Porozmawiajmy o naszych ojcach - Netkobiety.pl

Mój ojciec istniał w moim życiu "namacalnie" czyli pod jednym dachem, tylko przez 3 lata wspólnego życia na emigracji - gdy byłam dzieckiem (no niby w niemowlęctwie też , ale tego oczywiście nie pamiętam).
Byliśmy z bratem jednymi z nielicznych wówczas "sierot emigracyjnych", których ojciec pozostawał na obczyźnie ze względów materialnych.
Jakie to miało skutki? Ani brat ani ja żadnych normalnych wzorców funkcjonowania rodziny nie mogliśmy posiąść. Matka samotna i zgorzkniała to nic dobrego.
Natomiast czas gdy wszyscy razem funkcjonowaliśmy jako rodzina, to JEDYNY w moim życiu okres, który można nazwać szczęśliwym dzieciństwem. Krótki, ale lepszy niż żaden
NIGDY nie zrozumiem dlaczego postanowili, żeby matka z dziećmi wróciła tutaj. Ponoć nie umiała się tam zaaklimatyzować. Niemniej żalu do nich nie pielęgnuję, bo układali to życie jak najlepiej umieli - nikomu na złość ani nikomu na przekór. Oboje nie żyją, więc żali nie ma sensu pielęgnować.
Pamiętam, że ojciec nauczył mnie pływać (w oceanie) a znajomość języka "uzewnętrzniła się" (pomimo nie używania go) po ponad ćwierć wieku

A mój ojciec to fajny gość. Nie pił, nie bił. Inteligentny, kulturalny, wykształcony.
Tylko co z tego, skoro wyjechał za ocean kiedy miałam kilka lat i do dziś nie wrócił... A miał wyjechać tylko na chwilę...

Co mi przekazał? Co dzięki niemu zrozumiałam?
Że jak ktoś nie chce być z własnym dzieckiem, spędzać z nim czasu, wychowywać go, nie czuje takiej wewnętrznej potrzeby, to może lepiej żeby dzieci w ogóle nie miał? Przecież wbrew obiegowej staromodnej opinii nie każdy musi w życiu zostać rodzicem, a zwłaszcza ojcem.
Bo to nie chodzi o kartki wysyłane na Święta czy kolorowe prezenty z Ameryki, których inne dzieci będą zazdrościć.
Tu chodzi o to, żeby MIEĆ ojca. Na co dzień.

Jaki to miało na mnie wpływ, że go nie było?
Kiedyś w dzieciństwie myślałam, że żadnego. Byłam grzeczną dziewczynką, nie sprawiałam kłopotów. Cudowne dziecko, na którego życiu brak ojca, wydawałoby się, w ogóle nie zaważył...
Niestety później im byłam starsza tym bardziej problemy zaczęły wychodzić na wierzch...
A najbardziej kompletny brak umiejętności bycia w relacjach damsko-męskich. Nie odnajdywałam się w tym... Nie wiedziałam kto to jest mężczyzna? Jak się zachowuje? Faceci to byli dla mnie kosmici
Poniekąd do dziś tak jest, choć dziś mam już swoją rodzinę i kochającego mnie męża...

Czyli jednak da się wyjść z traumy braku ojca. I ja jestem tego najlepszym przykładem...

Co będzie dalej?
Myślę, że największe konsekwencje ponosi/poniesie i tak mój ojciec.
Starzeje się, nadal mieszka za oceanem. Prawie nie mamy kontaktu. Innych dzieci nie ma.
I niby ma mnie - tę córkę gdzieś tu w Polsce, a tak jakby jej nie miał...
I na starość pewnie zostanie sam.

Jakie konsekwencje? DOTĄD też był sam i nie stanowiło to problemu.
Po prostu TAM dożyje sobie swoich dni. Chyba "sieroty emigracyjne" które nie doczekały się scalenia rodziny tylko NOMINALNIE są dziećmi... Spróbowali - nie umieli (trudno wiedzieć nim się spróbuje).
Jak sobie ojcowie ułożyli gdzieś życie BEZ dzieci, tak i dojdą do jego kresu. SKORO dotąd takie życie nie było dramatem... BARDZIEJ to problem dzieci, które nie potrafią zapomnieć.

