moja najlepsza przyjciółka zachowuje się bardzo dziwnie (dłuuuugie:-) - Netkobiety.pl

Na poczatek witam wszystkie dziewczyny na forum :-) Postanowiłam tu napisać, chociaż nigdy jeszcze sie tak nie wywnętrzałam publicznie, ale wydaje mi się, że tutaj mogę chyba śmiało pisać o wszystkim, co mnie boli. Potrzebuję jakiejś rady, właśnie od osób, co mogą spojrzeć z boku, bo ja sama już na różne sposoby sprawę przemyślałam, a ciagle to do mnie wraca i nie wiem jak mam teraz postąpić.
No więc tak, mam (albo miałam, bo już sama nie wiem) przyjaciółkę od dzieciństwa, z tym, że ona mieszka w innym mieście (ok. 400km ode mnie, czyli dość daleko). W dzieciństwie byłyśmy jak siostry, a nawet więcej - była moją ulubiona siostrzyczką, bo z rodzonymi siostrami nawet tak nie uwielbiałam czasu spędzać jak z nią, ani sie tak nie rozumiałam z nimi, jak z nią. Wydawało mi się, że jesteśmy bratnimi duszami i ona też tak nieraz mówiła. Spędzałyśmy razem wakacje, czasem ferie zimowe, no i były listy (wtedy jeszcze nie było internetu:-) (Tak przy okazji - od razu wspomnę, że mamy obecnie po 30 lat;-) I tak w podstawówce było fajnie, pięknie, aż zaczęło się liceum - wtedy właśnie zaczęły się pierwsze zgrzyty w naszej przyjaźni (czyli dawno, tak, wiem:-) Ona na moje listy rzadko odpisywała, a telefony były jeszcze wtedy dość drogą rzeczą, nam się nie przelewało jakoś tez ogólnie, ale ja uważałam, że przecież listy sa tanie i trochę mi było czasem przykro, że ona nie zawsze odpisuje. No ale dobra, jakoś to sobie tak tłumaczyłam, bo jej mama z moja korespondują też i tak samo ta jej mama ma takie coś, że nie chce jej się pisać, od wielkiego dzwonu do mojej mamy napisze list, więc po prostu sie tak pocieszałam, że to nic nie znaczy, że zwyczajnie wzięła przykład z mamy. Tylko tak czas leciał, a ja z moimi problemami byłam raczej sama, kontakt był z nią powierzchowny przez większość czasu, chociaż jak już do niego doszło (np. przyjechała do mnie raz na wakacje i jej się wtedy zwierzałam) to było OK i fajnie, zdawało mi sie, ze mnie rozumie. Miałam ciężki czas wtedy poczaatkiem liceum i już jak nie wyrabiałam psychicznie czasem, to do niej czasami zadzwoniłam, a tak ogółem pogdać, to oczywiście też (żeby nie było, że tylko z problemami dzwoniłam, bo to sie ze 2-3 razy może zdarzyło w tym okresie). Ona też od czasu do czasu zadzwoniła, nie za często, to było święto po prostu jak jej głos usłyszałam. I ona raczej mi o problemach nie mówiła swoich, też nie powiedziła mi w ogóle, że ma chłopaka, tylko już potem, jak się rozeszli -i mnie to zabolało bardzo, no bo myślałam, że o czym jak o czym, ale o takiej nowinie, że ma sie chłopaka, to się przyjaciółce mówi nie po fakcie, tylko od razu. Ogółem już wtedy zaczęłam czuć się z lekka olewana. Potem poszłam na studia i na 1 roku poznałam różnych znajomych, więc chociaż wciąż było dla mnie jakoś przykre to jej zachowanie, bo to na niej mi zależało zawsze, jako na najlepszej przyjaciółce, to machnęłam ręką, pomyślałam po prostu że w sumie to jak ona woli mi o wydarzeniach w swoim życiu opowiadać grubo po fakcie, to ja w takim razie poszukam innych znajomych. Mimo wszystko dalej byłyśmy