Samotność po śmierci ukochanego męża - Netkobiety.pl

Bardzo bardzo Ci współczuję, to straszne kiedy ta osoba odchodzi, a którą się tak kocha....Masz na szczęście kochanego synka, który zawsze będzie Ci męża przypominał, masz po nim żywą pamiątkę i po czasie to dostrzeżesz. On odszedł bo widocznie ktoś u góry tak to zaplanował ( ja nie znajduje innego wytłumaczenia ) i ZAWSZE tłumacze sobie że tym którzy odeszli jest lepiej w tym innym świecie...to przynosi pewnego rodzaju ulgę. Teraz musisz zadbać o synka i o SIEBIE SAMĄ. Moja mama skupiała się właśnie na tej codzienności i dzięki pracy jakoś doszła do siebie. No i oczywiście nasze wsparcie i bliskość. Te wszystkie elementy powoli wyciągnęły ją z depresji, bo w takich okolicznościach wszystko się liczy i wszystko ma znaczenie.
Jeszcze raz bardzo Ci współczuję i na prawdę liczę że uda Ci sie to przezwycieżyć.
Zawsze możesz do mnie napisać.
Pozdrawiam!

To straszne co piszesz, straszne w jaki sposób odszedł..Nie obwiniaj się o to że nie miałaś intuicji bo w niektórych przypadkach po prostu jej mieć nie można, po części ludzie zabierają tajemnice ze sobą, niektórzy są za słabi, żeby szukać pomocy u kogoś..mój kolega też popełnił samobójstwo, bo dowiedział się że jest nieuleczalnie chory, ale takiego ruchu z jego strony nikt się nie spodziewał. Pamiętam ten ból i twarze tych cierpiących i zdezorientowanych ludzi, pytanie dlaczego?? aż do bólu zadawane, wręcz jesteś pijana od tych myśli, chcesz zasnąć i przynajmniej przez chwilę przestać czuć. Ale musisz zrozumieć, że Ciebie czeka inny los!! INNY. Twój mąż zdecydował się odejść i wziął decyzję na swoją odpowiedzialność. Sam sprawił, że już go nie ma. Gdybyś cokolwiek wiedziała z pewnością byś go odwlokła od takiej decyzji. Jednak tak to ukrył że nie było sposób rozpoznać. To tragiczne. Ale też niezmienne. Nie odwróci się tego. Teraz na pewno będzie boleć, dlatego musisz ROZMAWIAĆ z innymi. Nie zaszywaj się zupełnie w swoim świecie: myśli, złudzeń, pół-snów i tej przeraźliwej ciszy. Musisz rozmawiać. Płakać z najbliższymi, mówić im o wszystkim co czujesz, nawet nie musisz rozmawiać ale po prostu czuć obecność drugiej osoby, bo na pewno nie jesteś sama. Czasami życie wydaje się na prawdę tak zajebiście ciężkie że mówisz sobie - nie dam rady to koniec. Ale uwierz mi że człowiek jest tak skonstruowany że może znieść na prawdę wiele. I potrafi przetrwać najgorsze chwile. Teraz czujesz że twoje życie się skończyło, bo go kochałaś, kochasz..Ale życie toczy się dalej. Twój synek rośnie i potrzebuje swojej mamy. Przecież nie mogłabyś zostawić go zupełnie samego!!Małego chłopca który tak cię kocha. Boli i będzie boleć ale przyjdzie dzień że poczujesz że musisz się dźwignąć. To zaskakujące ale tak właśnie rodzą się nowe etapy w życiu. Pamiętaj ze jesteś tutaj bardzo komuś potrzebna.
Mocno pozdrawiam! Już wiesz - jakby co pisz..

