Jak radzic sobie z rozstaniem? - Netkobiety.pl

Przeczytaj swojego posta, jakby to nie był Twój post. Zastanów się co byś odpisała jakiejś obcej kobiecie.
Mnie po przeczytaniu cholera bierze. Jest Ci ciężko, bo to siła przyzwyczajenia.
Czas to najlepszy przyjaciel, kobiety czasem też .
Po co Ci takie zero? Takie nic.
Przecież dobrze Ci z nim nie było. Daletgo odeszłaś. Szkoda, że tak późno. Szkoda tych lat z nim przeżytych, bez wsparcia, szacunku, dobrego słowa, o miłości nie wspomnę Jak przychodzą miłe wspomnienia, zacieraj je tymi złymi. Z postu widzę że masz czym.
Jesteś silną wartościową dziewczyną, to nie wada to atut.
Nie przekreślaj swoich szans na szczęście

Kal-El,
A czy z uporczywymi myślami, też czas sobie poradzi?
Tzn nie są uporczywe... Ale niezależnie od tego, czy myję zęby, czy jem, czy jestem w pracy CIĄGLE o nim myślę. Dodam, że minął ponad miesiąc od rozstania, 4 lata związku... Odszedł bo się "wypalił" !

Nie chcę go w mojej głowie!

"A czy z uporczywymi myślami, też czas sobie poradzi?" Poradzi, spokojnie:-) U mnie trochę to zajęło(związek niecałe 6 lat), chociaż samo pogodzenie się z rozstaniem dużo szybciej niż myślałam. Ale żeby sobie jakoś poradzić z bólem, myslami zaczęłam po raz pierwszy prowadzić trochę nieregularnie, ale zawsze - pamiętnik, gdzie wyrzucałam cale żale, tak ku przestrodze dla siebie samej więc mogę Ci powiedzieć ile mi to zajęło: w marcu wybuchła bomba, że nie wiadomo jak z weselem, w lipcu wyprowadziłam się do nowego miejsca, ale nadal oficjalnie bylismy razem, jakoś październik/listopad podziękowaliśmy sobie za znajomość -i właśnie do tego czasu myśli o nim były jak wredna, upierdliwa mucha, generalnie wyglądałam jak cień człowieka, chociaż rozum mówił mi że dobrze się stało, w grudniu myślałam już średnio raz dziennie, o tym co robi, co się z nim dzieje itp., w lutym kolejnego roku wolność "myślowa", chociaż tak sądze, że jeszcze przez jakiś czas do mnie różne myśli wracały, zwłaszcza jak się czegoś o nim dowiedziałam, albo po rozmowie z nim (np. urodznowej).

Także samo "myślenie" o drugim człowieku jak łączyło nas coś głębszego trwa chyba dużej, niż samo poczucie straty po rozstaniu, tak przynajmniej było w moim przypadku. Nie ukrywam, że też pomógł mi w tym nowy obiekt westchnień, chociaż zupełnie platoniczny, to powoli wkradał się w miejsce myśli o eks. Dziś dwa lata później nadal raz na jakiś czas pomyślę o byłym, ale to już jest zupełnie co innego, nie rani, nie powoduje smutnych wspomnień, raczej jest jak jakiś epizod w moim życiu, który kiedyś tam był i się skończył.