znajomymi, nasze całe rodziny się znają i w ogóle, to uznałam jakoś tak, że na koleżankę ona jest OK, nie musimy być przyjaciółkami. Tylko, że w tym cały problem, że ona zawsze mi mówiła takie wielkie, szumne słowa - typu że jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, że mnie kocha, że jestem dla niej najważniejsza w życiu po rodzicach i że takie jesteśmy bratnie dusze, takie podobne i że nikt tak jej nie rozumie jak ja i mnóstwo, mnóstwo różnych komplementów (aż czasem mnie to żenowało, że tyle, no ale jakoś tak brałam za dobrą monetę, w końcu każdy lubi miłe słowa usłyszeć:-). Tak lata leciały. W międzyczasie pojechałam do niej na wakacje ze 2 razy, to traktowła mnie czasami jakoś dziwnie, np. leciało radio jak się kładłyśmy spać, to ją poprosiłam, żeby zgasiła, bo ja nie zasnę przy muzyce, a ona tak jakby na złość mi chciała zrobić, mówi, że nie, bo radio ma chodzić. To mi sie przykro zrobiło, no ale za parę minut jednak wyłczyła to radio, więc już puściłam to w niepamięć. Tylko, że potem ciagle gdzieś wychodziła, nie miała czasu dla mnie (a przecież były wakacje) ale nie, bo ona ma do załatwienia w swojej szkole coś itp, jakieś tam spotkania i inne rzeczy. No dobra, rozumiem aktywne życie, ale jka ktoś przyjeżdza te 400km to by pasowało jakoś tak nie wychodzić na pół dnia z domu, chyba... ? Poza tym jakoś mnie nudziła, ciagle tylko o ludziach innych coś opowiadała, których ja nie znam, a poza tym ja nie lubie o ludziach gadać, tak samo te gazetki o modzie i takie pierdoły ja cieszyły, byłam lekko przerażona co z nią się stało, bo miałam wrażenie, że sie zamieniła w jakiegoś pustaka... Ja spędzałam te godziny, co jej nie było, z jej mamą, więc nie było tak źle, z tym, że nagle złapałam sie raz na myśli, że jakoś wolę pogadać z tą mama, ze ciekawiej sie rozmawia jakoś. No i jeszcze była taka sytuacja kiedyś, że spotkałam sie z nia i jej facetem i ten facet na wstępie mi już coś niemiłego powiedział, myślałam, że ona go zaraz ochrzani, a ona nic... Tylko sie głupio uśmiechała. No cóż, może nie zrozumiała, co mówił, może nie dosłyszała - tak sobie tłumaczyłam , ale ogółem to nie byłam wcale pewna, bo ona ma jeszcze taka cechę, że jest strasznie spolegliwa wobec mężczyzn (dla mnie to okropne i zawsze starałam sie jej zaszczepić choć troche poczucia honoru, czy jak nazwać, żeby tak nie patrzyła jak w obrazek po prostu i się nie zachowywała jak jakaś gorsza). Wtedy w końcu powzięłam decyzję, że to koniec tej przyjaźni, że się zepsuło i tyle, i że nas w sumie mało łączy już. I tak jakiś czas ją olewałam rzeczywiście, ona rzadko sie odzywła, to mnie było to na rękę i też przestałam do niej pisać maile (no już wtedy to miale były;-) Ogółem na dystans ja traktowałam i chyba to dla mnie było lepsze, znaczy mojej psychiki (chociaż nie wiem w sumie, bo to czasem ciężko powiedzieć, może inne rzeczy mi pomogły, np. że pracę miałam wtedy, nie tylko wszystko z nia zwizane przecież jest). No ale po jakimś czasie ona widać się zorientowała, że coś nie tak i wysłała mi taki prezent i śliczną kartkę, a tam mnóstwo komplementów, że mnie kocha, jestem dla niej Najlepsza Przyjaciółką itp. Wydawało się