Dziewczyny, ja to wszystko wiem, że mam dla kogo żyć, że muszę się pozbierać. Tylko w praktyce to wszystko wygląda zupełnie inaczej. Każdy dzień to męczarnia przez którą muszę przechodzić, wykonywanie najprostszych czynności sprawia trudność, nie mówiąc już o tym, żeby zrobić coś bardziej wymagającego skupienia i uwagi np. pomóc dziecku w lekcjach. U psychologa byłam, u psychiatry też. Psycholog był głównie po to aby pomóc mi w powiedzeniu synowi prawdy, tzn., że jego tata sam odebrał sobie życie. Dobrze, że zdecydowałam się na tą wizytę bo moim zamiarem było ukryć tę prawdę przed dzieckiem. Psycholog stwierdziła, że muszę powiedzieć jak było bo dziecko nie może być wychowywane w atmosferze tajemnicy. Zajęło mi to miesiąc aby zebrać się na odwagę ale porozmawiałam z synem. Natomiast wizyta u psychiatry był już tylko dla mnie. Chodziło mi głównie o leki, które pomogłyby mi jako tako funkcjonować, bo czułam że naprawdę się sypię. Nie umiałam załatwić prostych spraw np. w urzędzie bo ciągłe ryczałam i trzęsły mi się ręce, nie umiałam nawet wyjąć prawa jazdy z portfela. Leki brałam przez tydzień  i odstawiłam bo czułam się po nich zobojętniała, tak jakby moje życie nie dotyczyło mnie. Dziwne uczucie, nie mogę nawet tego opisać, byłam jakaś dziwnie zawieszona. Muszę męczyć się na "trzeźwo", czasami tylko łykam jakiegoś procha aby wreszcie móc się wyspać bez ciągłego wybudzania się i zrywania z walącym sercem dwie godziny przed budzikiem. Psychiatra namawiała mnie też na psychoterapię ale stwierdziłam, że ta rana zbyt mocno krwawi i że nie jestem jeszcze na to gotowa, może później.
Byłam dzisiaj na cmentarzu i powiedziałam Mu, że nigdy nie pozwolę Mu odejść i że nie wybaczę tego co nam zrobił.

Witaj. Mój mąż nie żyje ponad rok odszedł nagle pozostawiając mase niezałatwionych spraw. Jestem od ciebie młodsza i tez mam synka, to nie jest łatwe ja nadal niepotrafię pogodzić się z tym co się stało, choć on nie miał wpływu na nic. Doskonale wiem jednak co czujesz, tego nie można nawet opisać słowami. Mi leki pomogły w miare normalnie funkcjonować, bez nich nie dała bym rady. Psycholog był mniej pomocny ale z chęcią skorzystałabym z dobrej psychoterapi niestety ja nie mam takiej możliwości. Moja teściowa wpadła w tak silną depresję ze bez leków wogóle by niefunkcjonowała bo i z nimi ledwo daje radę a zaczynało się właśnie tak jak u ciebie z wybudzaniem z walącym sercem, którego nie mozna było opanować, więc nie jestem pewna czy z tym samowolnym odstawieniem leków podjełaś słuszną decyzję.
Moją kuzynkę kilka lat temu spotkało to samo co ciebie i też została z maleńkim dzieckiem miała wtedy dwadzieścia kilka lat i świat jej się zawalił. Dała radę bez leków choć było ciężko. Postaraj się mu wybaczyć to przyniesie ci ulgę i pozwoli zrobić krok do przodu. Nie szukaj odpowiedzi, dlaczego? bo jej nie znajdziedz a tylko zadręczysz siebie. Kazdy z nas przychodzi na ziemie tylko na jakiś z góry określony czas, twój mąż też. Przecież on nie chciał cię skrzywdzić, napewno cię kochał sama mówisz że byłaś szczęśliwa niczego nie czułaś. Pomyś że coś lub ktoś popchneło go do tego i nie widział w tamtym momencie innej możliwości. Postaraj się mu wybaczyć dla siebie i dla waszego synka, bo on naprawdę cię teraz potrzebuje. Życzę dużo siły.