byłam w podobnym związku...także toksycznym. Nie był to mój pierwszy związek, ale powiem Ci, że po takim związku trudno wrócić do normalności, trudno zapomnieć. Ja doszłam do wniosku, że mnie obrażał po to, żeby skutecznie obniżyć moją samoocenę do zera i mnie od siebie uzależnić. Też kochałam, też odeszłam mimo to. Stwierdziłam, że mnie wykańcza psychicznie, że nie daję rady, że przyjdzie taki moment, ze chwycimy za noze. Stwierdzilam, ze wolę pocierpieć parę msc, lat niż całe życie przy takim człowieku. Więc odeszłam. Również mieszkaliśmy razem, ale to on się wyprowadził, bo to było moje mieszkanie. Z początku było mi łatwej, bo miałam w głowie te wszystkie sytuacje, pozniej pojawiały się wątpliwości, zacierały się złe wspomnienia, te dobre się pojawiały tylko w głowie. Po kilku msc spytał się mnie czy chciałabym wrócić. Nie wiem czy dlatego, ze on chciał czy tylko tak. Mimo, że nadal kochałam, mimo, że każda cząstka ciała wołała chcę! Odpowiedziałam nie, wiedzialam, ze to dobra decyzja. Po 3 letnim związku zbierałam się z półtora roku. Jakieś rady? Wychodź do ludzi to przede wszystkim! Ja zaczęłam się spotykac ze znajomymi, wychodzić gdzieś. Wcześniej również dbałam o siebie, ale zmieniłam fryzure, zmieniłam styl, zaczęłam ćwiczyć, zainwestowałam w siebie. Z każdym dniem czułam się lepiej sama ze sobą. Zafundowalam sobie wakacje za granicą. Ogolnie rozpieszczałam się. I minęły już dwa lata. Jestem nadal sama, ale inna, silniejsza, atrakcyjniejsza, mądrzejsza i lepsza. Jestem lepszym człowiekiem. O nim nie zapomnialam, pewnie nigdy nie zapomnę takiego traumatycznego przezycia, ale nie zaluje. Wiem, że dziś byłabym wrakiem człowieka. Trzymaj się Kochana! Życzę duzo siły!

tak, wiem I napewno bym doradzila kumpeli/siostrze rzucic to w cholere:) ale samemu to ciezko jest byc obiektywnym a juz wogole jak sie czlowiek zakocha, we mnie tez sie az gotuje jak sobie to wszystko przypominam I ze taka glupia bylam ze tak dlugo czekalam na to ze sie zmieni. tez nie moge powiedziec, mile momenty tez byly, wspieral mnie ( czasami:), jezdzilismy na wakacje ale tak jak mowie, korzystal z kazdej okazji zeby zanizyc moja samoocene a pozniej to i tak sie czulam jakbym sama w tym zwiazku byla ( przez ostatnie 1,5ra roku), przez dosc dlugi okres. Chyba potrzebowalam tu sie wyzalic zeby osoby bezstronne mi napisaly ze dobrze zrobilam ( tak tez czuje w srodku, ale cholernie boli. ale widzicie, tak sie mowi ze dzis mlodzi nie chca naprawiac zwiazkow, ze odrazu sie rozchodza itp. no ale jak czlowiek chce cos naprawiac to jeszcze za to dostanie w d....

Pozdrawiam I dziekuje, naprawde bylo mi potrzebne to wszystko przeczytac, od razu mi lepiej:)

dziekuje za posta, bardzo madre slowa I madra kobitka jestes. czasem( ostatnio czesto haha) ogladam 'Nigdy w Zyciu' na poprawe humouru. zdaje sobie sprawe ze jest niewiele kobiet/ mezczyzn ktore/rzy potrafia odejsc gdy sa nieszczesliwe w zwiazku, moze dlatego ze nie jest to latwe. ale tak jak piszesz jest to najlepsza opcja I czlowiek jakos tam sobie z tym poradzi predzej czy pozniej. a u mnie jak sie okazalo- jednak mam kilku przyjaciol, ktorzy zaoferowali zakwaterowanie dopoki sobie czegos nie znajde, takze chyba nie jestem taka czarucha jak mi to wmawiano:)  a z tego co moj eks sie tlumaczyl to jego rodzice tak wlasnie sie obrazali cale zycie I ze niby dlatego on tez takie ma zachowania, ale dla mnie to bzdura, czlowiek dorosly ma swoj wlasny rozum I dokonuje swiadomych wyborow. I to tez mu powiedzialam na odchodne.

pozdrawiam !