+ Wzór uczciwości, słowności, honoru. Poważnie, nigdy nie przyłapałem ojca na jakimkolwiek oszustwie, nawet najdrobniejszym. Zero cwaniactwa.
+ Potrafi uparcie i konsekwentnie dążyć do celu, jeżeli już go sobie ustalił.
+ Potrafi decyzją woli zmienić się o 180 stopni, na stałe, bez powrotu do poprzedniego stanu.
+ Jest niepoprawnym optymistą (przeciwnie do mnie).
+ Doceniam jego podejście do religii. Jest bardzo osobiste. Do kościoła chodzi tylko gdy trzeba, niezbędne minimum dla wierzącego, natomiast kiedyś codziennie medytował/modlił się, nie wiem jak teraz.
+ Ciągle się czegoś uczy nowego. Nigdy nie przestał.
+ Zero problemów z alkoholem/papierosami.
+ Nigdy nie był skąpy. Nie przywiązuje wagi do pieniędzy. Wspiera finansowo swoją dalszą rodzinę gdy mają trudniej (z ich własnej winy), chociaż mógłby ich olać.

- Nie przywiązuje wagi do pieniędzy Nie oszczędza.
- Właściwie nie spędzał nigdy ze mną czasu. Nie rozmawiał "poważnie" ze mną wcale. Nie miał do tego głowy. Zawsze zajmował się swoimi rzeczami. Nie mam z nim relacji.
- Introwertyk.
- Więcej planowania niż samego działania. Teoretyk.
- Czasem bardziej dla niego liczy się sprzęt niż sama dyscyplina.
- Brak mu cierpliwości. Potrafi się zniecierpliwić o bzdurę.
- Potrafił być bardzo wybuchowy gdy byłem dzieckiem, jego reakcje były zazwyczaj bardzo ostre. Ale później się zmienił.
- Mam wrażenie, że u szczytu swojej kariery zawodowej, mógł przycisnąć śrubę i wskoczyć na poziom wyżej. Wolał mieć więcej wolnego czasu i pieniędzy na przyjemności. Czy to źle? Nie wiem. Ja jednak przywiązuję większą wagę do sukcesu finansowego niż on.
- Jest socjalistą. W wersji naiwnej (trzeba pomagać biednym), a nie cynicznej (którą potrafiłbym zrozumieć).

Mój tato nie brał czynnego udziału w moim życiu ale teraz wiem że spowodowane było to jego oporem do okazywania uczuć. Pił fakt ale nigdy nie zrobił mi krzywdy i teraz po jego śmierci wiem dlaczego pił...
Dzisiaj na cmentarzu podziękuję mu że właśnie on był moim tatą a co mi przekazał...nie bezpośrednio ale nauczyłam się dzięki niemu co jest ważne w życiu i że nie można krzywdzić drugiego człowieka. Nauczył mnie życia tak po prostu...

P.S. Nigdy nie odmówił nikomu pomocy...zaszczepił we mnie że radość można czerpać także dawania a nie tylko brania

Mój ojciec w dzieciństwie dawał mi poczucie absolutnego bezpieczeństwa. Dla mnie był najlepszym, najmądrzejszym, najbardziej zaradnym i najprzystojniejszym tatą na świecie . Byłam z niego po prostu dumna. Owszem, bywał dosyć wymagający, ale równocześnie dbał o nas, jak umiał. Dziś myślę, że kiedy dorastałam, to miał problemy z okazywaniem uczuć, ale ja tę jego miłość po prostu czułam. Zawsze wiedziałam, że cokolwiek się wydarzy, to nigdy, przenigdy nie zostanę z tym sama. To on dbał, aby nic mi się nie stało, tęsknił kiedy w tygodniu uczyłam się poza domem (co piątek stał na balkonie i czekał aż kochana córeczka wróci do domu ). To on, nie mama, rozpłakał się na wieść, że będzie miał wnuka, zresztą to właśnie on potem każdego dnia odwiedzał mnie w szpitalu. Zawsze też pamiętał o moich urodzinach i innych ważnych wydarzeniach, był dumny kiedy osiągałam sukcesy (choć wprost raczej o tym nie mówił), dzwonił, dopytywał się, troszczył. Niemniej w późniejszym czasie bywało tak, że - prawdopodobnie ucząc mnie życia i wiedząc, że sobie z danym wyzwaniem poradzę - zostawiał mnie z czymś samej sobie. Pozornie, bo zawsze stał gdzieś z boku i obserwował, o czym jednak w tamtym czasie nie wiedziałam. Czasem miałam nawet lekki żal, choć dziś rozumiem już co nim kierowało i jestem mu ogromnie wdzięczna, bo być może również dzięki temu stałam się samodzielną, zaradną osobą.
Wiem natomiast, że ciężko było mu pogodzić się z moją wyprowadzką z domu, sądzę nawet, że poczuł się opuszczony i chyba nieco rozczarowany.

