Finansowe zabezpieczanie dziecka - Netkobiety.pl

Uwazam, ze rodzice moga wspomoc mlodego czlowieka finansowo, jesli maja mozliwosc i taka chec.
Jednak uwazam, ze absolutnie przestaje to byc ich obowiazkiem w momencie, gdy dziecko konczy lat 18.

Sama po 18 zaczelam radzic sobie sama i uwazam, ze na dobre mi to wyszlo. Nauczylam sie szanowac pieniadze (bo pamietalam, jak ciezko bylo mi je zarobic), nauczylam sie sama zalatwiac swoje sprawy, od placeniu rachunkow po wypelnianie druczkow i robienie rozliczenia podatkowego; stalam sie osoba odpowiedzialna i samodzielna.

Moi rodzice nie chcieli mnie utrzymywac - ja swoim chetnie pomoge, jesli bedzie mnie na to stac, ale bede dazyla, by jednak moj syn staral sie miec jakies zajecie i zarabiac pieniadze chociaz na swoje wydatki.

Coż, myślący perspektywicznie rodzic w zasadzie powinien to robić - pozostawienie dziecka na zasadzie "masz 18 lat, jesteś dorosły, radź sobie sam" zwiększa ryzyko, że jednak ów młody człowiek sobie nie poradzi i na starość będziemy mieć dziecko bez żadnych perspektyw. Najbardziej kochający syn czy córka w takiej sytuacji nam nie pomoże, bo po prostu nie będzie miał z czego.

Dziecko, które musi walczyć o środki do życia i na opłatę szkoły po pierwsze ma ograniczone możliwości - bo na niektóre szkoły go stać nie będzie i mimo zdolności w pewnym kierunku będzie to dla niego droga zamknięta. Po drugie są kierunki trudne, wymagające i naprawdę wtedy jest trudno pracować i uczyć się jednocześnie.

W sumie byłam w podobnej sytuacji jak cynicznahipo ale ja nie dałam rady - mieszkałam w małym miasteczku, bezrobocie sięgało tam wtedy 20 - 25%,  owszem, utrzymać się mogłam, ale zarobić na wyjazd z miasta i studia już nie dałam rady.

Może niektórym się udało - mnie nie.

Skończyłam zawodówkę i mój szanowny pan tata uznał, że darmozjada utrzymywać nie będzie, bo skoro on żyje bez szkoły, to i mnie ona niepotrzebna - i tak, żeby skończyć liceum (bo o dalszej nauce zawodu w technikum już wtedy nie było mowy, bo to oznaczało naukę w innym mieście) musiałam iść do pracy.

I myślę, że gdybym wtedy wiedziała, że mogę liczyć na rodziców miałabym większą odwagę podjąć ryzyko, niekoniecznie musieliby płacić mi za studia, ale gdybym np wiedziała, że mogę od nich pożyczyć, ze mam jakieś wsparcie w sytuacji awaryjnej -  A tak? Cóż... wiem, ze nie mieli OBOWIĄZKU, ale jakiś żal we mnie do nich pozostał...

Uważam, że najlepiej pokazać dziecku drogę do zdobycia sukcesu, a nie podstawić mu wszystko "pod nos". Za czasów naszych rodziców wprawdzie łatwiej było starać się o mieszkanie, ale realia życiowe były poniekąd trudniejsze (komuna). Nie dajmy się zwariować. Większą satysfakcję ma się, gdy samemu się do czegoś dojdzie i coś osiągnie - wiem to po sobie.