to wszystko szczere (a ja niestety nie jestem przyzwyczajona do jakichś podstępów, czy żeby być nieufna, tzn. teraz sie to z wiekiem dość zmieniło, ale jeszcze pare lat temu to brałam za dobra monete różne zachowania) i jakoś też mi sie jej żal zrobiło, że ma tylko mnie, jedyna przyjaciółkę i też chciałam byc dla kogoś ważna tak po prawdzie (a z facetami to mi jakoś nie wychodziło za bradzo, więc tym bardziej taka przyjaciółka cenna, bo to tak przykro nikomu nie być potrzebną, więc też nie mówię, że mną same szlachetne pobudki kierowały, ale tez zwyczajnie sama chciałam mieć przyjaciółkę, osobę dla której coś znacze itp, myślałam tu o sobie, nie tylko o niej). Więc odnowiłyśmy kontakt i ja znowu sie zaangażowałam bardzo. Taki mam charakter, że sie do ludzi przywiązuję i wszystko przeżywam mocno, zależy mi na ludziach po prostu, nie umiem tak traktować, że - o, ktoś jest, fajnie, a jak nie ma, to drugie fajnie, czyli że mi ludzie wiszą, jak to u wielu ludzi na prawde jest, że dla nich taka przyjaciółka to mało ważne, można inną znajomą złapać i właśnie, to są bardziej znajomości, a nie przyjaźnie. A ja marzyłam o przyjaźni z kimś i ta moja przyjaciółka mi dawała takie poczucie, że jest to coś wyjatkowego. Nieraz tak mi mówiła, że to taka wyjatkowa ta przyjaźń, a sam miód z jej ust się lał. No dobra, bo sie rozpisałam o przeszłości, ale chciałam jakoś też zobrazować rozwój tej przyjaźni, że nie było wcale tak idealnie, a teraz nagle ja wydziwiam, bo te sprawy niektóre sie zaczęły już dawno. Tylko teraz doszła inna rzecz - ona mnie okłamała. W drobnej rzeczy, ale kilka razy. Bo była taka sytuacja, że ona ostatnio była u mnie 3 lata temu, a z kolei ja nie mam pracy do paru lat i opiekuję się chorym ojcem, więc muszę oszczędzać na wszystkim, dlatego ja do niej nie jeździłam już dawno. (Zresztą wcześniej to miała męża prawie 3 lata, a maja kawalerkę, więc to jakoś nie teges bym się czuła tam nocować:-) No ale tak. Ona juz nie raz mi mówiła coś takiego "przyjadę do Ciebie w przyszłym miesiacu", a potem wcale tego nie robiła, tylko zawsze coś tam innego miała, a to z pracy (to OK, rozumiem), a to jakieś inne wymówki. Potem znowu tak mówiła i znowu olewała sprawę. Ja sie w końcu nuczyłam, żeby nie brać jej słów na poważnie i nie czekać, bo już nie raz mi przykro było. Ale jak przestałam jej wierzyć, to już sie nie przejmowałam, stwierdziłam, ze dopiero jak zadzwoni z autobusu, to jej uwierze, ze jedzie. Ale w grudniu tamtego roku ona do mnie dzwoni i mówi, że "na pewno, na 100% do ciebie teraz przyjade, postaram sie za tydzień". To jak usłyszałam, ze "na 100%", co wcześniej tak nie mówiła, to sie głupia ucieszyłam. Ale ona za 2 dni dzwoni, ze ona musi do mamy jechać do Anglii, bo nie wytrzyma bez mamy, tak jej dawno nie widziała itp. Miała 1,5 miesiaca urlopu aż, a nie mogła wygospodarować tych paru dni dla mnie? Zwłaszcza jak obiecała, bo ja sama jej w ogóle nie zapraszam od jakiegoś czasu, bo właśnie ona zawsze powie, ze tak, przyjedzie, a potem to olewa, znaczy mówi, że ma prace, albo coś innego, no to ja nie wychodziłam z tym, tylko ona sama najpierw sie chciała wprosić (znaczy wiedziała, ze jest