Tata w życiu bardzo mi pomógł, pokazał świat, ale też nauczył, że trzeba być twardym, a przy tym zachować dobroć i wrażliwość na krzywdę drugiego człowieka. Zawsze traktował jak pełnowartościowego partnera, szanował, nie krytykował, akceptował bezwarunkowo. Co prawda w ostatnich latach bywał nieco irytujący, ale dziś wiem, że po prostu nie radził sobie z samotnością.

Niestety nie ma go już z nami, odszedł nagle, tak wielu rzeczy nie zdążyłam mu powiedzieć...

Mój ojciec jest spoko, różnie wyglądały nasze relacje, bo dużo mu pyskowałam jak byłam młodsza, często się kłóciliśmy, ale to dlatego, że mamy podobne charaktery. Teraz myślę, że jest ok. Nie umie też za bardzo okazywać uczuć, ale wiem, że mnie kocha. Nigdy mnie nie uderzył. Trochę jest pod pantoflem mamy i tego mu współczuję, myślę, że byłby szczęśliwszy, gdyby częściej sam o sobie decydował, a nie o wszystko mamę pyta. Lubię go Lubię takie chwile, kiedy rozmawiamy o czymś co nas oboje interesuje. Nie zamieniłabym go na innego, ale chciałabym, żeby był odważniejszy i częściej wyrażał swoje zdanie .

Mój ojciec był i jest dla mnie wzorem, chciałbym żeby mój syn powiedział tak o mnie za 30 lat. Przekazuje mi nadal wiele rad i "mądrości życiowych" ale jedna utkwiła mi w głowie lata temu i to ona mnie ukształtowała: żar w sercu i lód w głowie. Od kiedy w pełni zrozumiałem sens tych słów moje życie zaczęło układać się po mojej myśli.

Mój ojciec zmarł gdy miałam 20 lat. Dużo pił, znęcał się nad mamą. Ja dorastałam w takich warunkach i to właśnie otoczenie sprawiło, że jestem taka jaka jestem. Dużo czasu mi zajęło nim się pozbierałam. Nie jestem na niego zła i mu wszystko wybaczyłam...pomimo wszystko jaki był taki był ale był moim tatą.

Przemoglam sie i wyslalam ojcu zyczenia. Nie licze na nic, nawet na "dziekuje" ale bede wiedziala, ze wyslalam

Hm... Mój ojciec. Ojciec, bo wydaje mi się, że na tatę trzeba zasłużyć. Jest osobą temperamentną, upartą i strasznie żywiołową. Co zresztą mam po nim. Dodatkowo jest pracowity, zawsze wymaga od siebie i od innych 100%. Jest również osobą bardzo kłótliwą, uważającą, że wszystko wie najlepiej. Nie potrafi przyjąć "na klatę" porażki.
Jakim był ojcem? Najlepszym na świecie, ale i najgorszym. Do ukończenia przeze mnie 8 roku życia był najwspanialszym tatusiem, którego oczkiem w głowie była "mała Bułgareczka". Kochał naszą trójkę, można powiedzieć, że równo. Jednak, przez to że jestem do niego bardzo podobna, gdzieś tam zawsze byłam wyżej w rankingach.
Po tym jak rodzice się rozstali, nie mam najlepszych wspomnień. Do tej pory nie potrafimy się dogadać, chociaż myślę, że najgorsze już minęło. Za czasów, gdy byłam nastolatką, każdy jego telefon kończył się mega kłótnią. Kontaktu ze sobą nie mamy. Ponad półtora roku temu, gdy byłam w Bułgarii, zobaczyłam go pierwszy raz od 10 lat. Dwa tygodnie temu z nim rozmawiałam, żeby się dowiedzieć czy ewentualnie będę mogła zająć, swój przecież, pokój w naszym mieszkaniu w Sofii. Zgodził się, ale z wielką łaską i słowami: jak masz się zachowywać jak idiotka, to lepiej pogadaj ze swoim kuzynem, żeby Ci coś załatwił.
Czego się od niego nauczyłam? Wytrwałości i walki o swoje. Tylko i aż. Więcej w moim życiu zniszczył. Nie potrafię się odnaleźć w sytuacjach damsko-męskich, mimo że całe swoje życie spędzam z facetami. Poprzez swoje docinki, moja samoocena była w rozsypce. Zniszczył moje poczucie bezpieczeństwa w najważniejszych momentach.
Życzeń mu nie składam od lat. Jakoś tak wyszło. Nie składamy sobie życzeń ani na urodziny, ani na inne święta.

