Nie jestem lubiana w klasie - Netkobiety.pl

Witaj
Też nie miałam wesoło pod tym względem. Nie byłam zbyt lubiana w szkole, w LO też. Z tym, że poznałam tam w klasie fajną dziewczynę i do tej pory się przyjaźnimy. Ona miała gdzieś, że inni mnie wyśmiewają czy uważają za dziwną. Często mówili, że "urwałam się z choinki", a ja doprawdy nie rozumiem czemu tak twierdzili, jestem zwyczajną dziewczyną, może nieśmiałą, ale serdeczną. W sumie w podstawówce, gimnazjum było podobnie. Jednak poznałam kilka z tych osób, z którymi utrzymuje kontakt. Z resztą nie, bo po co, skoro na wstępie już wyrobili sobie o mnie niepochlebne zdanie. To ich problem nie mój Może Ty też tak do tego podejdź, może znajdziesz choć jedną przyjazną duszę, jak ja, a resztę, która będzie się wyśmiewała będziesz olewać (ja tak zrobiłam). W końcu nic na siłę Choć przyznam, że do tej pory zastanawiam się czemu byłam taka nielubiana, nic przy tym nie robiąc. Pamiętam sytuacje w podstawówce jak chcieli mnie utopić czy mówili, że nie powinno mnie być, a jak pytałam dlaczego to mówili "dla dobra społecznego". Jak pani pytała czemu tak mnie traktują i jeszcze jednego kolegę, to mówili, że "nie umiem podać piłki".. ręce opadały.. może nie miałam drogich ciuchów itp.. ale byłam zwyczajną dziewczyną. A nikogo nie traktowali tak źle jak mnie. Do tej pory nie mam pojęcia dlaczego, ale raczej nie ma się tym co przejmować A jak pisałam w gimnazjum i liceum nie było dużo lepiej.

Hmm, właściwie nie wiem czy jest mi to potrzebne, tym bardziej teraz, kiedy, jak mówisz, został praktycznie tylko rok tej katorgi. W 3 kl wszyscy będą żyć maturą i studniówką (ajjj.. nie wiem czy na nią iść). Straciłam zaufanie do mojej klasy, bo 2 osoby już mnie wystawiły na wiatr. Jestem pewna, że nadal chodzą na mój temat jakieś ploty... Cóż... Z kilkoma osobami naprawdę można normalnie pogadać, ale one mają swoje towarzystwo, w które na siłę nie chcę się pchać... Chyba sobie odpuszczę jednak.

a wiesz o tym, ze cechy dające popularność w klasie nie zawsze dają szansę na powodzenie w życiu?
trzeba znaleźć pasję, rozwijać się i jedyne czego mogę ci życzyć to żebys wstrzeliła się w swoją życiową szansę(praca, nowe środowisko,uczelnia) i wróciła z usmiechem do domu za parę lat!
a na przyjaciół nie zawsze trzeba wybierać rówiesnikow, wiem że to obciach iść z mamą na festyn w miasteczku, a mi brat raz dokuczał że moge wziąć też Puszkę(naszego psa),bo nie mam przyjaciół. przyjacielem może byc każdy, nawet starsza pani sąsiadka może byc fajnym rozmówcą ale to zrozumiałam dopiero po 30stce.
urwałam się może także z choinki, ale znalazlam przyjaciółkę przed maturą.
pomagalam jej w wielu sprawach:)

Treść jest bardzo zrozumiała.

Przede wszystkim to możesz sprawdzić prawdziwość tego, jak działa brak zaufania.

Ważne nie to, czy masz "przyjaciółki", ale to, o czym z nimi rozmawiasz. Mówienie wszystkiego po krótkiej znajomości jest mało roztropne. Polecam do przerobienia "Małego Księcia" Exupery'ego.

Obawiam się, że przyjaźń wcale nie umarła śmiercią naturalną, ale nie pozwoliłaś się jej rozwinąć nadmiarem jednostronnych pragnień i zwierzeń. To bardzo obciążające.

Dla mnie najważniejsze jest to, na jakie tematy rozmawiasz i co masz do powiedzenia. Próba wkupienia się w łaski klasy tanimi tekstami "pod publiczkę" może dawać właśnie taki efekt traktowania jak powietrze. Na ten jeden rok na pewno warto nawiązać pewne relacje, bo potem idzie się w świat, ale kontakty wcale się nie kończą. Pozostaje wspomnienie, a niekiedy ludzie nieoczekiwanie spotykają się w tej samej firmie, uczelni i przeszłość ciągnie się za nimi jasną smugą światła lub cieniem mrocznym.

Zawsze możesz spróbować zweryfikować swoje postawy na przykład przez zafundowanie sobie treningu interpersonalnego.