Witam Cie sama78.
Podejrzewam,ze jest Ci bardzo ciezko,chciaz nie przezylam czegos takiego.Ale potrafie sobie to wszytsko wyobrazic.
Mowi sie,ze trzeba miec ogromna odwage ,zeby sobie odebrac zycie.
Zastanwia mnie to czy Twoj maz chociaz zostawil ci list na pozegnanie, i wytlumaczyl dlaczego to zrobil?
Przeciez bez powodu tego nie zrobil.
Jaka sama piszesz jestes swiadoma,ze masz dziecko i ,ze musisz sie wziasc w garsc.Dobrze,ze o tym wiesz.Ale Ty sama dla siebie tez musisz byc wazna.
Nie jest lekko tak z dnia na dzien ulozyc sobie zycie, gdzie pol zycia zylo sie z pewna osoba. Mnie sie zdaje,ze zanim zaczniesz NORMALNIE zyc moze minac nie tygodnie czy miesiace ale  nawet lata...Ale nie mozesz obie pozwolic na to by zamknac sie w sobie. Trzeba sie ogarnac,szukac optynizmu na lepsze zycie.
Nie mysl o tym,ze nie nauczysz syna , tego czy tamtego bo to   niby nalezy   do nauczenia przez ojca. To nie jest tak.
Twoj syn ma 8 lat,to juz w pewnym stopniu duzy chlopiec wiec na pewno rozumie co sie stało.
Wiadomo,ze lepeij gdy dziecko ma obojga rodzicow,ale nic na to nie poradzimy.
Ja nie wiem czy psycholog Tobie pomoze, bo teraz rzadko jest takich psychologow z powołaniem. Bardziej bym sie udała do...ksiedza...Ja wiem,ze to moze wydawac sie absurdalne. Ale ja kiedys gdy mialam problem...to poszłam do zakonnicy...Przychodzilam do niej prawaie codziennie,i ona mi wytłumaczyla co i jak.Pomogla mi.I dziekuje jej bardzo za to.
Mam nadzieje,ze mnie zrozumiesz.Bo tak jak sama piszesz , to ja tez nie chce dopuscic Tego,zeby czasem nie przyszedł taki moment ,ze nie bedziesz miala ochoty wstac z łózka.
Nie mozemy do Tego dopuscic.
Musimy znalezc w sobie sily by udzwignac ten ciezar co nam daje Bóg.Niestey.
Ale miejmy nadzieje,ze kiedys nam za to wszystko zostanie wynagrodzone.
Na pewno przez najblizszy okres bedzie Ci ciezko to wszystko zrozumiec i wybaczyc,i ja Ci sie nie dziwie.
Ale mocno wierze,ze przetrwamy to wszystko co nam przyniosł los.
Pozdrawiam Ciebie Cieplo!
Trzymaj sie!

