Jak NAPRAWDĘ wygląda praca opiekunki osób starszych/niepełnosprawnych - Netkobiety.pl

Witam,

ja pracowałam w Niemczech jako opiekunka.
Pierwszy raz pojechałam jako młodziutka 20letnia pannica, kompletnie bez doświadczenia.
Trafiłam na Kobietę w stylu "hrabiny":), jednak współpracowało nam się fajnie.
Sama wszystkiego się uczyłam, wypracowywałam schemat dnia/każdy ma też swoje przyzwyczajenia, do których trzeba się dostosować/.
W przypadku pierwszej podopiecznej, wyglądało to tak, że toaletę wykonywała sama/ moja działka to tylko plecy i mycie głowy/. Babcia starała się być jak najdłużej samodzielna. Dalej była pomoc przy ubieraniu, śniadanko i takie inne drobnostki. W między czasie wietrzyłam jej pokój /do sprzątania przychodziła pani/, potem przygotowania do obiadu etc. Ogólnie totalny luz.
Wieczorem oczywiście szybka toaleta/tez sama sobie radziła, chyba, że miała gorszy dzień/, przygotowanie łóżka, pampers. I tyle.
Starsza pani nie miała rodziny.

Druga podopieczna wymagała więcej opieki.
Wpierw, kiedy jeszcze chodziła, to czas spędzałyśmy głównie na rozmowach, czytałam jej, jakiś spacer etc.
Tutaj już było mycie/pierwszy raz robiłam te czynności i też trzeba sobie wypracować swój rytm i kolejność-potem wchodzi w nawyk i jest łatwiej/. Miałam tez sytuacje kiedy babcia wpadała w panikę/i ja tez przy pierwszym razie bo nie wiedziałam co się dzieje:)/ i tutaj działał instynkt. Jak zresztą w wielu innych sytuacjach. Po jakimś czasie podopieczna wymagała większej uwagi i wzmożonej opieki, pomocy.
Zaczęły się pampersy, mycie w łóżku, karmienie. Wstawanie w nocy/to była moja wola/. Wszystko przyszło samo. Co, jak i ogólnie.
Fakt faktem, miałam ogromna pomoc ze strony rodziny/babcia mieszkała z córką i zieńciem/.
Samo przyjecie mnie pod ich dach było dosyć miłym doswiadczeniem. Aczkolwiek niekoniecznie ze strony babci
Ona zareagowała nieprzyjemnie.
Czepiała się mnie na początku, burczała, wiecznie jej coś nie pasowało etc.
Trwało to jakies 4 dni, a ja przez ten czas wiele łez wylałam i miałam dosyć.
Tłumaczyłam sobie jednak to tym, że do tej pory babcia była niezależna, samodzielna. Teraz jednak szwęda sie u niej w domu obca baba, która jej gotuje/czasami/, musi pomóc przy najbardziej intymnych sprawach, i ogólnie ona sama jest ode mnie zależna. I rozumiałam to.
Docierałyśmy się wspólnie. I któregos dnia obserwowała nas jej druga córka, która powiedziała, że jest w szoku, że tak cudownie się zgrałysmy W sumie ona była taką temperamentna babką i ja tez:) więc nie obyło się czasami bez pyskówek, "syczenia", ale to było takie bardziej przekomarzanie Mówiłam do niej czasami "generale":), a Ona do mnie "TY tyranie":) /bo potrafiłam godzinę siedzieć nad nią z łyzeczką, żeby chociaz coś zjadła/. Niestety, chciała umrzeć i odmówiła jedzenia i picia...
Ogólnie bardzo fajnie mi się tam żylo.
Rodzina niesamowita, pomocna, nie czułam się tam obco, wręcz przeciwnie. Miałam czasami wrażenie, że stawiają mnie przed siebie. \
Może po prostu widzieli, że strasznie się zżyłyśmy z babcią.
Po jej śmierci zaproponowali mi żebym jeszcze została/bo miałam jeszcze miesiąc kontraktu/. Chcieli załatwic mi staż, albo wykupić lekcje niemieckiego, albo mogłam sobie jeszcze zarobić opiekując sie się ich stryjem.
Także niesamowicie wspominam tych ludzi i kontakt mam do dzisiaj/a minęły prawie dwa lata/.