mile widziana tu, wiec miała prawo sie wpraszać), tj. chodzi mi, że sama wyszła z tym pomysłem, a potem nagle nie, bo jedzie do mamy. Ale powiedziła, ze jak wróci, to wtedy przyjedzie, wiec sie nie gniewałam, w końcu to matka, ważna osoba. Tymczasem wróciła poczatkiem lutego i dzwoni do mnie (a jeszcze dodam, ze tak sie nabrałam jej, ze zaczełam nawet pościeli szukać dla niej, że jak przyjedzie, to żeby miała fajną pościel itp przygotowania). A ta dzwoni, że ona jedzie do babci (która nota bene mieszka tylko 100km ode mnie, czyli tak jakby ona przejechała juz te 3/4 drogi) na tydzień, a do mnie nie. Strasznie mi sie zrobiło przykro wtedy, po prostu pomyślałam, czy ona sobie ze mnie jaja robi? Ta mysl, że ona to robi specjalnie, mnie sparaliżowała jakoś, że nawet nie umiałam jej nic sensownego powiedzieć, np. że mi przykro. A potem jeszcze mi mówiła, że ją noga boli i to dlatego do mnie nie przyjedzie. Ale ja nie rozumiem - jak 300km ją noga nie bolała, a na kolejnym odcinku 100km już tak? To na prawde dziwne. A pomyślałam, ze mi robi na złość, bo jeszcze jakieś 4 miesiące wcześniej, czyli w październiku, czy poczatkiem listopada, to jej napisałam takiego bardzo szczerego maila, że mnie bardzo boli jej fałszywe zachowanie i żeby przestała mi kłamać o wielkiej przyjaźni, bo chyba tylko tak mnie wkręca, znaczy ja to tak odbieram, bo mówi piękne słowa, a potem po zachowaniu widać głównie obojętność, niż jakieś wielkie uczucie. Zaproponowałam jej, że dlaczego nie mamy być koleżankami, dalszymi znajomymi, tylko ona tak musi ciągle mi mówić takie wielkie słowa, że ja już nie ogarniam tego. Ja się łapałam na to, bo brzmiało bardzo szczerze, ale jak sie tak zachowała z tym przyjazdem, to nagle ogarnęła mnie do niej taka wielka nieufność... Nie wiem, czy ja przesadzam, czy rzeczywiście ona może się na mnie mściła, acha, bo jeszcze tam jej napisałam wtedy w tym mailu (chyba ją uraziłam trochę tym), że porównałam jej mówienie do mnie o wielkiej przyjaźni do tego jak gada o każdym z brzegu facecie, ze to "wielka miłość", a ledwo faceta zna po prawdzie. Więc sie zastanawiałam, czy tak samo nie mówi o przyjaźni ze mną tak przesadnie, a w rzeczywistości to tylko znajomość, czy koleżeństwo. Dodam, że nie jestem osobą o jakichś bardzo konserwatywnych pogladach na sex, więc napisałam jej tam jeszcze, że bardziej jednak bym ją szanowała, gdyby jasno mówiła, że lubi sex, bo ja po prostu jakoś nie wierzę, że jak się mężczyznę zna 2 dni, to jest wielka miłość... Napisałam jej, że szanuję szczerość i na prawde nikomu w sprwy łóżkowe nie wnikam, ale niech będzie szczera sama ze soba i nie gada, że widziaała faceta 2 razy i to wielka miłość, a za miesiąc już do drugiego też wielka miłość, a może nawet do 2 na raz...? Po prostu bzdura wg mnie. Jak ktoś lubi seks, to w porzadku, niech ma co lubi, ale po co tak ściemniać... To ja uraziło jednka, napisała mi, że wcale jej na seksie nie zależy (tylko po co go uprawia w takim razie...?) ale na miłości i rodzinie. Nie wiem, dla mnie to wyglądało jakby skakała od faceta do faceta, ale mnie nic do tego, po prostu jednak chciałam jej uświadomić, że może jej się tylko wydaje z tą