Samotność i nuda w wakacje. - Netkobiety.pl

jedz na kolonie jako wychowawca,,,

no bo to i zarobek, pomoc ludziom i zagospodarowany czas wolny. ja strasznie sie nudziłam to zistałam wolontariuszka i jeszcze mi malo zajec.

Chryzantema dosłownie jakbym czytał o sobie, z tym, że ja dodatkowo nie mam pracy:( też czuję się zagubiony, nie mam w ogóle pomysłu na siebie. Wszyscy dookoła zakochani itd. a ja ciągle sam. Podejrzewam, że to "zamknięcie w domu" obudziło we mnie jakąś blokadę przed ludźmi, strach przed zaangażowaniem się i otworzeniem się na nich, nigdzie nie wychodzę i co najgorsze, nie widzę żadnego "światełka" w tunelu. Mój świat jakby stanął i nie mam gdzie już się udać, nie ma znajomych, nie ma możliwości realizowania pasji, a najgorsze, nie widzę sensu w tej gonitwie za bogactwem CZĘSTO za cenę zdrowia.

Ty chociaż masz zainteresowanie swoją osobą, a ja ostatni raz tel odebrałem trzy miesiące temu:D dodatkowo sytuację pogarsza fakt tego, że żadna dziewczyna nie będzie chciała "gołodupca" bez planów na życie. Jednak powiedzcie mi proszę, jakie można mieć plany, w rzeczywistości zwanej "polską" za 1200zł brutto.

Czy odwagą czy głupotą jest powiedzieć, że dochodzimy do czasów, w których nawet i za rozmowę z drugim człowiekiem trzeba uiścić opłatę w formie miesięcznego rachunku za internet? Sam nie wiem...

Zastanawia mnie jednak najbardziej, dokąd my wszyscy zdążamy w czasach gdzie samotność stała się epidemią a rozmowa z drugim człowiekiem luksusem.

Smutne to wszystko, gdy człowiek nie ma z kim porozmawiać mimo, że tyle osób dookoła, i proszę nie mylcie tego z brakiem otworzenia się na innych, tylko ze strachem przed brakiem zrozumienia przez innych.

Zobaczcie też na ulicach, niby wszystko ok, dziewczyny dumne (czyt. przestraszone na maksa), wszędzie blichtr, modne ciuchy i ogólnie och i ach...a po nocach każdy z nas wypłakuje się do monitora...naszego jedynego ziomka. Nikt nie rozmawia o tych rzeczach otwarcie bo wyjdzie na desperata, frustrata lub psychopatę w ostatnim stadium zaawansowania choroby.
Co więcej to właśnie ta błogosławiona tv obdarzyła nas hipokryzją iluzorycznej wizji świata, w którą uwierzyliśmy, a teraz zbieramy jej owoce, czyli historie np. takie jak napisała Chryzantema "ale gdy mam konkurować z jakąś blondynką to czuję się od niej gorsza".

Do czego doszło, żeby młodziutka, najprawdopodobniej bardzo atrakcyjna dziewczyna wchodząca dopiero w życie miała doły, porównywała się do kogoś innego...naprawdę nie wiem co się z nami stało.
Jesteśmy chodzącymi trupami bez dusz, odzianymi w rekwizyty, które mają określać nas jako ludzi. CHORE!

1) Lubię języki obce, jestem na filologii obecnie z 2, podoba mi się też bardzo rosyjski. Jestem wielką fanką psów Czasami słucham jakiś smętnych piosenek, jeszcze interesuję się trochę modą i trochę tańczę.
2)Nocoty,tak to siedzenie w domu z dnia na dzień coraz gorsze, bo niby do czego dobrego ma prowadzić, a otworzyć się coraz ciężej niestety. Lata lecą i co dalej robić?
3) Saligia, tak wiem, bo tak na prawdę zostajemy sami z problemami, z samotnością. Każdy jest kowalem swojego losu podobno, kiedyś myślałam, że to takie proste, ale w rzeczywistości nikt nie jest w stanie mi pomóc. Tak jak mówisz, że nie masz dla mnie dobrej wiadomości, nie wierzę w słowa typu "będzie dobrze" i chyba przyjdzie mi być starą panną bez dzieci. Czyli mam się skupić na sobie, ciągle to robię i to aż do bólu, wolałabym zająć się kimś innym, wtedy nie myślałabym o własnej pustce. Jaka praca, mam się zmotywować do tej nauki czy do wychodzenia z domu, do wszelkich prób kontaktów międzyludzkich? Jakie czynności mogą nam ułatwić i umilić życie?
Tymczasowo poprawił mi się nastrój, mam tak wieczorami.
Może czas zmienić myślenie, pewne przyzwyczajenia, nawyki? Tylko jak się tak nagle przestawić z tak beznadziejnego systemu o niskim poczuciu wartości do tego wierzącego w siebie i tak dalej?