Moim ostatnim podopiecznym byl pan...
I tam miałam funkcje opiekunki, jednak opiekunka się nie czułam.
Jedyny czas jaki poświęcałam Panu Krzysztofowi, to była pomoc przy toalecie porannej, podawałam herbatkę, śniadanko i tyle.
Ogólnie żona podopiecznego potrzebowała osoby, która będzie w domu kidy ona będzie musiała wyjechac na kilka dni.
Byłam tez od sprzątania. Nie gotowałam. Chyba, że sobie.
Miałam tam niesamowity luz. Duuuuużo wolnego /"pracowałam od 8ej do 12ej, i potem od 15ej do 17ej-chociaz pracy tego nie można nazwać/, zero stresu. W każdym razie nie byłam zadowolona bo czułam się zwyczajnie jak służka. Nie miałam ochoty sprzatac madame po śniadanku, czy sprzatać jej łazienki etc. Zbuntowałam się i zaprzestałam. Szlag mnie trafiał. I po drugim 3miesięcznym pobycie powiedziałam, że nie wracam, że dosyć. BYła nawet skłonna zapłacic mi dwa razy więcej abym wróciła ale NEVER.

Wiadomo, początki w każdym nowym miejscu sa trudne, bo nie znamy się.
jednak nie ma się co stresować bo na wszystko przyjdzie czas.

Ja np nigdy w zyciu nie pomyślałam, że będę pracowała ze starszymi ludźmi. Absolutnie!
I co? Jednak okazało się, że sprawia mi to satysfakcję i tutaj w Polsce, zamiast pracować w więziennictwie/pozwala mi na to moje wykształcenie/, pracuję ze starszymi ludźmi. Ciężo jest czasami ale nie żałuję.

Za pokierowanie moim zyciem dziękuję podopiecznej numer dwa:), Pani Margret.
Wspaniały człowiek!

Tak mniej więcej napisałam jak to wyglądało u mnie/trochę chaotycznie:)/.
Wiele osób twierdzi, że miałam farta i spotkałam same życzliwe osoby, bo z opowiadań wiem, ze nie wszyscy maja tyle szczęścia...

Powodzenia

Witaj! Niestety nie mogę Ci polecić żadnej agentury z UK. Nie pracowałam tam nigdy, tylko w Niemczech. Musisz solidnie się przyłożyć do wyboru agencji, bo jak ktoś daje większe pieniądze, to może gdzieś leży "haczyk".

Nie będę streszczać swojej kariery opiekunki, bo to za długo by zeszło, więc żeby nie zanudzać, postaram się odpisać Ci konkretniej i na temat.
Jakie prace przy podopiecznym - ano co trzbea zrobić, to trzeba. Zatem nastaw się na zmianę pampersów, mycię gąbką itp. Zastrzyków nie musisz robić i nie daj sobie wmówić, ze to Twój obowiązek.
Jak się czujemy w obcych domach i jak nas traktują? Hmmm - różnie. Ale pamiętaj że to działa w dwie strony. Za pierwszym razem możesz sięczuć nieswojo, ale potem się przyzwyczaisz. Postaraj się być miła i uśmiechnięta oraz cierpliwa. Wtedy Cię polubią i na pewno będa traktowac dobrze. Czasami byłam traktowana jak członek rodziny i to było piękne!
Agresja u starców nie bierze się z niczego. Jeśli jakas opiekunka została zaatakowana fizycznie, to albo jest sama sobie winna, albo winne są osoby, które dopuściły się zaniedbania, ze babcia czy dziadek nie otrzymują odpowiednich leków. Jak zobaczysz zmiany w zachowaniu (przekleństwa, agresja słowna), to od razu dzwoń do rodziny i do firmy i mów co się dzieje. Konieczna będzie wizyta u lekarza i być może zmiana leków.

Ja pracuje w care house for people with learning disabilities w Anglii w Bognor Regis. Ale nie live in I nie przez agencje.

Co do dźwigania to ja miałam specjalny kurs co robić i jak robić żeby siebie nie uszkodzić. Dźwigania powinno być jak najmniej ale w tej pracy jest nieuniknione. A live in to już w ogóle bo tam tylko ty i starsza osoba.

