Choroba - czy szukać kogoś? czy żyć w samotności - Netkobiety.pl

Przyznam, że temat dość trudny. Może to zbyt bezpośrednie, ale z mojego punktu widzenia to wszystko zależy od tego jaka to choroba i z jakimi ograniczeniami się wiąże teraz i w przyszłości. Jednak z drugiej strony nie możesz już z góry zakładać, że ktoś cię przez to odrzuci od razu lub po czasie. Jednym kobietom może to przeszkadzać, w sposób, o którym wspomniałeś. Ale nie wszystkim. Miłość potrafi znieść bardzo wiele wbrew pozorom. Są ludzie, którzy uciekają od problemów, nie są w stanie znieść nawet trosk życia codziennego, nie mówiąc o jakiś poważniejszych przeciwnościach w związku. Ale to nie znaczy,że należy wrzucać wszystkich do jednego wora. Każdy człowiek jest inny, a ty możesz poznać naprawdę piękną i wartościową kobietę w swoim życiu, pod warunkiem, że w ogóle na to pozwolisz. Dlatego nie podejmuj za kogoś nigdy decyzji w tej sprawie. Jeśli podoba ci się jakaś dziewczyna, ty jej również, poznaj ją najpierw dobrze, zaufaj. A gdy pojawi się uczucie nie skazuj go na niepowodzenie, twierdząc, że ona na pewno tego nie zaakceptuje. Nie wiesz tego. Czy ty w ogóle próbowałeś kogoś poznać jak do tej pory? Bo mam wrażenie, że ty już z góry skazujesz się na porażkę i nawet nie próbujesz dążyć do jakiejś znajomości. Nie chcę być wredna, ale czasem trzeba, więc powiem. Nie możesz zwalać wszystkiego na chorobę i tym tłumaczyć obecnej sytuacji z kobietami. Bo może wcale nie w tym tkwi problem. Tu raczej chodzi o twoje nastawienie i odpuszczanie, bo nie warto, bo mnie zostawi....Powtarzam, najpierw daj sobie szansę i nie narzekaj, bo dopóki nie próbujesz, to sam stawiasz się na przegranej pozycji.

Bardzo chcę pozwolić. Robię wszystko co mogę. Gdy przyjdą gorsze dni, nie myślę o tym tylko wtedy kiedy śpię. Robię się już przez to okropnie nieznośny dla najbliższej rodziny. A tak nie było? To we mnie wybuchło po pewnej dobrze zapowiadającej się znajomości. Byłem wtedy tak szczęśliwy, że teraz bez tego nie umiem sobie z tym poradzić. Teraz po czasie myślę, że zapowiadało się dobrze bo oboje byliśmy bardzo samotni i oboje chcieliśmy kogoś mieć. Ale gdy przyszło co do czego? okazało się, że nie pasujemy do siebie. Teraz rusza mnie wszystko. Każdy głupi film czy piosenka, każda para trzymająca się za ręce, nawet matka z małym dzieckiem na ręku.
Nie dla mnie są jakieś dyskoteki, kluby, puby. Pierwsza sprawa, że nie za bardzo mogę sobie na to pozwolić. A nawet gdybym teraz naglę mógł sobie na to pozwolić to nie za bardzo chciałbym przebywać w takich miejscach. Bardzo wątpię, że akurat tam, znalazłbym kogoś dla siebie.
Gdzie kogoś szukam? W internecie, w miejscach do tego przeznaczonych. To osobny temat? jestem ciekawy czy ludzie korzystający z nich są reprezentatywną grupą rzeczywistego społeczeństwa. Jeśli tak to biada mi?
Praca/studia też są/były bezużyteczne w tej kwestii. Samo męskie towarzystwo, którego nie raz mam dość. Tych wszystkich męskich mądrości, żartów?

