Jak powinien zachować się facet, który chce odejść nie raniąć kobiety? - Netkobiety.pl

Mówiąc wszystko do końca, czy oszczędzając szczegółów?

chyba po to by sprawić ból tak jej powiedział, ale byłbym skłonny raczej powiedzieć, że po to by przerzucić na nią odpowiedzialność, za to, że on chce się z nią rozstać - przecież łatwiej tak myśleć, nawet jeśli to ewidentna nieprawda, co nie wpisuje się zdecydowanie do schematu o który pytałem, czyli - to, jak odejść nie raniąc

Snucie przez kobiete katastroficznych scenariuszy to chyba norma, a na pewno hobby nie jednej. Ciekawe czy ona mu uwierzyła? Ciekawe czy on zdaje sobie sprawę co oznacza być na codzień z osobą, której się nie kocha. Miriamm, to ja sie zapytam, czy potrafiłabyś z kims być kogo juz nie kochasz, być z tą osobą bez emocji - i najlepsze - w taki sposób, by ta druga osoba nie odczuła zmiany - czyli w sposób w jaki zapewnił facet Twoją koleżankę, zaznazając, że kobiety są dość spostrzegawcze? Mnie się wydaje , że on jej sprzedał dokładnie to , co ona chciała usłyszeć.

Ciężki temat poruszyłeś ale potrzebny. Ja widzę to tak,że jeśli myslimy o odejściu od drugiej osoby to powinniśmy ją stopniowo do tego przygotowywać, rozstanie jest procesem długotrwałym. może się ktoś ze mną nie zgodzić i napisać,że się mylę. Można napisać,że najlepiej jest powiedzieć STOP, ciach i po sprawie ale to tak niestety nie działa a osoba zostawiona ma kontakt ze ścianą w takim momencie i na pewno sobie nie poradzi z rozstaniem. najważniejsza jest szczera, naprawdę szczera rozmowa między dwojgiem ludzi, jedynie ona może coś dać. Nie ominiemy zranienia partnera ale złagodzimy ból o ile to tylko jest możliwe. Przerabiałem już wszystkie rodzaje rozstań. Rozstałem się w zgodzie z pierwszą dziewczyną. Byliśmy młodzi, nasza miłość nie dojrzała i podjęliśmy dacyzję o rozstaniu, do dziś mamy dobre relacje. W innym przypadku rozstałem się się z kobietą po czteroletnim związku. Pół roku jej uświadamiałem,że nie możemy byc razem, ona walczyła a ja się wypalałem. Nie szukałem zastępstwa żeby jej nie zranić. Po pół roku zrozumiała,że nic z naszego związku nie będzie. Z całą pewnością bolało ją rozstanie ale nie wbiłem jej noża w serce. Ostatnie rozstanie było dla mnie ciężkim dościadczeniem. Dostałem zdradzony i bardzo długo podnosiłem się z ziemi po tym ciosie prosto w serce.

Reasumując jeśli chcemy się rozstac to zrubmy to polubownie jeśli to tylko jest możliwe. nie rańmy bardziej osoby z która byliśmy...

Może warto byłoby stać się "za słodkim" ? Pójdźmy za przykładem z wielu wątków z tego forum.

Facet się starał, do rany przyłóż, opiekował się, sama słodycz - odstawiony.
Kobieta się starała, dbała, kochała, robiła wszystko, sama słodycz - odstawiona.

A co jeśli by przeprowadzić taki manewr niejako "z premedytacją" ? Plan iście szatański...

Znaczy przesłodzić, do bólu - aż do osiągnięcia efektu zmulenia dobre i łaskakwe

Znam osobę, która gdy się chciała rozstać, doprowadzała do sytuacji, że faceci sami odchodzili - ale wykorzystuje do tego zazdrość (aboslutnie nie zdradę)

Najgorzej jest jak ktoś odchodzi, nie manifestując wcześniej, iż coś mu nie odpowiada.
Mój znajomy swojej byłej dziewczynie, z którą spędził 8 lat, któregoś pięknego dnia powiedział "chyba powinniśmy się rozstać, bo nam się nie układa". A Ona: Chyba żartujesz? Jak to? Przecież się nawet nie kłócimy. On: No nie. Ale się nie układa.
Dziewczyna mało nie padła trupem,bo była przekonana, że ma idealnego kochającego faceta.