Czesc sama78!
Ciesze sie,ze spojrzałas na to troszke z innej strony,ze uświadomiłąs sobie,ze To jego strata.Ze rezygnując z zycia, w jakims stopniu zrezynował z Ciebie i z syna.
Troche nie fer,nieprawdaż? Ale sądze też,że on w chwili gdy odbierał sobie zycie nie myslał o tym ,jak Ty sobie poradzisz. Troszke samolubny był.
Zostawił Ciebie samą,tak jakby czuł,że dasz sobie rade . Ale to nie jest tak do konca.
Zyjesz bo masz syna.
Budzisz sie przede wszystkim dla niego.
Ale udowodnimy Twojemu męzowi,że jesteś silną kobietą,i sobie tak ułożysz życie,że on patrząc z góry  będzie żałował,że tak łatwo sie poddał życiu.
Dostałas cięzki krzyż do niesienia,ale udźwigniesz go.
Ludzie po takich tragediach stawaja sie bardziej odporni na ból,i potrafią z czasem sie cieszych z małych drobnostek. Są weselsi,i mówie prawde.Nie kłamie.
Człowiek gdy traci kogos ukochanego,zmienia sie na inną postac. Coś w duszy sie umiera,ale za to coś nowego sie rodzi,coś lepszego.
Szkoda tylko,ze musi sie cos zdarzyc,zebysmy mogli zaczac cieszyc sie z Tego co mamy.
Co do mnie ,to nie miałam depresji. Tzn.uchroniłam sie od niej.Dzieki własnie zakonnicy.Gdyby nie ona to nie wiem co by bylo.
Kiedys bylam bardzo nerwowa osoba,szybko  mnie cos potrafilo z równowagi wyprowadzić,łatwo popadałam w złość.A teraz juz nie.
Teraz gdy czym sie zdenerwuje to sie...smieje..heh.Najgorzej gdy ktos mi opowiada o swoich problemach,i zaczyna narzekac jak on ma żle,to ja sie wtedy usmiecham i sobie w głowie mysle,ze "ty jeszcze nie wiesz co tzn.prawdziwe zmartwienie".
Ludzie naprawdę czasami sobie sami stwarzaja problemy. Chocby spojrzmy na to: Dzis stoje sobie w kolejce po 2 jabłka,kolejka dluga,chyba z 6 osób przede mna, kasjerka ma jakis problem z kasa,cos tam sie zacieło czy cos,a  ja stoje i czekam.Autobus mam za 5 minut i cos czuje,ze nie zdaze na niego,a nastepny mam dopiero po 20 minutach ,na dworze deszcz i zimno.No ale co zrobic. Ta pani w tym sklepie ma najlepsze jablka w Poznaniu,wiec czekam cierpliwie. I po chwili slysze jak Pan ,ktory przede mna stoi , wydziera sie na caly sklep "NIE MA PANI NIKOGO DO POMOCY? JA SIE SPIESZE A PANI TO JAKAS NIEDORAJDA ZYCIOWA. JAK PANI NIE UMIE KASOWAC,TO DO DOMU" ,kasjerka sie probuje bronic i wytlumaczyc,ze to nie od niej zalezy,ze kasa sie zacieła itd. a ten Pan dalej swoje " GÓWNO MNIE TO OBCHODZI,JA NIE MAM CZASU,ZARAZ MI AUTOBUS UCIEKNIE,WIEC PROSZE Z ZYCIEM TO NAPRAWIC". A ja co na to? Zaczełam sie smiac,bo nie wytrzymalam.Bo do przesady, takimi krzykami to nic nie zdzialamy,no nie? Wtedy ten Pan na mnie ryknąl,że jestem bezczelna,zeby sie smiac z starszych ludzi(facet mial moze  z 40 lat wiec bez przesady,ale taki stary to on nie jest). I sie wkurzył i wyszedl ze sklepu , i przy wyjsciu powiedzial takie słowa " W DUPIE MAM TEN SKLEP".i wyszedl. W tym momencie kasa sie odblokowała.Dziewczyna szybko sie uporała z 5 przede mną  osobami,i skasowała mnie. Ja wychodze ,i patrze ,ze za 1 minute mam autobus, i spogladam w bok a tam stoi ten uroczy Pan,co zrobil awanture w sklepie,i czeka na ten sam autobus co ja.Heh...I po co to bylo? Zeby popsuc sobie i  kaserce humor? Jak i tak zdazyl na ten autobus.
Ja wiem,ze to co teraz opowiadam to nici z tym co Ty teraz przezywasz ale chodzi mi o to,ze jacy ludzie sa prózni.
Ze na swiecie sa takie problemy,ze to co sie wydarzylo w tym sklepie to bylo nie potrzebne. Bo po co?
Szkoda czasu na nerwy,ja bym chciala aby ludzie zaczeli doceniac to co maja,i byli o niebo spokojniejsi.

A powiedz mi jak Twój synuś sie czuje?