Wiem, że łatwiej byłoby gdybym napisał coś więcej o chorobie. Musiałbym o tym sporo napisać ale nie w tym problem że mi się nie chcę. Nie chcę tego robić bo nie żyję na Marsie ale ludzie się znają. Nie problem, że poznają moją chorobę ale nie chcę żeby poznali moje wszystkie przemyślenia które tutaj wylałem.

vinnga:
Nie oczekuję tutaj konkretnej odpowiedzi na moje pytanie. To nie jest równanie. Nie chodzi o to żebym ja podał jak najwięcej danych (co mogę a co nie) a Wy znajdziecie rozwiązanie (daj sobie spokój albo głowa do góry). To nie jest problem typu
-jaką mam kupić sukienkę, czerwoną czy czarną?
-lubisz kolor czarny?
-nie
-lubisz kolor czerwony?
-tak
-kup czerwoną
-ok, dzięki mieliście rację

Podobały mi się przemyślenia SexyLady02. Chętnie poznałbym opinie innych. Może ktoś zna jakąś podobną historię w tym temacie, niekoniecznie z happy endem, nie szukam tutaj fałszywego pocieszenia.

Myślę, że wiele osób pomimo przeróżnych chorób znajduje szczęście u boku innej osoby... W związku 2 zdrowych osób może się pojawić choroba, BA zapewniam Cię, że zdarza sie to dosyć często. Czasem choroba jest tylko uciążliwa dla jednego lub obojga partnerów, czasem jest niestety śmiertelna... choroba... szczerze wolałabym męża chorego niż kłamcę, niż miałby mnie zdradzać, czy nieszanować...
wiem, choroba chorobie nierówna...
szukałeś fora dyskusyjnego dla ludzi z Twoją chorobą? też mam pewne przypadłości zdrowotne i czytywałam takie fora.
Moja choroba nie jest uciążliwa teraz, czasem trochę boli, nic więcej. Wiem natomiast, że wraz z upływem lat będzie bolało bardziej, zmiany zwyrodnieniowe będą się pogłębiały... i co? nic, muszę z tym żyć i wierzyć, że nie będzie tak źle. Gdy ktoś mi się baczniej przyjrzy, widzi co jest nie tak. Kiedyś miałam kompleksy z tego powodu... teraz mam to w d... taka już jestem, nie wyleczę tego, muszę z tym żyć. W żaden sposób nie rzutuje to na mój związek...
uszy do góry kolego!!!

nie masz gwaracji, nawet bez choroby, że po 10-20 wspólnych latach nie usłyszysz, że ktoś sobie przez Ciebie zmarnował życie... jedna będzie miała problem z Twoją chorobą, inna może nie zaakceptować Twojej matki, trzecia nie zaakceptuje Twojego hobby, kolejnej będzie przeszkadzało coś zupełnie innego... Twoja choroba, jeśli jest nieuleczalna, jest po prostu częścią Ciebie, taką samą jak inne Twoje wady czy zalety, niczym więcej. Taki jesteś, nie zmienisz tego, naucz się z tym w pełni żyć i cieszyć z życia, które masz! Gdy będziesz szczęśliwy sam ze sobą, pojawi się pewnie ktoś kto będzie chciał to szczęście z Tobą dzielić...

Powodzenia!!

Podpisuję się pod tym, co napisała Marchewa 91. Ma absolutną rację. Nieznany Samotny nie wiem, czy moje słowa są w stanie Cię pocieszyć. Jestem zdrowy, mam 42 lata i zupełnie nie zanosi się na spotkanie tej Jedynej, wyśnionej i wymarzonej. Czy rozważałeś teoretycznie możliwość adopcji?

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Pewnie nie odniosę się do wszystkich wątków, ale krótko to co pamiętam.

Dlaczego skończyła się znajomość z tą pierwszą o której pisałem? Popularna rozbieżność charakterów a konkretnie z mojego punktu widzenia to zachowanie jak z przedszkola. Kilkudniowe braki w kontakcie a tłumaczenie "chciałam coś przemyśleć a nie pamiętam już co", teksty typu "u mnie na uczelni jest cacy a u ciebie chodzą same pijaki". Podsumowując, za grosz dyplomacji. Jest między nami sześć lat różnicy a po pewnym czasie myślałem, że to ona ma sześć lat.

Adopcja. Na razie to dla mnie abstrakcja. Kiedyś też nie raz myślałem dlaczego ludzie tak bardzo walczą żeby mieć własne dzieci. Przecież jest tyle biednych istotek, którym można byłoby dać szczęście. Z wiekiem chyba coraz lepiej rozumiem dlaczego tak walczą, leczą się, wydają fortunę. Ale oczywiście niczego nie wykluczam.