wielką do mnie przyjaźnią, bo może tak ma ogółem, że wszystko nazywa większymi słowami, niż jest na prawdę... Tylko o to mi chodziło, ale potem ją przeprosiłam, że nie chciałam jej urazić i że mnie nie interesują jej sprawy łózkowe, bo ja nikomu nie patrze tam, co robi, jedynie użyłam tego dla porównania (może rzeczywiście to grzeczne nie było, ale cóz...chyba mogła mi wprost wygarnąć, a nie żeby z tego powodu mnie tak źle traktować potem, jak ja już myślałam, ze sie pogodziłyśmy i nie byłam podejrzliwa na zranienie). Acha, ale to jeszcze nie koniec zabawy. Ja do niej pojechałam do tej babci na jeden dzień (bo mam chorego tatę pod opieką, jak pisałam, zresztą za specjalnie już nie miałam ochoty z nią nie wiem ile siedzieć) i było tak... hm, nijak, zreszta nie byłyśmy w 4 oczy, bo jeszcze z kuzynką tam byłam. I ona powiedziała mi właśnie tyle, że nie przyjechała do mnie, bo noga ją boli, ale jeszcze bedzie u babci na Wielkanoc, to wtedy postara sie przyjechać. No już nie wierzyłam w to i rzeczywiście - guzik,  a nie przyjechała. Wiem, ze od tego czasu to była jeszcze tam u babci 2 razy w odwiedziny i ani razu do mnie nie wpadła, już te dalej 100 km to za dużo, bo 300 to jest OK, ale nie 100. Zawsze jakoś to bez sensu tłumaczyła. Na studiach jak byłyśmy i później tez, to zwykle też takie wymówki miała związane ze zdrowiem, np. że maili nie może pisać, bo ja boli ręka, bo sobie nadwerężyła. No OK, ale ile takie nadwerężenie trwa? U niej latami. I inne rzeczy robi ta ręką, wiec nie bardzo rozumiem czemu to pisanie takie ciężkie... Z kolei na Skype jej proponowałam częstszy kontakt niż raz na miesiac, to sie wymigiwała, że boli ją gardło, albo nie może mówić przez astmę. To jest fakt, że ma ona astmę, ale jak miała rozwód i było jej potrzebne moje pocieszenie, to dzwoniła codziennie i jakoś astma jej nie przeszkadzała wtedy. A jeszcze jak jej wtedy w mailu ngadałam, żeby była szczera i w ogóle co mi nie pasuje u niej (głównie właśnie tak czułam, że coś z ta szczerościa nawala) to sie nie ustosunkowała prawie w ogóle do tego, tylko wypisała mi listę swoich chorób, że sie poczułam jak jakaś zdzira, co bardzo chora osobę śmie denerwować swoimi pretensjami... Ale czy to nie typowy przykład manipulacji na poczucie winy? Tak mi przykro w to uwierzyć, ale myślę, ze ona mnie okłamywała nie raz, tylko ja wcześniej brałam wszystko za dobrą monetę. Chciałam z nią porozmawiać potem w lipcu o tym wszystkim jeszcze, bo może ona sobie nie uświadamia jak sie zachowuje, ale okazalo sie, ze w Anglii jak była, to poznała mężczyznę (było to koncem grudnia lub początkiem stycznia, a mnie powiedziała, ze kogoś poznała, dopiero w marcu, wtedy jak do niej pojechałam na 1 dzień do jej babci i nie wspomniała nawet, ze to ten jedyny i wymarzony, chociaż może i tak bym to wzięła za to samo, co było wcześniej, czyli że na chwilę ukochany, a potem będzie kolejny) i zakochała się, a następnie jak pojechała do Anglii kolejny raz w maju, to zrobiła sobie dziecko z nim. Teraz ja nie moge z nią o niczym stresujacym mówić, bo jest w ciąży, a jakby sie coś dziecku stało, to potem by było, że moja wina, że ja zdenerwowałam. Ale ja nie