Witajcie!!
Pierwszy raz uczestnicze w tego typu forach,nie wiedziałam ,że jest Was az tyle.......? Kobiet ,ktore straciły mężów.
22 maja br.zmarł moj mąz, niespodziewanie, na zawał,miał 33 lata. Zostałam sama z 4letnim synkiem i nie wiem co dalej....
Co prawda mieszkam z teściami,ale im też nie jest łatwo,po stracie syna.Nie potrafie tego ogarnać,zrozumiec,dlaczego tak sie stało. Staram sie jakoś funkcjonowac i nie plakac przynajmniej przy synku, ale jak juz mam wrazenie,że jest lepiej,że sie do ludzi usmiecham to zaraz mi łzy do oczu sie cisną. Najgorzej jest wieczorem,tak mi go brak........... nie moge nawet o tym pisac, to tak boli. Piszecie dokladnie o tym co ja czuje.tyle mielismy planow, jak bedziesz wiekszy to bedziemy jezdzic na ryby i naucze Cie grac w piłke- tak mówił i co? Jeżdze codziennie na cmentarz i serce mi peka jak patrze na tabliczke.........nie moge pisac,przepraszam..........

Witam. Mam 25 lat i 26 maja mój mąż popełnił samobójstwo jest mi tak źle.....:( wiem jak się czujecie.

Ja też... moje gg 23553303 jak ktoś chce porozmawiać. Mam 28 lat i zostałam z dwulatkiem. Modlę się o śmierć, żeby przyszła po mnie sama żeby nikt z rodziny nie czuł tego co ja. A teraz wegetacja... tylko dlatego, że jest dziecko... gdyby nie to poszłabym za mężem. Tylko czasami myślę, może już to zrobić samej bo mały jest w tym wieku, że nie zapamięta i  nie odczuje tego jak ktoś starszy. Bo w sumie po co mu taka matka. Odkąd nie ma mojego słońca nie umiem nawet na siłę uśmiechnąć się do tego biednego dzieciątka, nie mówiąc już o zabawie. A wiem, że rodzina się nim zaopiekuje. To niesprawiedliwe. Czemu te żule spod sklepu się nie wieszają a dobrych ludzi nie ma z nami przedwcześnie???!!!
Sama78
Podziwiam Cie, że umiesz odliczać dni... Ja nawet nie wiem jaki jest dzisiaj. Często z resztą jak nie zapytam to nie wiem. Wiem, że minęło ok 2 miesięcy. Ja teraz nawet robiąc dziecku mleko muszę na palcach ilość miarek odliczać. Głowa nie pracuje...

Jak Wy sobie radzicie? Ja nie radzę sobie wcale. Dostałam jakichś dodatkowych lęków i fobii Nie myję się nie czeszę nie dbam o siebie tak jak kiedyś. A wcześniej codziennie makijaż, fryzurka, a teraz po co. Nie mam na nic siły, nic mi się nie chce. Dostałam jakieś leki od psychiatry ale wcale mi to nie pomaga. Czuję, że zwariuję

Czasem mam wrażenie,że im więcej czasu mija od śmierci mojego męża,tym gorzej jest ze mną.Mam strasznie zmienne nastroje.Nieraz potrafię kogos słuchać,nawet się uśmieczam,a za chwilę staram się gdzies uciec,aby nikt nie widział moich łez.Wydaje mi się,że wychodząc do ludzi,do pracyzakładam maskę, a potem jak jestem sama,pękam ,torturuję sie przypominając wszystkie chwile,gdy byliśmy razem.Nie pogodzę się nigdy ze śmiercią męża,mam żal,że zostawił mnie samą,z załamanymi dziećmi.Z drugiej strony jestem załamana,że tak bardzo cierpiał ,skoro wolał odebrać sobie życie,niż walczyć o to aby było mu dobrze.Najgorsze jest to ,że nigdy nie dowiem się dlaczego...Pozdrawiam wszystkie wdowy,walczmy o każdy dzień

Witaj porzucona! Na tej stronce o której Ci wcześniej pisałam , jest też inna kobieta, wdowa po mężu ,który odebrał sobie życie.
Nawet jeśli nie będziesz chciała pisać z Nami, to choć zajrzyj i poczytaj!
Miłego dnia!!!   