Przysięgłam sobie, że więcej przez niego płakać nie będę. Widocznie się nie da.

Hmmm...rady? Jedyna rada to taka by nigdy w życiu nie spotkać drugiego takiego alkoholika:( Niestety nie jest zbyt ważną osobą w moim życiu,zniszczył dzieciństwo mnie i mojemu rodzeństwu,z całego dzieciństwa pamiętam tylko kłótnie,awantury,długie nieprzespane noce.W taki sposób ukształtował moją osobowośc ,że na widok alkoholika "włącza" mi sie agresor:( Nie mamy dobrych relacji, mimo tego ,że z rodziców on jeden mi zostal,niestety to jeszcze bardziej pogorszyło nasze relacje:( Czasem modle się i pytam Boga dlaczego to jego z rodzicow mi zostawił a nie mame:'( wiem niepowinnam ale nie potrafie już inaczej ,nic nie zmieni się w naszych relacjach i tylko odliczam dni do wyprowadzki i jestem ciekawa jak sobie poradzi bez tej "najgorszej" córki :( I NIE DAWAŁ I NIE DAJE MI POCZUCIA BEZPIECZEŃSTWA.Nawet najgorszemu wrogowi nie życzę mieć takiego ojca.

Właściwie jest to dla mnie oczywiste, ale Wasze wypowiedzi potwierdzają, że dobry ojciec ma ogromny wpływ na życie dziecka - zaszczepia w nim poczucie własnej wartości, daje siłę i wiarę we własne możliwości, stanowi wzorzec do naśladowania, jest autorytetem. Zły dokładnie przeciwnie - już na starcie podcina skrzydła.

Moje relacje z moim tatą to takie same jak z mamą nic specjalnego nie ma się czym chwalić... Objga to alkoholicy nic z nich nie mam... tylko schronienie ale jakie to schronienie jak w domu ciągłe awantury tak to prawda jestem dorosła mogę się wyprowadzić wielokrotnie mi to powtarzają nie podoba się to się wyprowadz lub powieś się tak takie słowa slyszę w domu rodzinnym albo inne wyzwiska typu k.. sz.... itp nie chcę się mi już tego słuchać ale pytanie gdzie iść za takie drobne pieniądze które mam jestem w kropce. Jaki ojciec daje mi przykład chyba żaden bo jestem całkiem inna od ojca i matki czasami się zastanawiam czy nie zostałam nawet podmieniona w szpitalu he he czasami nawet w awanturze to słyszę , ze chyba ktoś mnie podmienił. Chciałabym cofnąć czas i znowu być małym dzieckiem... albo znaleść normalnego faceta tylko gdzie i uciec z tej czarnej dziury bo tu nie widzę dla mnie przyszłości aby mnie dobijają a kilka dni po awanturze to słodzą  eh nigdy nie zrozumiem alkoholika cop myśli naprawdę .