Jest wiele osób oprócz aktualnych znajomych którzy mogą wyciągnąć wnioski na podstawie mojej historii. Rodzina bliższa i dalsza, starzy znajomi i starzy wrogowie. Tajemnicą nie jest moja choroba tylko to z czym tutaj przyszedłem czyli część moich odczuć, przemyśleń, obaw, kompleksów.
Gdybym napisał tutaj w szczegółach jak wyglądało moje 20 kilka lat z pewnością nie jednej/jednemu z Was opadła by kopara. Moja choroba należy do chorób rzadkich ale nie bardzo rzadkich. W internecie (i nie tylko) działa pewna grupa zrzeszająca takich szczęśliwców. Niestety moja wersja jest bardzo nietypowa, ma inny dziwny przebieg wiążący się z innymi, pobocznymi kłopotami które przez kilkanaście lat nie były prawidłowo wiązane z chorobą podstawową. A ona w pełni ujawniła się dopiero w wieku szkolnym. Każda choroba przewlekła ma swoją specyfikę. Może nie zabija szybko ale bardzo wyniszcza na wielu płaszczyznach.

Nie raz dostał mi się opiernicz od osób trzecich, że od razu mówię, a raczej piszę, dziewczynie o swojej chorobie. Że jestem głupi i robię z tej rzeczy priorytet. Z takimi wiadomościami należy cytuję: poczekać aż dziewczynie zrobi się mokro, poczuje, że mogę być jej partnerem i dopiero wtedy mówić o chorobie. To właśnie jedna z takich męskich mądrości o których wspominałem. Ja też jestem zdania jak Wy, że trzeba o tym mówić i to jak najwcześniej. Przez to jedna znajomość skończyła się po miesiącu, a druga po dwóch dniach. Dopiero po dłuższym czasie w pewnym stopniu potrafię sobie to obrócić w słowa "ot durna bździągwa". Ale wiem, że problem istnieje i nie wszystko jest winą świata zewnętrznego.
Problem jest też w tym, że nie mam gdzie złapać kontaktu z większą liczą osób. Może wśród dużej liczby znalazłaby się jakaś "nieimprezowiczka" z podobnymi poglądami i podejściem do życia.

W Waszych odpowiedziach padło pytanie czego od Was oczekuję. Niczego nie oczekiwałem, miałem tylko nadzieję na dyskusję. Taką jaka się tutaj toczy, za co dziękuję. Jeśli ktoś chciałby dorzucić swoje zdanie, chętnie je poznam.

Studiować byłem w stanie tylko zaocznie, pracować mogę w większości tylko zdalnie. Wyjść z domu nie zawsze mogę i nie tyle razy ile mi się zamarzy. Z ludźmi mogę się spotykać ale nie mogę i nie chcę robić tego, gdzie większość dzisiaj to robi czyli w knajpach przy piwie.
Wybacz ale nie mam ochoty przekonywać kogoś, że nie jestem wielbłądem. Gdybym nie miał problemu, z pewnością nie wymyślałbym i nie wypisywał tutaj jakiś urojonych historii. No chyba, że miałbym problem z głową, a (dużego) nie mam.
Znajomość nie kończy się od razu po tym jak napiszę o chorobie. Ale po tym jak druga strona skapuje, że mnie nie stać na wieczorek tu wieczorek tam, piwko tu, kielich tam. Nie interesują mnie też takie tematy. Pisząc "nie stać mnie" oczywiście nie mam na myśli finansów. Nie posunąłbym się do tego żeby nazwać siebie nudziarzem. Dla mnie poczucie humoru a podstrzelony charakter to różne sprawy.

Moim zdaniem wcale nie powinno się mówić o chorobie jak najwcześniej. Bo to, właśnie tak jak twierdzą Twoi znajomi, sprawia wrażenie, że traktujesz swoje ułomności jako priorytet. To wysyła sygnał "potrzebuję opiekunki i misjonarki, nie równorzędnej partnerki". Jak jakakolwiek dziewczyna ma się Tobą zainteresować jako facetem, chcieć Cię bliżej poznać skoro zaczynasz znajomość od przedstawienia czarnych scenariuszy?

