w takiej sytuacji że nie wiem co robić walczyc czy odpuscic ...u mnie sprawa wyglada troszkę inaczej ale też brak mi sił ....mój byc może ex bo tego nie wiem kontaktuje sie ze mną dzwoni pisze i rozmawia, to nie wyglada tak samo jak kiedys czuje ten dystans jaki sie wytworzył miedzy nami po tym wszystkim co sie działo ....ale rozmawiamy na odległość niestety kiedyś obiecałam mu że nie zerw z nim kontaktu dopoki nie wyjasnimy wszystkiego ( teraz mi to przypomniał , a ja jestem osoba która zawsze dotrzymuje obietnic) , pomogła mi troszkę rozmowa ze znajomym facetem opowiedziałam mu wszystko co sie działo co sie wydarzyło i jak to teraz wyglada ...powiedział mi żebym raz spróbowała to jakos naprawić bo skoro ciagle do mnie sie odzywa tzn że mu zależy, ze moze rzeczywiscie sie pogubił, i może faktycznie jest w tym mojej winy troszkę chociaz nie usprawiedliwia to jego zachowania...w kazdym badz razie doradził mi jedz do niego skoro mowi ze chce, jedz tylko nie z pretensjami i żalami, jedz i sama sie przekonasz czy mu zalezy, porozmawiasz na spokojnie wysłuchasz, jesli chcesz uratowac i ci zalezy jedz ...i tak zrorbie ...co z tego wyjdzie zobaczymy

nie dziękuję boję się jak to wszystko sie zakończy... ale trudno musze wiedziec nie chce żyć w zawieszeniu ...rozmawiamy dowiaduje sie co chwile cos nowego np. że pare rzeczy go denerwowało gdy zapytałam co odpowiedział że nie che o tym rozmawiać , boje sie że pojade i tez będzie unikał rozmowy ...nie wiem jak z nim rozmawiac zeby cos wreszcie powiedział ...o co to naprawde mu chodzi i dlaczego to wszystko sie wydarzyło ...ale opisane to jest w moim wątku

Jeśli on kompletnie nie chce z Tobą rozmawiać nie dzwoni nie pisze itp.. Ja bym sobie darowała .Nie odzywaj się także do niego może przemysli to i się odezwie. Napisz mu że, masz już dość bawienia się kotka i myszkę i dajesz mu czas np. do tygodnia by się ogarną jeśli nie odezwie się ty uznajesz ten związek bez powrotnie za zakończony. I nie pisz nie dzwoń przeczekaj to. Jeśli nie odezwie się w tym czasie znaczy ,że nie chce być z Tobą a wtedy wogle już się nie odzywaj miej w sobie  siłę .

Myślę, że w tej sprawie powinien odezwać się tu psycholog. Z tego co wiem to jest tu ktoś taki.