moge teraz jakoś normalnie jak daawniej sie z nią kontaktować i udawać, że wszystko OK, więc nie dzwonię do niej. Ona do mnie w wakacje dzwoniła 3 razy, a ja wcale, a potem jeszcze 30 sierpnia na urodziny dzwoniła złożyć mi życzenia i tak było niby miło, ale gadałyśmy tylko o jakichś pierdołach, ona to mi opowiadała, co jej sąsiedzi robią (jakby mnie to g*** obchodziło) i jaką książke czytała niedawno, a ja jej o moim kocie coś tam i ogólnie takie mało ważne sprawy w większości. (Wybaczcie mi ci, którzy jeszcze to czytacie i dotrwaliście do tego miejsca, że sie tak rozpisuję, ale na prawde mi zależało na tej osobie i jej ufałam we wszystko, była dla mnie bardzo ważna, jak członek rodziny i nie moge ciagle tego wszystkiego ogarnąć i przeboleć, ani zrozumieć). Jeszcze pewna osoba też taka wspólna znajoma nasza mi raz powiedziała, że ta moja przyjaciółka to wg niej jest fałszywa osoba. Ale jak zapytałam co ma na poparcie tych słów, to tylko raz miała tak 100% pewności, że tamta skłamała, a reszta to jej odczucia tylko i domysły, a ja domysłow nie potrzebuje do oceny czyjegoś zachowania, tylko fakty. Teraz nie wiem już jakie te fakty są, a odwlekałam tą rozmowe z przyjaciółką, bo nie wiedziałam tez, czy ona mi powie prawdę, przyznam szczerze, że ja ją w tym czasie obserwowałam, zamiast z nia wyjaśnić sprawę, bo sie bałam, że jeśli ona specjalnie mi chciała dokuczyć z tym zapowiadaniem sie z przyjazdem, to że lepiej może nie ujawniać sie, tylko sprawdzić, czy mogę być znowu szczera z nią, czy nie. Może to moje urojenia, ale miałam wrażenie, że być może przez to, że jej wtedy tak nagadalam w mailu, to ona ze złości mnie tak jakoś traktowała bez szacunku... Poza tym mi sie przypomniała taka sytuacja, jak jeszcze dawniej kiedyś dzwoniła do swojego chłopaka i jakoś tak mówiła do niego, żeby go wziąć na poczucie winy, ale sadziłam, że może nieświadomie, więc jak skończyła rozmawić to mówie jej tak mniej wiecej tak -"Karolina, ale twoje słowa brzmiały jakbyś chciała chłopaka zmanipulować na poczucie winy, mówie ci, bo może nie wiesz, ale tak to brzmiało". A ona, że specjalnie to robiła... Przypomniało mi sie to nagle, bo kiedyś to sie nad tym nie zastanowiłam, myślałam, ze może ma jakiś "odjazd" chwilowy, ale teraz się przeraziłam, że mnie też tak manipulowała celowo może... Tylko po co... A ona nie jest jakąś bezduszna osobą, jeśli tak robiła rzeczywiście, to wiem nawet chyba, z czego to wynikało - po prostu ma niskie poczucie własnej wratości i jak boi się coś powiedzieć wprost, to może wtedy właśnie manipuluje. Jednak to nie umniejsza faktu, że mnie to jej postępowanie zabolało. W kwietniu tez jeszcze umówiła sie ze mna na Skype, mówiac, ze bedzie na Skype w nadchodzącym tygodniu. Ale jak dzwoniłam jednego wieczoru, to nie odbierała. To pomyślałam, że sama zauważy przecież, że ja jestem dostepna, to zadzwoni. I tak czekałam 2 dni, a potem jej napisalam na tym czacie skypowym, co tam u niej, czy coś, no, zagadałam. To też nie odpisała, wiec na drugi dzien wziełam i odłączyłam, bo jak 3 dni widziałam ją na dostępnym, a nie dała rady zadzwonic, to cos nie teges... Ogółem mogłabym moje żale na nią tu wylewać, bo