Pampersy, gabka itp... Po czasie przestaje cie to wzruszac. I pisze ci to osoba wrażliwa na tego typu sprawy;)

Dlatego bardzo szybko odrzuciłam domy opieki. Nie wiem jak w Niemczech ale w Anglii w takim miejscu zmienia się pieluchy od rana do nocy. Takie doświadczenie mogłoby nie najlepiej na mnie wpłynąć. W przypadku jednego podopiecznego będę mogla się stopniowo przyzwyczaić. W końcu grubszą sprawę robi się raz dziennie, a czasem rzadziej

Z tym dźwiganiem to jest tak że ja po prostu nie dam rady z osobą całkiem leżącą. Nie mam mocnych ramion. Robię teraz ćwiczenia wzmacniające i widzę poprawę, ale cudów się nie spodziewam. Nie wiem jak musiałabym ćwiczyć żeby być w stanie np. usadzić dorosłą sparaliżowaną osobę w wózku. Co innego jeśli pacjent jest przynajmniej tak jak mówisz pół na pół i może trochę pomóc.

Ehhh tak w ogóle to trochę mi się to przeciąga wszystko. Zanim zacznę rozmawiać z angielskimi pracodawcami muszę załatwić pewne sprawy urzędowe w anglii, a moja tłumaczka przysięgła musiała pilnie wyjechać do rodziny za granicę i dostanę podbite dokumenty dopiero za mniej więcej tydzień. Siedze w domu i mam za dużo czasu na myślenie, przez to wszystko zaczynam się negatywnie nakręcać co do wyjazdu tzn. po prostu zaczynam się potwornie bać jak to będzie.

od 3 lat pracuję w Niemczech i jestem bardzo zadowolona. Dobrze, że trafiłam na uczciwą firmę w szczecinie. Prywatnie w domu zajmuje się starszą Panią, mam umowę o prace i Niemieckie świadczenie. Polecam firmę BMS ze Sczecina z ulicy kopernika. Pozdrawiam

Widze dawno tu nikogo nikogo nie bylo. Jesli ktos nadal zadaje sobie to pytanie zapraszam na mojego bloga. Opisuje na nim to co przezylam na zleceniach. Czasami bylo zabawnie, czasami dramatycznie. Poza tym znajdziesz tam liczne wskazowki odnosnie tego jak postepowac w roznych sytuacjach, jakie prawa ma opiekunja, jakie obowiazki. Znajdziesz tam rozne przemyslenia na temat starosci, naszej pracy, samotnisci, izolacji i inn6ch roznych tematow, z ktorymi boryka sie kazda opiekunka. Prowadze tam rowniez lekcje jezyka niemieckiego od podstaw. Jestesmy juz przy 20. Lekcji. Proponuje skorzystac z archiwum lub podzialu tematycznego pod etykietami. Znajdziesz je na pasku bocznym ( po kliknieciu w orawym gornym rogu meni- 3 poziomych jresek ) zapraszam. Nie moge podac adresu wiec zapraszan na fb na moj profil Kasia Perla. Tam znajdziecie link do bloga.

Cześć,
ja 2 miesiące temu wyjechałam na swoje pierwsze zlecenie z agencją. Wcześniej jeździłam na czarno. Niestety trafiłam na kiepską rodzinę. Babcia miała być w pełni mobilna i wykorzystywać jedynie Rollator  a w domu miał być też podnośnik i różne udogodnienia w łazience, żeby babcia mogła sama z niej korzystać a ja jedynie jej czasami pomagać albo nadzorować. Na miejscu okazało się,że to co jest to raczej jedynie akcesoria łazienkowe dla niepełnosprawnych a nie podnośniki i Lifty. Załamałam się, bo starsza Pani ważyła 80 kg. Ja o 20 mniej. W łazience było coś takiego jak poręcze łazienkowe dla niepełnosprawnych, jak dla mnie to za mało, aby poradzić sobie z taką osobą. Czuję się oszukana...Wytrzymałam 2 miesiące, ale teraz boję się jechać drugi raz nawet do innej osoby, bo już nie wiem na co tym razem mogę trafić.