Ujmę to krótko: dzięki Niemu jestem dziś tym kim jestem.
Uczył mnie wszystkiego, od jazdy na rowerze, pływania, czytania, poznawania świata etc.
Zaszczepił mi wartości, które się dla mnie liczą. Nie słowem tylko działaniem.
Przyznaję też, że rozpieszczał mnie niemiłosiernie, ale chyba to na złe nie wyszło
Do dziś mamy świetne relacje (co nie znaczy, że się czasem nie kłócimy ).

witajcie, czytajac wasze wypowiedzi to myslę ze ja to mam szczeście. Wiadomo moj tato to nie ideal, ale jest dobrym pracowitym mężczyzną i jest dla mnie wzorem mężczyzny bo jest męski przystojny pracowity, ale tez czuly opiekunczy, dba o mame i o mnie i moje rodzenstwo, tylko za bardzo sie wszystkim przejmuje i boje sie ze przez te nerwy sie rozchoruje albo cos. co mi dal wszystko...zycie wartosci zyciowe itd. a w szczegolnosci pokazal ze trzeba pomagac innym jak sie da.nie pogardzac biednymi osobami itd.

Mój ojciec był wrednym, niebezpiecznym, wiecznie zapijaczonym sukinsynem.

Dzięki niemu mam tylko:
- BARDZO niskie poczucie własnej wartości
- problemy z nawiązywaniem jakichkolwiek znajomości
- ciągły strach przed tym co będzie w przyszłości

Śmiało mogłabym się pod tym podpisać. Mój ojciec jest winny większości złego, i tego, że taka jestem. Np bo jaka ja mam być? Nigdy, dowiedziałam się jak wygląda ojcowska miłość, ojcowskie wsparcie. MÓJ OJCIEC NIE DAŁ ŻADNEGO WZORU ANI PRZYKŁADU, jak powinien postępować mąż i ojciec. NIGDY, nie miałam w życiu męskiego wzoru. Nigdy nie wierzyłam w to, ze kobieta może polegać na mężczyźnie. Nigdy nie miałam wzoru nawet jednego dobrego kochającego się małżeństwa, teorie i zdanie na temat związku, wyrobiłam sobie an podstawie książek, filmów, internetu, gazet. Mój obecny, mój były, pewnie pozostawiają dużo do życzenia. Ale zazwyczaj kierowałam się jedna zasada: byle nie był taki jak mój ojciec, nie mógł mi go w niczym przypominać ani w zachowaniu, ani w wyglądzie a nawet w imieniu.

Aż mi głupio pisać jak wspaniały jest mój ojciec bo wypowiedziach tych którzy nie doznali tego szczęścia.

Mój tata choć nie jest człowiekiem nieomylnym, zawsze miał dla mnie czas mimo, że pracował. Aktywnie uczestniczył w moim wychowaniu, kiedy byłam mała śpiewał mi kołysanki i czytał bajki, kiedy podrosłam grał ze mną w kosza, nauczył mnie wielu rzeczy i bardzo brakuje mi jego obecności w moim życiu, rzadko się widujemy bo nie mieszkam już w rodzinnym mieście.

Mój ojciec jest świetny, uwielbiam go - optymista, żartowniś, ale gdy trzeba potrafi być super opanowany, rzeczowy. Często przytrafiają mu się przedziwne rzeczy. Straszna gaduła - jak go zabierasz na wycieczkę, czy wczasy, to jest lepszy niż renomowany przewodnik. Bardzo gościnny, uwielbia gotować, podejmować gości.
Wiem, że cokolwiek by mi się w życiu przytrafiło, to do niego mogę zawsze przyjść po pomoc. Zawsze.
Dla niego jestem wiecznie małą córeczką - bywa nadopiekuńczy i trochę histeryzuje jak gdzieś wyjeżdżam, albo w moim życiu pojawia się jakiś facet, ale mimo, że mnie to denerwuje, uważam, że to na swój sposób pocieszne i słodkie.
Nigdy nie był skąpy - dużo pracuje, dużo zarabia, ale nie oszczędza dla samego oszczędzania - uwielbia zakupy, wyjazdy, generalnie celebruje życie.
Bywa też marudą, co wynika z tego, że jest gadatliwy, czasem kompletnie się nie możemy zrozumieć, ale jest najlepszym ojcem jakiego można sobie wymarzyć.

nie powinno być ci głupio bo twój ojciec jest po prostu normalny,
dlatego tez ja, jako osoba która nie miała ojca, chce żeby ich ojciec był dla nich jak najlepszy

A mój tata był wspaniały.
Ogromnie za nim tęsknię bo totalna ze mnie córeczka tatusia...