sie nazbierało, a że wylanie tych moich żali w zeszlym roku w mailu i prośby żeby była bardziej szczera, to nic nie dały (albo nawet jeszcze gorzej sie zrobiło, choć ona napisała potem, ze jest OK, nie gniewa sie i że dobrze, ze powiedziałam, co mi leży na srecu, no to już nie wiem czy rzeczywiście tak było, ale jeśli tak, to czemu sie tak dziwnie zachowywala z tym przyjazdem, najpierw sie napraszała, a potem olewka i jakieś wymyślanie, że noga boli, nie rozumiem...), więc potem już dusilam te swoje żale w sobie i wybaczcie mi, ale musiałam komuś się wyżalić i to komuś nieznajomemu, co też nie bedzie automatycznie po mojej stronie, tylko żeby mi ktoś z zewnątrz powiedział obiektywnie co te zachownaia przyjaciółki mogą znaczyć. Czy jest to aż taka manipulantka, żeby tyle lat mnie nabierać i po co by tak miała...? A jeszcze dodam, ze nieraz mi pisała, że ja jej ogromnie w życiu pomogłam, ze po rozwodzie to chciała się zabić, a ja wtedy ją wspieralam psychicznie i że dzieki mnie żyje, że jest mi wręcz winna życie... Takie rzeczy gada, zawsze ogromnie mnie komplementuje, np. że jestem genialna, że piękna, to i tamto, aż czasem mi głupio wręcz, ale sądziłam, że zwyczajnie mnie lubi i jest trochę egzaltowana (jest artystką, więc może temu) ale teraz to już nie jestem pewna o co w tym chodzi, czy to nie jest jakaś głęboko zdradliwa osoba... Tylko nie piszcie "porozmawiaj z nią", bo już od lipca chciałam, to akurat ta ciąża sie trafiła i teraz to po prostu ja nie chcę jej denerwowć moimi sprawami, teraz ma ważniejsze rzeczy do myślenia i martwienia sie o to, nie chce jej dodawać problemu, a dodatkowo ona jest taka czasem niezrównoważona, że mogłaby sie za bardzo przejąć i to by dziecku zaszkodziło. Ale ja jej nie moge już za przyjaciółkę uważać, chciałam tylko żebyśmy zostały znajomymi, bo sie tyle znamy, 20 lat będzie z hakiem, więc nie chciałam zeby całkiem sie rozpadło, ale jak ona gada mi przez telefon o "wielkiej przyjaźni" to mnie po prostu skręca w środku... Znaczy jak jeszcze dzwoniła w lecie, to tak się czułam, bo od 30 sierpnia telefon milczy, tylko mi SMSa napisała jak się rozłączyła po tym skłdaniu życzen, ze "zadzwonie w tym tygodniu". "Tamten tydzień" to był 1,5 miesiaca temu, a ona sie nie odezwała. Ale nawet mnie to nie smuci za specjalnie, bo mi nie opowida chociaż głupot o najlepszej przyjaciółce. Tylko czasem sie o nia mertwie, czy nie jest chora i czy z ciążą OK, bo tak marzyła o dziecku... Teraz nie wiem czy sie ja do niej powinnam odzywac, czy nie, nie moge sie zdecydować... Tak po prawdzie to mam strasznie mieszane uczucia i mętlik w głowie, jeszcze gdybym mogła jej wszystko powiedzieć jka sie czuję, to bym sie pewnie lepiej poczuła, a przez tą ciąże nie moge... Jeszcze dodam, że ja w zasadzie jej wybaczyłam, wiem, ze ona nie ma lekko też (słabą ma psychikę) i pewnie tez jej łatwo nie jest, więc taka bardzo zła nie jestem na nią, już zresztą troche czasu minęło od lutego co "na 100%" miała przyjechać, więc staram sie nie rozmyślać już, tylko, że czasem to do mnie wraca, przy okazji właśnie jak sie zastanawiam czy do niej napisać SMS, czy lepiej nie. Bo jeśli napiszę, to boję