Dziekuje Kobietki za mile posty, nie wyobrazacie sobie jak bardzo mi pomoglyscie swoimi wypowiedziami, czyba musialam to wszystko zobaczyc czarno na bialym zeby poczuc sie lepiej. O powrocie nie ma mowy, ja nie odstawiam szopek z wyprowadzka zeby ot tak wrocic, przegial wszelkie granice, moze potrzebowalam az tak dlugo z nim zostac zeby sie przekonac do czego jest zdolny, zeby mi sie oczy otworzyly I byc moze zeby od razu eliminowac typow spod ciemnej gwiazdy w przyszlosci. cale szczescie ze nie mam z nim kredytu, dziecka ani slubu, jestem wolna I moge robic ze swoim zyciem co mi sie tylko podoba. A dla kobitek w podobnej sytuacji do mojej, polecam film 'Nigdy w zyciu'- rewelacja!!!

Pozdrawiam serdecznie!!!

Słońce, będą lepsze i gorsze chwile. Czasami będzie naprawdę ciężko, ale musisz być silna. Człowiek już tak jest zbudowany, ze jest w stanie znieść wszystko. Ja sobie tłumaczyłam, że nie takie pary się rozstają, że ludzie mają dzieci, kilkanaście lat stażu małżeńskiego i się rozstają, a życie toczy się dalej. Mój były już kogoś ma, chyba od roku. Bałam się tego momentu, ale zaskoczyłam samą siebie. Nie byłam zazdrosna, obyło się bez histerii i co dziwne-cieszyłam się nawet. Najgorsze jest to, że boję się, że się sama zestarzeję:P to głupie, wiem, jestem jeszcze młoda-tak samo jak Ty jestem przed trzydziestką, ale mam takie obawy. No nic pożyjemy-zobaczymy. Z dwojga złego uważam, że lepiej zestarzeć się samej niż z takim człowiekiem. Mój też mi mówił, że jestem beznadziejna i nikt mnie nie lubi. W tej chwili mam tylu bliskich znajomych, że on chyba nie miał tylu przez całe życie. Będzie dobrze, ale musisz uzbroić się w cierpliwość, każdemu jest potrzebny indywidualny czas, ale pewnie rok Ci to zajmie. Mój później był zaskoczony, że tak świetnie sobie daję radę bez niego-myślał, że zginę marnie. Myśl o sobie. Szanujmy się. Nie pozwólmy, żeby jakiś dupek nami pomiatał. Jak się same nie będziemy szanowały to nie oczekujmy szacunku od innych. Jedynie mam nadzieję, że oni żałują, że tacy byli, a jak nie żałują to, że jeszcze pożałują. Mój były też obiecywał zmianę, dostawał milion szans, ale wiedziałam, że po milionowej pierwszej także nie będzie zmiany. Jakbyś miała gorsze dni, chciała z kimś pogadać napisz do mnie, chętnie wysłucham i pomogę:)

Dziekuje! tak, moj tez dostawal million szans tylko po to zeby sie 'pokazac' przy kolegach na sam koniec. masz racje, lepiej byc samemu niz z byle kim! napewno sobie kogos fajnego znajdziemy, taki co nas bedzie szanowal. a tak, jak bysmy byly z takimi nieudacznikami to chocby ktos chcial to niemoze zagadac bo bylybysmy 'zajete' zaczynam widziec pozytywy w tej calej sytuacji:) a najgorsze jest takie myslenie 'oh, juz nikogo nie znajde' ja tez mam takie myslenie teraz ale planuje isc do psychologa zeby sie pozytywnie nastawic:)

Bardzo mi przykro, że musisz się z tym zmagać.
Nie potrafię Ci powiedzieć co masz robić, bo na to nie ma gotowej odpowiedzi. Ale przede wszystkim musisz pozbyć się nadziei. Mi to baardzo pomogło, stanęłam przed lustrem i sobie powiedziałam "Ten człowiek nie może juz być nigdy w Twoim zyciu, nie chcesz go". I tak milion razy zanim przestałam czekać na telefon, na to, aż podjedzie pod dom...