Żałuję, że nie poznał mojej córki. Zakochaliby się w sobie na pewno. No i żal, że Lusia nie pozna dziadka.
Chodzimy na cmentarz, mała robi mu cacy i woła 'dziadziuś".
A jak jesteśmy u mojej mamy to pokazuje na zdjęcie i mówi 'tu dziadziuś'.

Zawsze był ostoją i każdej dziewczynie życzę takiego ojca.

moj?wiem ze o zmarlych sie nie mowi zle ale lepiej mi bez niego. mniej cierpie i nie tesknie.

Mojego Taty nie ma już dwa lata,tak bardzo za nim tęsknie,że ciężko mi powiedzieć czego mnie nauczył,co przekazał.
Wiele bym dała,żeby Go zobaczyć i tak po prostu się przytulić.

Zawsze będę Cię kochała mój Tatusiu.

Mój tata nauczył mnie, żeby znać swoją wartość i nie lecieć za pierwszym lepszym facetem. Traktuje mnie z szacunkiem. Zawsze wiedziałam, że rozwiąże każdy problem, jeśli będzie trzeba. Sądzę, że ojciec jest bardzo ważną osobą w życiu kobiety, ponieważ relacje z nim są decydujące dla naszego poczucia wartości i dla naszych przyszłych relacji z mężczyznami. Ojciec zawsze w jakimś stopniu będzie punktem odniesienia i tym pierwszym mężczyzną w naszym życiu. Mój tata zawsze mnie rozpieszczał. Pamiętam, że kiedy byłam mała, to często nie mogłam zasnąć. Woził mnie wtedy samochodem po osiedlu, bo tylko to mnie usypiało. Potem brał na ręce i zanosił do łóżka. To on czesał mi włosy, plótł warkocze itp. Gdyby to zależało od mojej mamy, to miałabym krótkie włosy, a dzięki tacie od dzieciństwa mam długie. Dopóki nie zrobiłam prawa jazdy, zawsze był moim "szoferem". Do końca gimnazjum woził mnie do szkoły i ze szkoły, żebym nie musiała tłuc się autobusami. Takich sytuacji były tysiące. Trudno byłoby, bym skończyła z byle jakim facetem, gdy własny ojciec okazywał mi tyle troski. W tym sensie mój partner jest identyczny.

Tata dbał też o "techniczne" atrakcje: dmuchany basen latem, huśtawka w ogrodzie, piaskownica, ślizgawka zimą na oczku wodnym, kulig, ogniska, namioty w ogrodzie itp. Zabierał nas też na wycieczki i pokazywał świat. Często gdzieś jeździł samochodem w interesach, więc kiedy byłam mała, to uwielbiałam z nim jeździć tylko po to, by się przejechać. Jestem mu wdzięczna, bo dzięki niemu miałam dzieciństwo pełne frajdy i zabawy.

Miło  wspominam z dzieciństwa swojego tatę. Nie miał zbyt wiele czasu, bo ciągle pracował. A kiedy go miał, bawił się z nami, dziećmi, opowiadał ciekawostki geograficzne i przyrodnicze. A  przede wszystkim zapamiętałam  u niego radosny uśmiech i gotowość do pomocy. Rad nie słyszałam.

Nie mam dobrych relacji z ojcem, nigdy nie miałam.
Ja swojego taty jakoś specjalnie nie lubię.
Nigdy nie było u mnie miłości do rodziców. Nigdy nie byliśmy zżytą rodziną.
Czy coś mi przekazał, jakieś wartości? Nie.

Czy ukształtował moją osobowość? Można tak powiedzieć. Kiedy byłam nastolatką, często mi mówił że jestem brzydka, może dla niego to były żarty, ale mi wesoło na pewno nie było. Tym bardziej że nie należę do tych atrakcyjnych. Więc wpędził mnie w kompleksy. Będąc nastolatką czułam się jak jakiś potwór. Np inne koleżanki miały chłopaków, a na mnie nikt spojrzeć nie chciał, więc nie dość że w innym otoczeniu czułam się paskudnie, to jeszcze przez ojca w domu tak się czułam, przez jego teksty. Czasem i do tej pory czuję jakbym była najbrzydszą osobą na świecie, w mniejszym stopniu niż jako nastolatka, ale jednak.

