Rozstanie w ciąży.POMOCY - Netkobiety.pl

Opowiem wam historię z mojego punktu widzenia, jak wygląda nasze życie. Znamy się 10 lat, po ślubie jesteśmy 7lat. Mamy synka 5 latek i drugie bobo w drodze, planowane, bo miało być dobrze. Od dłuższego czasu czuję się w tym związku jak zero, totalny nikt. Wiecznie od męża słyszę, że (mimo ciąży, teraz 34 tydz) jestem gruba, że wstydzi się ze mną na ulicy pokazać. Fakt jest taki, że przy 165 cm. ważę teraz 97 kg. Dodatkowo w głowie ma utarte, że nigdy nic nie robię, a jak już coś zrobię to wszystko z oszczędności. Ostatnio poszło o to, że prosiłam go o upranie ubranek dla dziecka, gdybym poszła wcześniej do szpitala, bo ciążę mam od początku zagrożoną, w odpowiedzi że mam teraz tyle czasu i w domu mi się nudzi, że mogę uprać sama i zaczęłam prać. Najpierw tylko to co do szpitala, później trochę więcej, później jeszcze kurtki itd. wszystko ręcznie i musiałam się schylać, bo prałam pod prysznicem. Zajęło mi to ponad 3 godz. gdy wyciągałam te najcięższe rzeczy z wody i westchnęłam, usłyszałam tylko: nie puchaj mi tu, to tylko pranie. Śpieszyłam się, żeby to wszystko powiesić, bo po dziecko do szkoły trzeba było iść. Prosiłam go żeby nie wieszał tego tak, żeby kapało na pranie moich rodziców (mieszkamy u nich, do tej pory nie płaciliśmy za rachunki i długo nas żywili), usłyszałam tylko że to nie moja matka jest najważniejsza, nie ona tu będzie rządzić i oczywiście powiesił tak, żeby kapało. Tłumaczyłam, że jego koszula nie musi dziś być sucha, że jak przyjdę ze szkoły to rozwieszę w innym miejscu i mu wyschnie, ale on tu jest najważniejszy. Próbowałam mu tłumaczyć o co mi chodzi, że nie szanuje moich rodziców, a przecież oni tyle mu dali, że od swoich nie dostał nic, (chyba, że tylko kopa na rozpęd, bo nawet na pralkę po ślubie dla nas nie chcieli się złożyć i na urodziny dziecka nie przyjechali, żeby nie musieć nic dawać). A on na mnie, że ja cały czas mówię, że on i jego rodzice to dziady, że niczego się nie dorobili itd. W końcu usłyszałam, że ze mną nie da się wytrzymać, że na wiosnę się wyprowadzi i za nic tu nikomu nie zamierza płacić (w sensie ani za jedzenie, ani rachunki), więc powiedziałam, żeby nie czekał do wiosny i pojechał, dziecko płakała, mama go prosiła i pojechał. Zablokowałam konto, żeby mieć za co żyć, bo na niego liczyć nie można w takich sytuacjach. Jak się dowiedział, usłyszałam: że jestem nienażartą wulgaryzm i że wulgaryzm. Minął tydzień, dziecko widuje, nie mieszka i ciągle mi mówi, że razem nie będziemy, bo nie da się ze mną wytrzymać. Prosiłam go, żeby nie mówił o tym przy dziecku, bo bardzo to przezywa i prosiłam żeby przestał denerwować mnie, bo jestem w ciąży i szyjkę tak krótką, że zacznie się niedługo rozwierać. Nie rozumie, ciągle mi dogryza, obarcza winą za wszystko, nawet to że jego rodzice powiedzieli bratu, a ten powiedział koledze i doszło do mojego męża, że kolega wie, że jest źle i że mąż z nami nie mieszka, to, to też oczywiście moja wina i żebym nie myślała, że kiedyś się pogodzimy. Mam dość tych nerwów, dość tej całej huśtawki, chce urodzić i cieszyć się tym. Co robić, nie mam już siły na nic. Gdy raz przez przypadek mąż przeczytał mój pamiętnik i że chce odejść na zawsze, że nie widzę sensu na nic, ale jednak nie mam na tyle odwagi by popełnić samobójstwo, napisał mi żebym poszła się leczyć, że jestem wulgaryzm i wali mi w łeb, bo mi się nudzi i żebym lepiej zajęła się domem.