się, że ona znowu sobie o mnie przypomni, że będzie dzwonić do mnie, opowiadać jak mnie kocha, a ja nie chcę tego słuchać. Poza tym mam wrażenie w rozmowach, że ona coś ukrywa, tak jak np. wtedy co faceta poznała i to ukrywała przede mną (nie wiem czemu, ale pewnie przez to, co tak napisałam w tym mailu wtedy, że to co ona robi z facetami to nie jest wg mnie prawdziwa miłość, tylko raczej pociąg fizyczny jej się myli, więc sie o to moze obraziła, bo ona chce uchodzić za straszliwie delikatna i wrażliwą artystkę, a chyba to by sie kłóciło z tym obrazem, że lubi szybko do łóżka wchodzić). Cała ta sytuacja jest ogółem chora :-/ Chyba nie mam już żadnych przyjaciółek :-( Najpierw jedna była - kiedy ja zawsze ja wysłuchałam i jak miała doły, to ją pocieszałam, pokazywałam lepsze strony - tak, to wtedy była, ale kiedy to mnie się noga powinęła i wpadłam w depresję, to uciekła, bez słowa pożegnania zerwała kontakt :-( Potem, po latach znowu sobie o mnie przypomniała i jak ja pytałam czemu tak postapiła, to powiedziała, że bała sie o siebie, ze mój dołek na nia przejdzie. Natomiast kiedy ona miała doły, to jakoś nie pomyślała wtedy, że przejdą jej doły na mnie, he, he, tacy ludzie są. Jakoś przebolałam tamtą, chociaż też znałyśmy sie długo (13 lat, z przerwa 2,5 roku, kiedy uciekła jak szczur z tonacego okrętu od mojego smutku i poczucia braku sensu (chwilowego na szczęście:-), a jeszcze dodam, ze to nie była jakaś depresjaa kliniczna, zwyczajny dół z trudnej sytucji życiowej i braku wsparcia, ale tak, od czego sa przyjaciele w końcu - od tego, żeby brać, jak jest co, a potem jak już nie ma rozrywki, to uciekną). Dobrze, że mam chociaż jeszcze dwójkę znajomych, chociaż co do jednego z nich też już nie jestem pewna, czy nie ucieknie, bo coś sie zrobił nagle małomówny, ale może jeszcze sie odezwie. Tyle na temat moich pokręconych relcji, mam nadzieję, że mi szczerze napiszecie, co sądzicie o zachowaniu mojej przyjaciółki.  Czy ona może być jakąś socjopatką na przykład...? Ale czy ja nie powinnam jako przyjciółka z nią się wymęczyć do grobowej deski (gdzieś przeczytałam opinię, że jak przyjaźń sie kończy, to nie była prawdziwa przyjaźń, no więc nie wiem, może trzeba wszystko wybczyć i dalej to ciagnąć?) czy może raczej pomyśleć egoistycznie o sobie i że ta przyjaźń zrobiła się jakaś dziwna, a mnie raczej psychicznie ostatnio pognębia, niż cieszy... A może jestem niecierpliwa, a trzeba jeszcze te 5 miesiecy do porodu wytrzymać i wtedy z nią o wszystkim pogadać (a co w miedzyczasie, odzywać sie do niej, czy nie...?) Byłabym wdzięczna za różne opinie, bo może ja coś przegapiłam, a poza tym może wy lepiej sie na ludziach znacie... Może ktoś miał już podobny przypadek czy coś - to niech napisze, co to ma znaczyć, jak ktoś tak sie zachowuje i czy warto z tą osoba dalej jakiekolwiek znajomości mieć, może jako koleżanki by było OK...? Ona sie chyba domyśli, że ja ją już inaczej traktuje, jak koleżanke, jeśli sie bede rzadziej odzywać i nie tak wylewnie. Tak myśle, no ale potrzebuje radzy.
Sory, ze sie tak rozpisałam, ale dlugo to nosilam w sobie, a poza tym może szczegóły są ważne dla lepszego obraazu sytuacji.