Nieraz krzyczał praktycznie bez powodu. Nieraz sytuacje typu: kupił bułki, razem z rodzeństwem je zjedliśmy, wtedy krzyk że czemu mu chociaż jednej bułki nie zostawiliśmy, teksty że więcej nie kupi, awantura o to. Następnym razem kupił znowu bułki, tym razem zostawiliśmy dla niego, a wtedy znowu jego krzyk, że czemu zostawiamy, to on kupuje, a my nie jemy, że się marnuje, i ulubiony tekst że więcej nie kupi. I tak było ze wszystkim, czy to ser, wędlina, jajka itp. Zawsze to samo. W końcu nie było wiadomo czy to jeść, czy zostawiać dla niego. Bo i tak i tak było źle. I krzyk.

Zawsze wszystkiego odmawiał, kiedy prosiło się go o pomoc, to zawsze słowo "nie". A teraz się dziwi nieraz, że jego dzieci nie chcą go o nic prosić.
Teraz jest nieco inny, zmienił się trochę, i czasem pomaga czy to finansowo czy inaczej. Ale i tak nieraz strasznie głupio poprosić o cokolwiek, bo ma się to wrażenie że znowu odmówi.

Co by tu więcej pisać, nie było aż tak źle, ale za ciekawie też nie było.

Mój ojciec jest dla mnie bardzo ważny, ale nie jest idealnym człowiekiem. Nigdy nie szanował mojej matki, chociaż ona dużo dla niego zrobiła i chciała mu nieba przychylić, jednak tymi swoimi czynami wsiadła na jego honor i tu przegięła. Odkąd pamiętam rodzice się kłócili, a ojciec był taką "ciepłą kluchą", którą ciągle trzeba do czegoś zachęcać. Właściwie gdyby nie moja matka to mój ojciec byłby teraz starym kawalerem mieszkającym ciągle z babcią. Mimo to kocham go bardzo, dużo dla mnie zrobił i dogaduję się z nim jak z bratem.

Ja już bardziej kocham swojego brata niż ojca. Od małego nas wyzywał i rozwalał wszystko w domu. Nigdy nie zapomnę jak mój starszy brat będąc dzieckiem użerał się z pijanym ojcem mówiąc "chodź tatusiu spać" ja w porównaniu do brata nigdy nie powiedziałam "tatuś" i nawet "tata" mi ciężko przechodzi przez gardło. Zniszczył mnie psychicznie. Pisząc to wszystko mi się przypomina i mam świeczki w oczach, że osoba która dała mi życie równoczesnie je zniszczyła. Ciągłe ucieczki. A w święta to najgorzej. Wracając z imprezy w święta zastałam zdemolowany pokój i mamę leżącą na podłodze. Czasem taką mam agresję na niego, że bym go chyba zabiła. Nienawidzę go gdy jest pijany. Mam wstręt do pijaków.
Zawsze zazdrościłam tym, którzy mają fajnego tatę i od małego zadawałam mamie pytanie "Czemu ktoś ma fajnego tatę? czemu Bozia akurat mi takiego dała".
I te dziewczyny, które nie mają ojca to powiem wam, że lepiej nie mieć wcale niż mieć takiego tyrana, który Cię psychicznie niszczy. Przez niego nawet miałam próbę samobójczą.

Ja mam najlepszego Tatę na świecie! Zawsze byłam córunią tatusia, zawsze razem. Razem na jeżyny do lasu, na spacery, do biblioteki. Tata zaraził mnie miłością do książek, imponuje mi zaradnością, tym, że wszystko umie sam naprawić. To Tata mnie zawsze słuchał, wszystkiego - moich młodzieńczych fascynacji zespołami rockowymi, słuchał o chłopcach, o koleżankach, szkole. Zawsze mnie wspierał. Zawsze wiedziałam, że jest ze mnie dumny. Mówią, że miłość matki jest bezwarunkowa, a ojca warunkowa. U mnie zawsze było odwrotnie.

Ilekroć przyjeżdżam do domu, nie możemy się z Tatą nagadać.

To i ja napisze
Mam juz 22 lata a mimo wszystko nadal tatuś a nie tato czy ojciec
Lepszy niz matka. Zawsze wspieral, zawsze pomagal, zawsze moglam mu wszystko powiedziec, do dzis moge.
Mimo tego ze inni mysla o ojcu rozne rzeczy, to dla mnie zawsze bedzie najlepsza osoba na swiecie.