Jestem w ogóle przeciwniczką "szukania dziewczyny". Uważam, że powinno się po prostu poznawać nowe osoby. A nowo poznanym koleżankom przecież nie rzucasz na starcie, że jesteś chory?
Owszem, kiedy pojawiają się sygnały, że obie strony zaczynają się angażować - wtedy warto poinformować dziewczynę, że ewentualny związek może wyglądać inaczej niż jej się wydaje. Oczywiście jeśli dziewczyna zapyta wcześniej - należy powiedzieć prawdę. Ale jeśli nie ma takiej potrzeby - to naprawdę nie jest informacja do serwowania na pierwszej randce.

Ale dziewczyny, ja odnoszę wrażenie, że autor nic sobie nie robi z naszych rad. Jeżeli na wszystko brzmi odpowiedź nie, bo nie, albo mogę, ale tak naprawdę nie mogę, bo nie chcę, no to proszę was! ;/ Nie chce powiedzieć, co mu tak naprawdę jest, ale ja nie wiem, co to za choroba, która niemalże paraliżuje człowieka (który twierdzi że sparaliżowany nie jest) i nie pozwala mu na żadne kontakty fizyczne z drugim człowiekiem. Ja rozumiem, że można być nieśmiałym, dlatego zaczyna się od sieci, albo się już na niej niestety kończy - ale autor tłumaczy ten fakt swoją chorobą. Albo chce się kogoś poznać, albo się nie chce.

Cześć Drogi Kolego, widzę,że wątek się rozwinął i to nieźle całkiem. Czytałam wpisy i odnoszę wrażenie (tu znów muszę być niemiła, ale może czasem potrzeba, by kimś potrząsnąć, no więc trząsam), że w całej tej historii twoja choroba wcale nie jest tu największym problemem. Nie chce cie w żaden sposób atakować, po prostu, twoje podejście mnie dziwi, trochę może nawet odstrasza. Trudności, o których piszesz stwarzasz sam w swojej głowie, budując tysiące scenariuszy o tym, co mogłoby się ewentualnie wydarzyć Że ty nie chcesz, tego czy tamtego robić. Masz prawo, rozsądna osoba to uszanuje. Ale czy masz w takim razie alternatywę? Jakieś inne pomysły na wspólne spędzanie czasu z partnerką? Bo jeśli siedzisz sobie i klikasz z dziewczynami, ale pozostajesz bierny, no to lipa kolego. Zapewniam cię, że nie wydarzy się nic, jeśli będziesz tak podchodził do całej sprawy. Nic się nie zmieni, bo zmiana musi się najpierw dokonać w tobie. A tobie się więcej nie chce, niż faktycznie nie możesz. Rozumiem, że niekoniecznie bawi cię siedzenie w knajpach czy dyskotekach, ale powiedz, kto ci każe do nich łazić? Jest wiele ciekawych zajęć, które można robić wspólnie, miejsc, do których można się wybrać razem. Ja już mówiłam to wcześniej, twoje podejście i to co sobie sam wmówiłeś na temat choroby, to twoja największa przeszkoda w codziennym życiu. Nie ograniczaj się i nie zamykaj na nowe znajomości. Jak ci się podoba jakaś dziewczyna, staraj się do niej zagadać, zainteresować sobą, poznać po prostu. Ale nie patrz na nią jak na potencjalną zonę od razu. Bo tobie na razie to bardziej potrzebny jest ktoś, z kim będziesz czuł się swobodnie, będziesz mógł szczerze porozmawiać, zaufać, wspólnie gdzieś wyjść a nie myśleć o tym co ona sobie pomyśli, jak jej powiem. Jak jej powiesz, to się dowiesz, ale nie mów tego od razu i nie skreślaj na starcie. Bo żoną może rzeczywiście nie zostać;), ale każdy w swoim życiu potrzebuje bliskich osób, przyjaciół po prostu, przed którymi niczego nie trzeba się wstydzić, którym się ufa i szanuje. Jak sam zaakceptujesz to jaki jesteś, poczujesz się ze sobą dobrze, to myślę, że choroba nie będzie stanowić przeszkody, by stworzyć trwały i udany związek. Pozdrawiam;)

To dziewczynom mówił wprost i od razu o swojej chorobie, a tutaj cicho sza.

