Chłopak erotoman - Netkobiety.pl

Na razie go kopnęłam. Ale kocham go. Chciałabym mu jakoś pomóc. Tylko nie wiem jaka jest prawda... Boję się już wierzyć w jego słowa. Nie wiem, czy ta erotomania to nie przykrywka jego homoseksualizmu. Kompletnie jestem załamana.

Leni25 pomóc to może mu jedynie terapeuta. Ty możesz go w terapi jedynie wspierać. Jak nie uda sie do specjalisty to nic nie zrobisz. Pytanie tylko czy on pomocy chce?
Jak mu dobrze z tym jak jest to niech sobie tak żyje a ja na Twoim miejscu uciekałabym od kogoś takiego gdzie pieprz rośnie.

Miłość dzis jest, jutro jej nie ma.

Leni25,
nie można postawić diagnozy przez internet, ale to możliwe, że chłopak jest seksoholikiem lub transwestytą fetyszystycznym lub ma zaburzenia preferencji seksualnych. Są to "jednostki chorobowe", zaburzenia seksualne opisywane w medycynie i przy każdej z nich może pojawić się bardzo duży popęd seksualny i różnorodne formy zaspokajania się. Zazwyczaj mężczyźni tacy są przeciętnymi partnerami, pracownikami. Prowadzą zwyczajne życie, ale mają też drugie "sekretne życie" - zazwyczaj prowadzone w internecie, na portalach erotycznych. Mogą zdarzyć się zachowania "dziwaczne", zaskakujące (również w realu). Mogą zdarzyć się kontakty homoseksualne, nie musi to jednak wcale oznaczać orientacji homoseksualnej.

Nie mniej jednak żadna z tych diagnoz nie jest równoznaczna z całkowitą niepoczytalnością. Chłopak najprawdopodobniej mógłby mieć większą kontrolę nad swoimi zachowaniami. Unikać niektórych z nich, znaleźć możliwie bezpieczniejsze sposoby realizowania swoich potrzeb.

Czy fakt, że możliwie jest zdiagnozowanie u niego choroby sprawia, że spojrzałabyś na odkrytą niedawno prawdę o nim zupełnie inaczej, bardziej wyrozumiale? Czy mogłabyś wziąć na siebie trudy specyficznego życia z nim, zaakceptować jego seksualność?

Jestem świadoma tego, że potrzeba tutaj specjalisty. Wiem także, że on zgodziłby się na terapię.

Napisała Pani Doktor, że "Zazwyczaj mężczyźni tacy są przeciętnymi partnerami, pracownikami." W jego przypadku z tym jednak nie mogę się zgodzić. Jako partner zdecydowanie znajduje się powyżej średniej granicy. Zawsze był opiekuńczy, troszczył się zarówno o mnie, jak i nasz związek, zaskakiwał wieloma niespodziankami, w przypadku moich zaburzeń wynikających z przynależności do DDA był nad wyraz wyrozumiały i cierpliwy, bez względu na wszystko mogłam na niego zawsze liczyć. Może dla kogoś te zachowania są zupełnie normalne. Może tak powinien się zachowywać przeciętny partner, jednak dla mnie w porównaniu do poprzednich mężczyzn, to jest "coś ponad". Podobnie jeśli chodzi o niego jako pracownika. Mimo jego młodego wieku właśnie wprowadził w życie swój innowacyjny pomysł na firmę. W swoich przedsięwzięciach jest perfekcjonistą, niezwykle inteligentny, pracowity.

Mam świadomość tego, że mój partner jest chory. Przez wzgląd na to, że sama jestem DDA, potrafię zdobyć się na taką wyrozumiałość, która pozwoliłaby ratować nasz związek. Jestem w stanie "wziąć na siebie trudy specyficznego życia z nim", ponieważ on 3 lata temu stanął wobec podobnego wyboru, ale wtedy chodziło o mnie i o moje zaburzenia DDA. Jednak nie zaakceptuję jego seksualności. Chcę, żeby się leczył.

Dziękuję bardzo Pani Doktor za odpowiedź.

Hmm, więc tym bardziej nie rozumiem tej całej sytuacji. Nie wiem co bym zrobiła na Twoim miejscu. Piszesz, że mogłabyś z nim żyć, jeżeli zgodzi się na terapię. Chciałam napisać, że to podziwiam, ale sama nie wiem... nie wyobrażam sobie, że ja mogłabym podjąć taką decyzję. Myślisz, że masz do niego szacunek taki sam jak przed odkryciem jego "drugiej strony"?

Na dzień dzisiejszy rozstaliśmy się. Na razie nie jestem w stanie z nim być i myślę, że jeszcze trochę potrwa zanim emocje opadną, a ja nieco ochłonę. Naprawdę nie wiem co postanowię. Oczywiście nie mam już do niego takiego samego szacunku, jak przed odkryciem jego "drugiej strony", jednak spędziłam z nim ponad 3 lata i kocham go. Nie potrafię powiedzieć stanowczo: To koniec. Jestem bardzo wyrozumiała, ponieważ sama mam pewne "wstydliwe" zaburzenia wynikające z DDA, które człowieka, który nigdy się z tym nie spotkał mogą przerazić. Jestem uzależniona od samookaleczenia się. Wiem, co to nałóg. Moich poprzednich partnerów ta informacja na tyle przerastała, że mnie zostawiali. Nie mam do nich żalu ani pretensji. Rozumiem, że nie każdy potrafi to zaakceptować. Dlatego teraz waham się co powinnam zrobić. Nie podjęłam jeszcze ostatecznej decyzji. Szukam wsparcia, kilku słów otuchy, bo naprawdę nie mam z tym do kogo się zwrócić.

Dziękuję Ci bardzo. To dla mnie dużo znaczy. Jestem pewna, że nie jestem w stanie tego zaakceptować i wiem, że muszę postawić  twarde warunki. A on zobaczyć realne konsekwencje swoich czynów. Wiem, na przykładzie moich rodziców alkoholików, że tylko gdy alkoholik na własnej skórze doświadczy konsekwencje swojego picia, zdecyduje się na terapie. Czasami trzeba naprawdę nisko upaść, żeby to zrozumieć i się podnieść. Nie boję się samotności. Nie mam takiego myślenia, że nikt mnie już nie zechce. Wiem jednak, że po tym związku tak szybko się nie pozbieram i nie chcę na razie nikogo. Terapię DDA zakończyłam 2 lata temu. Od tej pory nie mam kontaktu z psychoterapeutą ani ludźmi z grupy. Muszę sobie radzić sama z tym problemem. Mój obecny partner  bardzo mi pomagał w walce z tym nałogiem, jednak po tych ostatnich wiadomościach przegrałam ją kolejny raz.

Myślę o tym, żeby się gdzieś zgłosić. Na razie jednak muszę ochłonąć. Emocje nie są tutaj dobrym doradcą. Zaczynam się podziwiać, że jestem w stanie tyle znieść. Ale masz rację, psychicznie jestem wrakiem.

Dziękuję Ci Villemoo z całego serca...

Na dzień dzisiejszy trwam w zawieszeniu. Nie podjęłam jeszcze żadnej konkretnej decyzji. Pozdrawiam.