Tak naprawdę, jeśli jedna ze stron podejmuje decyzję o odejściu to się nie da nie ranić drugiej strony. Ja jednak uważam, że kluczem tu jest szczera rozmowa w momencie kiedy zaczyna się coś psuć. Żeby ta druga strona przynajmniej wiedziała na czym stoi, a nie dopiero kiedy ktoś zacznie pakować walizkę.
Wszystkie znane mi osoby ze stażem związkowym powyżej 7 lat mówią, że decyzję o odejściu podejmowały przez minimum rok. Przez ten rok wątpliwości należy się spierać, kłócić, układać, rozmawiać. Dopiero jak nic z tego to się rozstać.
Niestety faceci często boją się konfrontacji i przemilczają, że im coś się nie podoba, aż do momentu kiedy wytrzymać już dłużej nie mogą, albo pojawi się nowa, lepsza opcja.

Jest jeden dobry sposób na dość zdrowe rozstanie. Przejść się pod Urząd Miasta albo pod Kościół kiedy wychodzi para młoda świeżo po przysiędze małżeńskiej. Zapytaj, czy widzisz nas w takiej sytuacji. Bez względu na to, co ona odpowie, trzeba powiedzieć: "A ja nas nie widzę". Reasumując: nie widząc perspektyw na stały związek, zakończyłeś go.
Nigdy nie uda się ominąć bólu. Warto mimo wszystko podkreślić kobiecie, że to nie jest znudzenie, zobojętnienie, inna panna na oku, tylko najzwyczajniej w świecie dojrzewanie.

Ile miłości przewinęło się w naszym życiu? W moim - niejedna. W waszym - nie wiem. Ale jeśli ktoś jest dość dojrzały, troszkę w życiu widział i poczuł, wie, że są uczucia młodzieńcze (chociaż czasem trwają wiele lat), a później nadchodzi czas realizmu. Trzeba więc wytłumaczyć drugiej osobie, w zdrowy i delikatny sposób, że jakkolwiek teraz jest dobrze, nie ma szans na to, by taki układ zrealizował się w poważnym, codziennym życiu.

Dlatego tym rozstaniem dajesz szansę nie tylko sobie, ale i jej.
Cóż, mężczyzno, trzeba jednak użyć mnóstwo finezji, by powiedzieć to w iście mistrzowski sposób.

Jest też dobry sposób "na zazdrość", ale to trochę nieprzyjemne.
Trzeba kobietę kontrolować, sprawdzać smsy, maile, ciągle coś sugerować, snuć podejrzenia, robić awantury o to, że spóźniła się pięć minut. Pójdzie sama. Może też tobie proponować terapię, podejrzewać o paranoję, ale musisz kategorycznie z miną obrażonej primadonny oświadczać, że nic nie będziesz robił, bo "wiesz swoje".
Odejdzie. Spokojna głowa.
No, ale też potrzeba troszkę artyzmu i zdolności aktorskich.

obawiam się że większość, szczególnie młodych kobiet - ospowie do razu - koniec i cześć. Ale większ część z tej wymienionej większosći, prócz właśnie tych młodych, gdy stanie przed takim własnie wyborem - co zorbić po zdradzie, o wiele głegiej się zastanowi nad postępowaniem, dla wielu będzie to oznaczało podobnie jak u Ciebie - wcale nie odejście, a cierpienie. Ludzie widzący świat białoczarno, bez szerszej skali barw są tymi, którzy chęniej powiedzą - koniec i poddadzą się bez jakiejkowliek walki. To ci którzy uważają że jedynie jedna strona odpowiada za związek i nie dostrzegają swojego wpływu na ten związek.

mam znajomą która opowiadała mi że to stosowałą - okazuje się że to sposób skuteczny w zasadzie polega na tym, by doprowadzić drugą stronę do stanu, w którym to ona powie dość - choćby nie chciała

Sorry, że się wtrącę.
Ale Wasze rozważania trochę mnie przerażają.
Mianowicie wynika z nich, że osoby, które zastanawiają się nad tym, jak porzucić partnera/partnerkę, robią to bo skumulowało się w nich parę różnych, nie do końca obgadanych spraw, a NIC z tym wcześniej  nie robili. Jedynie czekali na to, że partner/ partnerka sam/a się domyśli, że coś jest nie halo. Albo  czekali na cud... No tak też może być:)