Też myślałam, że gdy zajmę się kimś innym to będzie tylko lepiej. I tak kupiłam psa, a mój stan się tylko pogorszył zamiast polepszyć, więc chyba to nie jest najlepsze rozwiązanie (o związku nawet nie myślę, bo szkoda byłoby mi tej osoby, która musiałaby znosić moje obecne humory). Obecnie chodzę na psychoterapię, psychicznie mam miazgę, ale zaczęłam znowu w miarę normalnie funkcjonować.

Napisałaś, że masz pomysł na siebie, więc spodziewam się, że masz już jakieś wyobrażenie o swoim przyszłym życiu, czyli rób to co ułatwi Ci urzeczywistnienie tego obrazu w przyszłości. Masz jakieś zainteresowanie to je rozwijaj. I nie odcinaj się od ludzi. Często zwykłe wygadanie się odpowiednim osobom bardzo może pomóc.

Niestety nie da się też od tak wcisnąć przełącznika, który spowoduje, że nasze myślenie o sobie się zmieni. Życie nie jest łatwe i przyjemne, jednak warto się starać by takie było chociaż przez chwilę
A w jaki sposób? Każdy ma swój sposób i niekoniecznie to co pomaga mi, pomoże Tobie.

Łukasz ja mam tak samo jak Ty, jak widzę tych szczęśliwych ludzi, to tak cholernie zazdroszczę...tak bardzo bym chciał mieć się do kogo przytulić. Do tego brak pracy powoduje, że z braku zajęcia te myśli cały czas siedzą w mojej głowie i dobijają mnie, a ja sam widzę po sobie, że gasnę:(

To jak żyjemy zależy od Nas. Ja jestem książkowym przykładem introwertyka. Uwielbiam spędzać czas sama. Gotuję, słucham na maksa muzyki (kocham muzykę), czytam książki, oglądam ulubione programy w tv, gram w silmsy , czasami nawet szkicuję, bo mam do tego smykałkę po tacie. Ponad wszystko jednak przyjemność sprawia mi pomaganie innym. Wybrałam studia dotyczące najogólniej mówiąc ludzi, specjalizację natomiast określoną jako interwencję, działanie w problematycznych sytuacjach. Wtedy okazało się, że najlepiej radzę sobie w zakresie gender studies. Zrozumiałam, że to jest to. Jednak praca w stowarzyszeniach, państowych zakładach czy fundacjach to byłby prawie wolontariat. Postarałam się więc o etat w miejscu które mogę określić jako w połowie prywatna, a w połowie państową "firmę". Ta praca choć wielu ludzi się z tym nie zgadza niektórym pomaga. Z pewnością jednak pomaga grupie która mnie interesuje najbardziej. Kobietom, które starają się być samodzielne, ale też potrafią do odpowiedzialności pociągnąć facetów. A, że tam mogę się rozwijać, z czasem wyjść poza biuro, i lepiej zarabiać, tym bardziej mnie cieszy. A prawdziwy wolontariat  to swoją drogą jako zwieńczenie i dopełnienie pasji. Mówisz, że kasa rządzi. Ok, zgadzam się. Ale czy to znaczy, że musi rzadzić Tobą? Ja oprócz tego, że chce godnie żyć, niczego więcwj nie potrzebuję. Jaka różnica czy mam na sobie spodnie za 60 czy 600 zł? Żadna. Oryginalność ma się w sobie, a nie na sobie. A ci którzy myślą inaczej są po prostu niepewni siebie A co do znajomych... żeby ich mieć, trzeba o nich dbać. I nie potrzebny jest do tego Internet. Ja nie mam fb, jest tam zbyt duże natężenie pozerstwa, poza tym jak już napisałam jestem  introwertykiem, ale jednak staram się w miarę moich możliwości utrzymywać znajomości. Kiedy byłam młodsza bawiłam się z przyjaciółkami i kolegami co tydzień. Mam mnóstwo zaj*****tych wspomnień. Szalone domówki, zwariowane nasiadówy w barach (nie lubię dyskotek, zbyt duży tłum). Nie raz wracałm do domu w jednym bucie Dziś jestem starsza, nie mam już tyle czasu i siły, mój introwertuzm też nabał na sile i te wypady nie są już tak częste. Staram się jednak regularnie spędzać czas z ekipą mojego chłopaka. Koncerty, kino, ogniska, grille, wakacje . Potem przez tydzień stronię od ludzi, bo mam za dużo wrażeń, ale wiem, że to jest tego warte.
Autorko skoro skoro lubisz psy zostań wolonariuszką w schronisku. Poznasz tam na pewno jakieś dziewczyny. Spróbuj się z Nimi zakolegować. I dbaj o te znajomości nie dość, że zapełnisz czas vzymś czym lubisz, to na dodatek masz szansę poznać nowych ludzi Co do języków, skorzytaj na tym, że jesteś w tym dobra. Zacznij udzielać korepetycji dzieciakom Ja też mam problemy. Np. całe życie czuję się odpowiedzialna za moja mame. Mimo tego, że Ona ułożyła sobie w jakiś sposób życie prywatne, ja i tak.chcę się o Nią troszczyć. Zaprzyjaźniłyśmy się, dzięki czemu obowiązek nie jest dla mnie uciążliwy. Zawsze patrz na pozytywy sytuacji