witaj sama 78 ,doskonale wiem co czujesz ,ja tez bylam w szczęśliwym małzenstwie przez 16 lat ,mielismy wszystko czego mozna w zyciu chciec  ,dom ,wspaniałe zdrowe dzieci ,mąż popełnił samobójstwo ,to było straszne ,znalazłam go starałam się ratować ,to było jak zły sen ...co rano budząc sie (o ile udało mi sie zasnąć)odwracałam sie do męża mowiac ,skarbie ależ mialam koszmar ,ale to nie był koszmar to  byla rzeczywistość ....dziś mineło od tego dnia 2i pół roku ,przez pierwszy starałam sie być silna ....przy życiu trzymała mnie zlość na niego..robiłam wszystko na przekór temu co bylo nam bliskie...licząc na to ze ON będzie zły na mnie i przyjdzie ,chocby we śnie....dziś juz nawet zlosć nie pomaga ,wciąż mi go brak i choc nie zamknełam sie w domu ..trudno mi zacząć od nowa ,przeciwnie coraz częściej trace wiare i siły na jaką kolwiek przyszłość ,corar częściej  ogarnie mnie bezsilnosć,pytania dlaczego ?,czy nas kochał ,jak mogł w taki sposób zostawic swoje dzieci ?????

Dlaczego ludzie popełniają samobójstwo? Nie wierzę w to, ze to jest decyzja, to chyba chwila totalnego zalamania. Nie wierze tez w to, ze nie ma PRZYCZYNY ze ludzie to robią, tak jak i bez powodu ludzie  nie cpaja, nie piją alkoholu?
Dziewczyna mojego przyjaciela tez to zrobila jakis czas temu - powiesila sie, mając 27 lat i gość się podniósł, zyje, pracuję, z czasem zaczal sie umawiac z  innymi kobietami.

bardzo mi przykro i  współczuje wam, bo ja też to przeżyłam

Witaj sama78 wiem i rozumiem o czym piszesz, ja prawie pół roku temu tak samo jak ty straciłam w ten sposób męża. Też zostałam z siedmioletnim synkiem sama i do dziś nie rozumiem DLACZEGO? najpierw byłam zdruzgotana, a teraz po tym czasie raz nie mogę z tęsknoty za nim wytrzymać a za chwilę jestem wściekła na niego, że mnie tak zostawił. Mieliśmy wszystko miłość, synka którego ubóstwiał, pracę i finansowo dobrze nam się powodziło. Ja też nic nie przeczuwałam mąż do końca nic po sobie nie pokazał, Zastanawiałam się nad tym wszystkim już po śmierci wpadałam w otchłań i im dłużej się zastanawiałam tym większy miałam mętlik w głowie, uwierz mi my tego nie rozwiążemy a oni już nam tego nie powiedzą, a choć to bardzo boli tak już zostanie, ta niewiadoma która męczy nas każdego dnia jak wstajemy. Mówią nam czas leczy rany to nie prawda nie leczy,to my z czasem musimy nauczyć się z tym żyć, nikt kto tego nie doświadczył nie zrozumie nas, inaczej jest jak ktoś umiera śmiercią naturalną on nie miał wyjścia, nasi mężowie mieli ale z jakiegoś powodu nie chcieli żyć.Życzę ci wiele sił bo wiem jak to potrzebne w naszej sytuacji, staraj się codziennie zobaczyć choć malutkie światełko w tunelu jakiś promyczek radości a będzie ci lżej i z dnia na dzień będziesz coraz silniejsza. Musisz nauczyć się znowu być pogodną, jeśli ty jesteś smutna twój synek jest dwukrotnie smutny bo nie ma taty i widzi jak mama cierpi, pamiętaj jesteś silna