Przeczytałem z uwagą Twoją historię. Nie ma sensu zamykać się na świat ani na ludzi z powodu Twoich ograniczeń czy choroby. Nie wpadaj też w kompleksy, na tym świecie chodzi miliony kobiet, które zechcą Cię poznać, a na tym forum co najmniej kilkanaście zainteresowałeś.Wszyscy chcielibyśmy mieć to i owo, mieć najpiękniejszych partnerów, być zdrowi, kochani, szczęśliwi. I Ty bądż szczęśliwy ze sobą,nie zamykaj się w sobie, a ludzi wciąż nowych poznawaj. Nie myśl o chorobie, depresji.Tylko staraj się w tym życiu brać wszystko co piękne Ci daje, masz w sobie dużo pięknych cech, które kobietom zaimponuje. Jesteś wrażliwy, uczuciowy, i jesteś dobrym człowiekiem. To są elementy które buduj i kształtuj. Męskości nikt Ci nigdy nie odbierze, bo nie opiera się ona na potencji i możliwościach penisa. To cały styl życia, który kształtujesz swoją osobowością i postawą, w Twoim wypadku, postawą i akceptacją swoich ograniczeń, które Kochającej Cię kobiecie nie będą przeszkadzać

Niestety choroba drąży nie tylko ciało, ale i umysł. Wydaje mi się, że wiele zależy od podejścia do choroby, ale i od osobowości danej osoby. I muszę przyznać rację tym, którzy twierdzą, że to siedzi w głowie?

Najwięcej spustoszenia w moich relacjach międzyludzkich czyni nie sama choroba, tylko moje nastawienie, pewnego rodzaju poczucie napiętnowania. A wszystko to jest związane z tym, iż przed chorobą byłam osobą wysportowaną, samowystarczalną, dającą sobie radę w każdej sytuacji. Do przychodni lekarskiej chodziłam raz na kilka lat, teraz jak o tym myślę to niestety bardzo ubolewam, że wtedy nie doceniałam tego. To, że jestem zdrowa było dla mnie czymś oczywistym i kiedy pojawiły się pierwsze objawy a niedługo potem, padła diagnoza poczułam się jakby mnie zdegradowali do kategorii podludzi. Co dziwne nigdy o osobach chorych tak nie myślałam, zawsze chętnie pomagałam starałam się zrozumieć, pocieszyć. Ale niestety dla mnie samej było to przez długie lata nie do przejścia, przez to bardzo zamknęłam się na świat i na ludzi. Ograniczyłam moje kontakty tylko do wąskiej grupy zaufanych osób i przez wiele lat nikogo nie wpuszczałam do mojego hermetycznego światka. Bałam się, że ludzie będą mnie brali przez pryzmat choroby a nie dostrzegą człowieka jakim jestem naprawdę. Będąc wiele razy w szpitalu, patrzyłam na mężczyzn przychodzących do chorych jak na chodzących aniołów. Patrzyłam z zafascynowaniem i podziwem, tłumaczyłam sobie, że te kobiety mają szczęście jakiego ja pewnie nie zaznam. Niestety ta choroba zrobiła ze mną coś gorszego niż tylko zamęczyła fizycznie, wypaliła we mnie wiarę w to, że jestem warta miłości, bo przecież co ja mogę zaoferować drugiemu człowiekowi? Chorobę? Huśtawkę nastrojów? Lęk i cierpienie? Jednym słowem same problemy. Przez wiele lat w mojej głowie siedziało twierdzenie, że osoby kochanej nie skazuje się na cierpienie..czyli na mnie. 