A poza tym czy mogę wiedzieć dlaczego przy blondynkach czujesz się gorsza? Sama mam prawie czarne włosy i powiem Ci szczerze, że to stwierdzenie mnie zaskoczyło

jeśli chciałabyś pogadać to napisz do mnie na GG.

To podaj ;p

Ja też nie lubię tego udawać, ten sztuczny uśmiech przez łzy,a pozniej odbierają kogoś jak smutasa. Jak się czuję szczęśliwa to się czuję, uśmiecham się szczerze, żartuje, a jak nie to nie, niestety inni ludzie nie lubią takiego "zamulania".
Ja myślę, że mimo wszystko lepsza taka praca niż żadna. Jak w tamtym roku chciałam iść na zaoczne i szukałam pracy, dzwoniłam do biura pracy i pytałam o oferty to mnie odsyłali na jakiś zbiór wiśni czy czereśni (praca na godziny) oraz na inny zbiór z tekstem, że "tam to można zarobić". Śmieszne.

Hej wszystkim:) Chryzantema z Twojego opisu wnioskuję , że na prawdę jesteś bardzo wartościową osobą i myślę też , że wbrew Twoim wyobrażeniom atrakcyjną fizycznie skoro nawet przypadkowo zdarzyło Ci się poznać mężczyznę i pisał do Ciebie. Z Twoich słów biję strasznie niskie mniemanie o sobie i na prawdę nie uważam , żebyś miała powody z tego co tu piszesz. Po prostu każdy z nas tak ma , że jak się zasiedzi w domu to potem ciężko już odnowić kontakty i mamy czarne myśli. Ja aktualnie też tak mam trochę, również mam mnóstwo pomysłów , które jakoś ciężko mi idą w wcielaniu w życie. Troszkę przez moje lenistwo niestety, ale wiem , że będzie dobrze,w końcu się ogarnę:)Myślę, że dobrze by Ci zrobiło gdybyś udała się do poradni psychologicznej , ponieważ masz bardzo niskie poczucie własnej wartości. Ja chodziłam do psychologa przez 2 lata dawno temu, ale dało mi to  w sumie bardzo dużą siłę wewnętrzną i pomagało przez wiele lat, teraz znów planuję pójść. Po tamtym leczeniu znacznie podniosła się moja samoocena i nagle kontakty z ludźmi same się poprawiły :)Więc polecam i trzymam kciuki:)PS. Blondynki wcale nie mają większego powodzenia:) odkąd przefarbowałam się na ciemno faceci o wiele bardziej zwracają na mnie uwagę, zależy od mężczyzny , dużo też rude lubi:)

Artystko1989, dziękuję ślicznie, popytam w poradni.
Saligio, właśnie najpierw praca jakakolwiek nawet byle jaka bym powiedziała, a w między czasie rozglądać się za czymś nowym, podnosić swoje kwalifikacje, możliwości jest mnóstwo.
Codziennie nastawiam sobie budzik na 8, chociaż mam wolne, sprzątam, wstawiam pranie, wykonuję prace ogrodowe, które są dość wysiłkowe, ale to bardzo dobrze. Po 16 uczę się, zbieram materiały do egzaminu zawodowego i tak do teraz, jeszcze się nie wyrobiłam. To dobrze bo mam zajęcie i jestem zmęczona, jutro planuje wyjść na miasto i na te tańce. Mimo wszystko jednak szkoda mi tej ładnej pogody, wakacyjnych ciepłych wieczorów,  inni gdzieś na baletach a ja siedzę z nosem w książkach, ale ja to sobie tak tłumaczę, że żeby coś mieć trzeba coś robić i kiedyś to się zwróci. Zawzięłam się strasznie, a egzamin nie jest łatwy, bo to ekonomia, masa materiałów i tak dalej. A co u Ciebie, jak samopoczucie?
Pozdrawiam wszystkich

wiesz co mi sie wydaje ze to depresja bo mialam podobnie. bylam tylko smutna albo zla. innych uczuc nie mialam. jak zaczelam brac wyciag z dziurawca przez 3 tyg i mi minela.