To mój pierwszy wpis tutaj. Kiedy tak czytam to o czym piszecie, mogłabym powiedzieć, że mam to już za sobą. Ale to tylko pusty frazes. Od śmierci męża minęły już cztery lata, a ja czasami nadal czuję sie tak jak w punkcie wyjścia. To nie jest do końca tak, że czas leczy rany... raczej człowiek staje sie wobec pewnych rzeczy bardziej obojętny, a o innych trochę jakby zapomina. Czas może i leczy rany, ale pozostają po nich blizny. Brakuje mi tej dawnej dziewczyny, która byłam, kiedy potrafiłam bardziej wszystko przeżywać, nawet płakać z byle powodu, a teraz jestem taka jakaś wyzuta z uczuć.
Najgorsze chwile przychodzą wtedy, kiedy dzieci zadają pytania. Albo kiedy jestem tylko ja na szkolnym przedstawieniu, a na widowni tłoczą sie mamusie i tatusiowie, kiedy mój syn zacina sie i nie chce nic powiedzieć, bo przecież nie ma dla kogo zaśpiewać piosenki na dzień ojca. I kiedy udaję, że jestem taka cholernie dzielna, bo dzieciaki nie powinny widzieć, że jest inaczej.
Nikt tego nie zrozumie poza mną. Nawet ta najbliższa rodzina. I jest mi tak cholernie przykro, kiedy okazuje sie, że zostają mi odebrane świadczenia rodzinne na trójkę dzieci, bo zarobki przekraczają mi jakieś śmieszne progi, a od najbliższych z wiadomej strony słyszę, że inni też tego nie mają. Moi rodzice w życiu by mnie tak nie dobili.
Ale odkryłam też w sobie coś bardzo ważnego. Teraz wiem, jak wiele potrafię zrobić, jeśli tylko zostaję postawiona w przysłowiowej sytuacji bez wyjścia. I chyba tylko samotne kobiety potrafią to zrozumieć.

Witam
Rzeczywiście, zima w domku jest wyzwaniem dla samotnej kobiety, zwłaszcza, gdy można liczyć tylko na siebie. Po śmierci męża zamieszkałam z powrotem z rodzicami, dlatego jest mi trochę łatwiej niż na przykład Tobie. No i dzięki temu jakoś łatwiej oswoiłam moją samotność. Mam praktycznie pełen dom... a moja urocza trójca nie tylko motywuje mnie do życia, ale i totalnie obdziera z wolnego czasu w którym mogłabym rozmyślać o swojej samotności.
Czasami tylko myślę, że to  wszystko niesprawiedliwe. I te komentarze, że moje dziecko miało pierwszeństwo przy zapisie do przedszkola, bo półsierota..., że pewnie mam nie wiadomo jakie zasiłki na nie.
Gdyby państwo nie dawało nikomu, tak jak kiedyś, uznałabym, że to w miarę sprawiedliwe, ale w naszym kraju sytuacja wygląda tak, że zazwyczaj pieniądze dostają Ci, którzy umieją zakombinować, a nie ci którzy potrzebują ich naprawdę.
Kiedyś usłyszałam od koleżanki pytanie, jak to jest, że minął dopiero rok, a ja sie uśmiecham, jestem pełna życia i nie wpadłam w depresję. Prawie tak, jakby to był obowiązek każdej wdowy. Ja wiem, że ona nie miała nic złego na myśli, ale zaczęłam sie potem zastanawiać, czy inni ludzie nie osądzają mnie, że ja w ogóle nie kochałam mojego męża, skoro mimo wszystko sie uśmiecham, żyję dalej i całkiem dobrze sobie radzę.
Dzięki, że się do mnie odezwałaś.