Prawda, według mnie, jest taka, że jeśli związek jest w fazie wstępnej, to nie będzie tragedii, jeśli któraś ze stron uzna, że jednak nie są sobie przeznaczeni. Szczera rozmowa w tym przypadku powinna załatwić sprawę. Najprawdopodobniej jeśli w fazie wstępnej coś nie gra jednej ze stron, tej drugiej też nie zagra. I to będzie bardzo rozsądne wyjście z sytuacji (nie wierzę, że po miesiącu, dwóch bycia razem miłość może być tak trwała, że uczyni się trudną do przeżycia krzywdę tej drugiej stronie).

Zupełnie inaczej - choć tez nie do końca - sprawa się ma ze związkiem długim. Odpowiedzialny człowiek, widząc, że po jakimś czasie pojawiają się problemy, zaczyna o nich mówić. Nie ma co liczyć na to, że partner/ka się domyślą, bo nikt jasnowidzem nie jest i czytać w myślach nie umie. Zatem odpowiedzialny człowiek rozmawia. Rozmawia do bólu. Próbuje ratować ten związek, bo po coś się z tą kobietą czy z tym mężczyzną ten związek założyło. Wtedy druga strona zyskuje przynajmniej świadomość, że są problemy, że nie układa się wszystko tak, jak powinno. Albo próbuje z tym walczyć, albo poddaje się na starcie i idzie w swoją stronę. Ludzie zyskują świadomość obopólnie, że w ich związku coś się dzieje niedobrego. Ale mówimy od razu - od momentu, kiedy pojawiają się pierwsze problemiki nawet.

Odchodząc w sytuacji, kiedy dla jednej ze stron wszystko jest w najlepszym porządku ( ja przeżyłam taki szok), nie ma sposobu, by wyjść z tego z twarzą. Po prostu odchodzący nawalił, bo nie umiał rozmawiać. Bo mu się kumulowało, aż coś się z tego wykluło. I wtedy nie ma szans, żeby tej drugiej osoby nie zranić.

A jeżeli kobieta z charakteru trudna do podejmowania rozmów na temat rozstania, która zwykle za każdym razem zaczyna płakać i uciekać do drugiego pokoju nie dając nawet podać przez faceta powodu rozstania? Mam na myśli charakter kobiety, która uważa tylko, że ona ma rację... w innym przypadku się obraża.
Czy czasem jedynym wyjściem jest spakować się, zostawić list pożegnalny, w którym umieszczony jest dosadny powód rozstania i zwykle zniknąć? Uważam, że są przypadki, kiedy nie ma innego wyjścia jak to, które podałem. Uwierzcie, że są ludzie, którzy są naprawdę ciężcy do przyjmowania prawdy na klatę. Owszem lepiej jest powiedzieć prawdę wprost i zakończyć, ale z doświadczenia znam osoby, które na siłę chcą zrobić wszystko, by dalej ciągnąc coś co nie ma sensu. Zatem jakie jest wasze zdanie, czy w ostateczności powinno się zostawić list i zwykle zniknąć?

Związek jest jak róża... Niepodlewany uschnie. I tak się załatwia róże najlepiej -- wysuszyć, bo uschniętej nie żal wyrzucić.

Jeśli mieszkamy w osobnych pokojach nie wracam na noc do domu to chyba wiadomo jak wyglada sytuacja, poprostu dziecko tak mocno trzyma

Ja usłyszałam tekst o wypaleniu, on nie wie... następnie akończenie związku 4 letniego przez sms.y typu to koniec, przepraszam ale to już nie ma sensu dla mnie.... 0 zainteresowania. Nie miał odwagi odebrać tel. Byłam w 3 miesiącu ciąży planowanej...
Rok po całej sytuacji spodziewa się dziecka z laską dla której nas zostawił. Twierdzą że nic się nie stało i takie rzeczy się zdarzają. Przerzucaja wine na mnie.
Chyba najlepsza prawda choćby ta najgorsza, mnie to niszczyło, byłam wrakiem szukałam winy w sobie. Straszne.