Okłamałam ukochanego - mówi, że nie ufa - Netkobiety.pl

Cześć. Ja i mój A. jesteśmy razem od prawie trzech lat. On zawsze zdawał się być ideałem - mądry, zabawny, mówił, że brzydzi się kłamstwem. Warto zaznaczyć, że poznaliśmy się przez internet. Pierwsze dwa lata były straszne, przynajmniej dla mnie - najpierw związek internetowy, później związek na odległość (widywaliśmy się co weekend). Ja zawsze miałam pewne potrzeby, nie wstydziłam się przyznać, że lubię obejrzeć czasem film dla dorosłych, generalnie byłam w tym temacie bardzo otwarta. Za to mój mężczyzna, owszem, lubił porozmawiać, ale kiedy próbowałam nakłonić go, byśmy razem oglądali filmy, bronił się, jak tylko mógł. Że on tego nie lubi, dla niego to żałosne, beznadziejne, po co to oglądać, skoro można inaczej. Nie zrobiłam z tego żadnej afery, choć wydawało mi się to dość dziwne - wcześniej spotykałam różnych chłopaków, każdemu zdarzało się obejrzeć taki film. Stwierdziłam, że to nawet zaleta, że facet nie wgapia się tępo w sztuczne cycki na monitorze. Jednak to, co odkryłam ok. 2 lat temu, zmieniło moje luźne podejście do tego tematu. Przeglądałam galerię w telefonie mojego chłopaka - wcześniej chyba robiliśmy sobie jakieś zdjęcia, w każdym razie robiłam to za jego przyzwoleniem (dobrze sobie zdaję sprawę, że nie powinno się grzebać w cudzych rzeczach!). I co znalazłam? Tak, zgadliście - gołe baby. Nie powiem, zrobiło mi się przykro, porozmawialiśmy, jemu udało się uśpić moją czujność. Jednak nie na długo. Po jakimś czasie, przy podobnej okazji - a może już dobrze wiedziałam, czego szukam - znowu znalazłam jakiś ukryty głęboko folder z wiadomą zawartością. Zrobiło mi się bardziej smutno, bo on obiecywał, mówił że to nie tak, sratatata. I tutaj historia zatacza koło. W wielkim skrócie powiem, że zatoczyła je jeszcze wiele razy w ciągu tych dwóch lat - nawet nie wiem, kiedy przestałam być taka wyluzowana, jeśli chodzi o seks. Teraz czuję się koszmarnie sama ze sobą, do tego jestem wściekła na A i totalnie nie wiem, co ze sobą zrobić. Wiem, co powiecie - po co mu ufałam, trzeba było odejść skoro mi to nie pasuje, dlaczego go szpieguję. Problem w tym, że to nie jest tak proste, jak się wydaje. Bo on jest naprawdę cudownym chłopakiem (poza tymi wyjątkami), jest uroczy, nie wyobrażam sobie życia bez niego - właściwie nasze życie jest jak super fajny sen, który raz na jakiś czas zostaje przerwany przez najgorszy koszmar. Często jest tak, że czuję, że go nienawidzę, najchętniej bym go rozszarpała na drobne kawałki, a jednocześnie mam wielką ochotę go przytulić .
Jednak cała ta historia to pikuś przy tym, co stało się dziś. Dziś znalazłam jego pendrive. Tym razem nie zamierzałam go przeglądać w celach 'szpiegowskich' - pamiętam, że na takim pendrivie miał kiedyś film, który bardzo chcę obejrzeć drugi raz, a nie mogę go nigdzie znaleźć - no i wtyknęłam ten nieszczęsny pen. To, co zobaczyłam, przechodzi moje najśmielsze oczekiwania. Nie wspominam setek pornoli - każdy z datą ok. luty-marzec 2012, czyli wtedy, kiedy nasz związek był jeszcze w powijakach i nic tak naprawdę o tym nie wiedziałam. Te filmy pościągane z najróżniejszych portali, to nic - bo są tam zdjęcia dziewczyn, które on kiedyś znał, albo spotkał - wszystkie z głębokimi dekoltami, super ładne, w folderach wśród tysiąca pornoli. Czuję, że już zupełnie przestałam mu ufać. Dopóki facet ogląda sobie w internecie kobiety, których pewnie nigdy nie spotka - ok. Nawet mówiłam mu, że niech już ogląda, żeby tylko mnie o tym poinformował. Bo męczyło mnie już ciągłe gadanie, że on nie lubi, nie chce, nie będzie - a później sytuacja i tak się powtarzała.
Mniejsza o to. To są jego znajome. Nieważne, czy mniej, czy bardziej - najbardziej razi mnie zdjęcie jakichś trzech dziewczyn w pociągu - niby nic, ale zabolało mnie, że ja płakałam za nim całe dnie, a on się świetnie bawił z jakimiś nowo poznanymi laskami w podróży... Jeszcze gorsze jest to, że jego tu nie ma, bo jest teraz na domówce u kolegi - a ja chciałabym pogadać z nim tu i teraz, wyjaśnić sobie to wszystko i żyć dalej spokojnie... Pisałam z nim już, on mnie przepraszał, ale jakby w końcu się przyznał, że on jednak to lubi... a ja czuję się tak, jak jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło po takim odkryciu. Patrzę na jego zdjęcia i nie mogę uwierzyć, że podobały mu się jego ZNAJOME, że miał ich zdjęcia w komputerze, oglądał je, nie wiadomo co wtedy robił... miał zapisane ich imiona, nazwiska, numer do jednej się znalazł... Czuję, jakby on z nimi wszystkimi uprawiał seks, jakby mnie te tysiąc razy zdradził przez 3 lata. Tęsknię za nim, chcę, żeby już wrócił, ale z drugiej strony czuję, że tym razem moje zaufanie zostało kompletnie zrujnowane... Nie chcę z nim zrywać, bo cały czas wierzę, że on jednak nie jest kretynem z ptaszkiem zamiast mózgu, ale nie wiem też, jak się zachowam, kiedy go zobaczę... Jestem załamana, nie wiem co o tym wszystkim myśleć. Czy to w ogóle ma jeszcze sens?