Teraz po latach, kiedy mogę powiedzieć, że mój stan zdrowia w miarę się ustabilizował, można się trochę zdystansować do tego wszystkiego? i pomimo tego całego cierpienia da się jakoś żyć. Ludzie, którzy tyle lat przy mnie są, o dziwo nie pouciekali , pomimo moich złych humorów, narzekania itp. Jak człowiek nie musi skupiać całej swojej energii życiowej na walce o przetrwanie może sobie pozwolić na szukaniu spełnienia w innych dziedzinach życia, na przykład na poszukiwaniu bliskości z drugim człowiekiem. W tym roku miałam pierwszy raz taką sytuację? Na początku byłam dość oporna, owy mężczyzna kręcił się koło mnie długo i powoli się oswajałam z nim. W końcu zaczęliśmy się do siebie zbliżać i muszę przyznać, że jakbym poznała bratnią duszę (szczerze, nigdy nie wierzyłam w takie brednie? aż do teraz)?i przyszedł w końcu czas, że trzeba było powiedzieć o chorobie i niestety spełnił się czarny scenariusz?. Może byłam za szczera, za dużo od razu powiedziałam, może trzeba było dozować informacje, nie wiem? można jedynie powiedzieć, że po tylu latach samotności zachłysnęłam się tą znajomością i chciałam temu człowiekowi opowiedzieć wszystko, przecież do tej pory tak fenomenalnie nam się rozmawiało? Jednak dla niego chyba to był szok, zważywszy na to, ze po mnie w ogóle nie widać choroby? i bardzo szybko zdematerializował się, zasłaniając pracą.

Z przykrością muszę stwierdzić, że to było samospełniające się proroctwo, gdyż  gdzieś tam w najdalszym zakątku mózgownicy zawsze mi się tliła myśl, że spotkam mężczyznę a on jak dowie się o mojej chorobie to stwierdzi, że może i jestem fajna, ale za dużo ze mną problemów? no i jak myślałam o dziwo się spełniło? szkoda tylko, że dobre rzeczy mi się tak nie spełniają jak te złe? Niejedno z tą chorobą przeszłam zawsze trzymając się przy tym psychicznie? po tym całym zdarzeniu zaczęłam się sypać, niby nic, krótka znajomość a potrafi wywrócić cały świat do góry nogami.. czasem mam takie myśli, że lepiej by mi było gdybym go nie poznała, przynajmniej dalej nie wiedziałabym jak to jest kiedy ktoś Cię przytuli, pogłaszcze po policzku itp. Dopiero teraz klapy spadły z oczu i zobaczyłam jakie moje życie jest puste? i ile radości może wnieść w życie odrobina czułości?.

Niestety zaczynam czuć się trochę jak desperatka, jakbym obudziła się z ręką w nocniku i się zastanawiam niby gdzie można poznać fajnych ludzi? W realnym świecie jest tak jak mówisz Nieznany... W moim przypadku mężczyźni traktują mnie jak powietrze a jak już któryś się mną zainteresuje to albo pijany bezdomny, albo jakiś zboczeniec? a może w Internecie ?.hmmm tu jeszcze gorzej? Na wstępie trzeba podać wszystkie swoje wymiary i obowiązkowo załączyć słitfocie w bieliźnie, albo najlepiej bez? plus do tego trzeba się wykazać znajomością przynajmniej połowy pozycji z Kamasutry, bez tego nawet nie ma o czym gadać .

Kończę już mój przydługawy wywód? ale po tym wszystkim co mnie spotkało zafundowałam sobie terapie, bo stwierdziłam, że w końcu czara goryczy się przelała i dłużej już tak nie mogę? i powoli zaczynam zmieniać moje myślenie? nie widzę innego wyjścia, potrzebuję zmiany, zmiany nastawienia. Wiem, że czeka mnie ciężka harówa? ale samo mi nie spadnie

Nieznanysamotny nie będę Ci pisać będzie dobrze itd itd? bo wiem że takie gadanie jest bardzo wk***jące, ale chciałabym Ci jedynie życzyć, żebyś spróbował zmienić nastawienie .

Nie rozumiem dlaczego myślisz w ten sposób że jeżeli jesteś chory to nikt Cię nie zechce, mój obecny chłopak jest chory ale również po. nim tego nie widać a mi choroba wcale nie przeszkadza. Wydaje mi się że problemem nie jest u Ciebie choroba sama w sobie a wiek

moglabys napisać co to za choroba ? Mój chłopak też jest chory