Oczywiście, są momenty, kiedy jest baaardzo ciężko, ale to czy wstaniemy zależy od nas tylko i wyłącznie. Powiedziałam sobie dość- nie będę wegetować przez człowieka, który zdradził, później porzucił... Tłumaczę sobie to tak: Wróci i co ? Będzie happy end? Chyba nie... Teraz czekałabym na kolejny jego numer, nie umiałabym mu ufać, być po prostu... Za dużo krzywdy przez niego doznałam...

Drugą sprawą jest akceptacja siebie- po zdradzie i porzucenie nasze poczucie wartości spada na samo dno, przez 2 tygodnie nie robiłam ze sobą nic poza prysznicem wieczorem. Z wielkim trudem któregoś dnia się wyszykowałam i wyszłam do ludzi- pomaga, naprawdę! Musisz znów poczuć się atrakcyjna, kobieca, bo to wszystko zostało w Tobie zdeptane, doskonale o tym wiem..

Teraz, po czasie widzę, że wszystkie rady typu wyjdź do ludzi, zadbaj o siebie, nie siedź w domu nie są truizmami! To działa, tylko musisz tego chcieć.
A z myśleniem, to tak jak napisała kiedysbylam- trzeba się przyzwyczaić... W końcu minie. Z czasem poczujesz, że jest go w głowie coraz mniej...

Ja jestem na początku drogi, ale obiecałam sobie, że się nie poddam, nie stracę już więcej dnia na płacze za nim.. Lekko nie jest, wciąż tęsknie, wolałabym, żeby był, ale wiem, że nie bedzie i tego się trzymam. Buduję sobie nową rzeczywistość, planuję co chcę sama robić, a co nie mogłam będąc w związku...

trzymaj się! Z każdym dniem będzie lepiej, łatwiej...

a tak pozatym, zycie sie dla ciebie jeszcze nie skonczylo, ludzie po 40stce tez szukaja partnerow takze wcale nie jest powiedziane ze juz nikogo nie znajdziesz! moze akurat spotkasz takiego co bedzie cie szanowal a nie zanizal samoocene!

dziękuję za słowa otuchy. Myślę również o jakimś psychologu, który pomógłby mi ( może)
zmienić nastawienie do takiej sytuacji.
Wiem,że mąż zrobił mi krzywdę,ale w mojej głowie nie chce się nic zmienić.
jest taki sam scenariusz z jego strony jak poprzednio. Od razu stał się zdystansowany. Telefonuje sobie do córek, pytając co u nich zaznaczam,że nie opowiada o sobie,a one nie pytają.
w przyszłym tygodniu zadeklarował,że przyjedzie do domu na weekend i jak on to sobie wyobraża,że na ten czas będziemy się mijać?,a może jakby nigdy nic spokojnie rozmawiać o niczym? Powiedział wcześniej,że to jest również jego dom i będzie przyjeżdżał kiedy będzie chciał.
Z jednej strony chciałabym aby przyjechał, może coś jeszcze dałoby się zrobić.
Wiem pomyślicie,że jestem niemądra ale to jest silniejsze ode mnie.
Wracając do mojego nastawienia, nadziei i sprawy z pomocą psychologa to podchodzę z rezerwą.
Będąc wcześniej w podobnej sytuacji skorzystałam z jego pomocy,ale zamiast wyjść po spotkaniu zadowolona to miałam ogromnego doła i teraz się obawiam.
Pozdrawiam:(

Na forum działa grupa wsparcia,  dla osób po rozstaniu. zajrzyj tez tam
Ja trzymam za Ciebie kciuki i wierze ze bedzie dobrze, ba, ja to wiem!!