Moja żona pracowała jako opiekunka, więc mam informacje z pierwszej ręki (Anglia live-in - z zamieszkaniem 24h/dobę).
Po pierwsze jest to praca dla prawdziwych twardzieli, takich co to żują pszczoły, sr...ą granatami i jedzą płyty chodnikowe na śniadanie. I bynajmniej nie chodzi tu o pracę jako taką, tylko o całą otoczkę wokół niej.
Po pierwsze agencje - płacą mało, większość biorą dla siebie, Anglik nawet z łóżka nie wstałby za taką stawkę. No, ale rozumiem, że jak się samemu czegoś nie znajdzie (ciężko), to po prostu nie ma innej możliwości. Chociaż świadomość, że utyrasz się po łokcie za grosze nie jest budująca. I znów - przyjmijmy, że znamy warunki, godzimy się na nie i mimo wszystko chcemy pracować.
Po drugie dużo zależy oczywiście od samego podopiecznego. Trafiają się osoby, którym pomyliła się rola opiekunek ze służącymi. Osoby, które owszem, wymagają opieki, ale w szpitalu psychiatrycznym. Lub osoby, które po prostu lubują się w dręczeniu innych osób. Obrazki z reklam gdzie uśmiechnięta opiekunka pochyla się nad miłym staruszkiem można włożyć... wiadomo gdzie. Ogólnie zależy od kontraktu, jak się trafi, ruletka. Rzadko, bo rzadko, ale trafia się czasami coś spokojnego i do przeżycia.
Po trzecie sort osób pracujący w takich agencjach jest różny (od razu piszę, żeby nikt nie srał żarem, że JEGO to nie dotyczy - będzie miał rację, zdarzają się osoby przesympatyczne) - agencje generalnie mają gdzieś kto pracuje, byle przeszedł kurs, a pacjent żył. I tak się kręci - agencjom wpadają pieniądze, a kontrole to fikcja. Niestety fakt, że nie każdy nadaje się do tej pracy nikogo nie interesuje, liczy się tylko kasa. Zawsze powtarzałem, że w tym wszystkim tylko tych starszych ludzi szkoda. Chociaż czasami patrząc jak się zachowują, to może i nie szkoda.
Po czwarte kontrakt z drugą opiekunką jednocześnie to również ruletka - patrz punkt wyżej. Potem wychodzi nie dość, że podopieczny masakryczny, to do tego współpraca z drugą osobą jest niemożliwa. Cudnie.
Po piąte rodzina podopiecznego. Jeśli jej nie ma, to idealnie. Jeśli jest i wpieprza się między wódkę, a zakąskę, to już można myśleć o zmianie kontraktu.

Podsumowując. Praca na pewno pozwala na zdobycie cennego doświadczenia. Na pewno można podszkolić sobie język, zobaczyć (w niedużym stopniu, ale jednak) jakieś nowe miejsca. Płaca jak za tak ciężką harówkę, to oczywiście żart.
Czy polecam? Żona pojeździła około 2 lat, ale zrezygnowała. Całość nie warta świeczki, nie za te pieniądze i nie takim kosztem. Oczywiście wielu osobom wydaje się, że jak im wpłynie na konto ten tysiąc funtów z hakiem (zależy od agencji 1000-1500), to myślą, że boga za nogi złapały, ale ten entuzjazm (?) szybko zostanie zweryfikowany.

Dodam jeszcze, że...

... jest to normalka. Agencje często nie mają bladego pojęcia o faktycznym stanie osoby wymagającej opieki. Lub w drugą stronę - zakłamują rzeczywistość tylko po to, żeby jakiś murzyn z Polski zgodził się wyjechać. Jak już wspomniałem wcześniej liczy się tylko kasa i nic więcej.

Na cały długi wątek jedna prawdziwa wypowiedź.

Naprawdę myślicie, że wszyscy Polacy wyjadą ze swego kraju na roboty przymusowe do trzeciej rzeszy, tzn. do unii tylko dlatego, że niunia z foruma opowiada, że trafiła do pracy do ę ą hoch kultur niemiecka hrabina? Stuk puk się w głowę, propagandzinówko.

Są specjalne kursy, które mogą Cię do tego przygotować Dzięki temu będziesz się w takiej pracy też pewnie czuła, a dodatkowo wpływa to pozytywnie na Twoje wynagrodzenie. Nie wiem jak dokładnie to wygląda w Anglii, warto zapytać jakieś firmy stamtąd. Moja znajoma od kilku lat wyjeżdża już z firmą Davi-Seniorenhilfe i jest bardzo zadowolona. Miała szczęście i zawsze trafiała do bardzo sympatycznych osób. Nie zawsze jest tak, że musisz daje osobie pomagać się myć i dużo ją podnosić. Często są to osoby, które normalnie funkcjonują, ale potrzebują dodatkowej pomocy Wszystko zależy od tego do jakiej rodziny trafisz i z jaką firmą nawiążesz współpracę!