Czy Ciebie bardziej meczy to, ze oglada, czy to ze nie powiedzial Ci o tym? Ogladanie, trzymanie i ukrywanie zainteresowan (zdjec) przez niego nie wyglada mi na jakas dramatyczna forme uzaleznienia.  Choc wymaga stanowczej interwencji - z naciskiem na STANOWCZEJ.

PS. Zainteresowal mnie Twoj pseudonim. Czy czytalas Karola Maya?

Właściwie gdyby na samym początku mi powiedział, że ogląda, to nie robiłabym problemu. Teraz męczy mnie podwójnie - to, że ogląda i to, że nie mówi o tym. Szczerze mówiąc, myślałam o tym, czy on przypadkiem nie jest uzależniony, ale zawsze odpychałam od siebie tą myśl, uważałam, że to niemożliwe...
Cóż, i dokonałam kolejnego odkrycia. W notatniku, oprócz mnóstwa linków do pornosów, zdjęć na fb/fotce (znalazły się nawet sex kamerki na żywo...), znalazłam swoje stare hasło do gg. Już wcześniej podejrzewałam, że mógłby mnie szpiegować, bo nieraz zmieniał mi się status chociaż nic nie robiłam etc., ale rozmawiałam z nim o tym i później stwierdziłam, że temat zamknięty. Teraz chyba jednak nie taki zamknięty... Jestem naprawdę w szoku. Czuję, jakbym nigdy go nie znała. On sprawia wrażenie, jakby się mało przejmował tą całą sprawą, jakby nie wiedział, jak bardzo mnie tym rani. A ja zaczynam żałować, że się w ogóle poznaliśmy...

PS. Nie czytałam - za to przepadam za ZZ Top