WITAJCIE MAM 34 LATA I TROJE WSPANIALYCH DZIECI MOJ MAZ ZMARL NA ZAWAL  DZIS GDY ZNOW OGLADAM NASZE ZDJECIA  W NASZYM NOWYM DOMU NIE MOGE UWIERZYC ZE MOJ SKARB NAWET W NIM NIE ZAMIESZKA. A TAK SIE CIESZYL ZE JUZ NIEDLUGO BEDZIEMY NA SWOIM. MOJ BOZE TAK MI GO BRAK.W SOBOTE MINA 4 MIESIACE GDY DOSTALAM TEN STRASZNY TELEFON. A JESZCZE 2 GODZINY PRZED SMIERCIA DZWONIL DO MNIE,ROZMAWIALISMY, SMIALISMY SIE .A POTEM JUZ TYLKO LZY I TEN STRASZY BOL. BRAKUJE MI JEGO ZAPACHU, DOTYKU,JAK MNIE WOLAL WSZEDZIE GO WIDZE NIE POTRAFIE SIE Z TYM POGODZIC.YAWSZE BYLAM RADOSNA WYSTARCZYLO ZE BYL. Z NIM NIE BALAM SIE ZYCIA NIE MUSIAL WIELE ROBIC. WYSTARCZYLO ZE BYL.... A TERAZ NIE WIEM JAK ZYC. TAK BARDZO GO KOCHAM

Witajcie dziewczyny 31lipca tego roku moj maz zginal w wypadku w pracy zostalam sama w 17tyg ciazy dzis mam juz synka dlugo walczylam z myslami samobojczymi ale nie moglam ze wzgledu na dziecko. Dzis jest inaczej jestem zrozpaczona po powrocie do domu z dzieckiem gdzie maz nie czeka chodze do psychologa ale co to za pomoc skoro to ja tylko mowie i placze nie rozumiem dlaczego on tak bardzo sie cieszyl z tego dziecka bardzo nas kochal i wtedy poprostu nie wrocil to nie jego wina glupi wypadek ale nie moge tego zrozumiec jaki Bog ma plan po co zabral mi jedyna osobe ktora mnie kochala i sie troszczyla. Ahh szkoda gadac

Witam wiem jaki to ból i strata bo stracie ukochanej osoby nie dawno też straciłam męża zyłam z nim 11 lat a zmarł ponad półtora miesiąca temu w tragicznych okolicznościach i wiem jak jest ciężko nie można sobie miejsca znajśc i wszystko co jest związane z ukochanym przypomina cały czas ogladam nasze pamiątki rodzinne i normalnie płaczę jak dziecko bo wszystko powraca .Wszyscy muwią ze jestem silna i dam sobie rade ale tak nie jestem nie pokazuje  po sobie ze jestem załamana i mnie to boli ze odeszed£ tak nagle i juz nigdy nie powruci co drugi dzień jezdze na cmentarz musze z nim pobyc chociaz na chwile  w tym wszystkim mamy razem trójkę wslaniałych chłopców i praktycznie dla nich tylko żyje dzieciaczki tez przezyły  śmierc tatuśia ukochanego bo płakały przez pierwsze godz strasznie nikomu nie życzę przezyc takiej tragedii myślałam ze więcznie bedziemy żyć razem bo mam dopiero 35 lat  a tu zostałam sama z chłopcami .

Witam ja tez straciłam ukochanego męża a moje dZieciaczki ukochanego tatusia ,mam 33lata i dwoje dzieci synka 7lat i córeczkę prawie 3 latka a mój mąż miał 31lat zmarł na zawał serca i jest mi równie ciężko jak wam ,ale obiecałam ze się nie podam dla naszych dZieci

Hej, bardzo mi przykro z Twojego powodu Myślę, że musi po prostu minąć sporo czasu, zanim zaakceptujesz utratę męża. Daj sobie przestrzeń na żałobę. Daj sobie czas.

W dniu swoich 39 urodzin 13.07.2018 mój mąż, odebrał sobie życie zostawił 3 nieletnich dzieci i ja 34 lat młoda wdowa. Serce pęka, żal który ściska od środka jest nie do zniesienia, ciągle zadaje pytanie dlaczego przecież byliśmy kochająca się rodzina, nie mieliśmy żadnych problemów ani powodu żeby on mógł to zrobić. Tak żal mi tygo czego już razem nie przeżyjemy. Codziennie zasypiam z myślą że to zły sen, budzę się rano a jego nie ma i proszę Boga żeby dał mi siłę