W Polsce nie ma ojców... - Netkobiety.pl

Ja również nie czuję się dyskryminowany. Kiedy zawoze i odbieram Młodego z przedszkola to spotykam głównie ojców i nieliczne mamy.  Jednak prawdą jest, że ojcowie są dyskryminowani i poniżani przez sfeminizowane sądownictwo rodzinne. Prywatnie znam jedną taką sędzinę bo to przyjaciółka mojej żony ale jak tak od czasu do czasu posłucham jej uzasadnień to skręciłbym ku**ie kark a ścierwo wyrzucił bezpańskim psom na pożarcie.

Zgadzam się z tym, że ojcowie są dyskryminowani. W ogóle w modelu przeciętnej rodziny zwłaszcza ze wsi ojciec wyjeżdża za granicę zarabiać kasę, a mama wychowuje dzieci. I tutaj doskonale widać to, że facet jest "bankiem spermy i bankomatem", jak to określiłaś... Wszystko jest dla mam, a tata jest od pieniędzy. Tak są wychowane dzieciaki teraz... Wniosek z własnych obserwacji, i z własnego doświadczenia - jak traktowałam mamę a jak tatę jak byłam mała...

A czy ktoś z Was albo Waszych partnerów próbował wziąć urlop tacierzyński?

Babo,
Jeśli o fora chodzi- nie znam w realu faceta,który udzielałby się na jakichkolwiek ,no  chyba ,że się nie przyznaje.
Dla mego męża forum to miejsce dla sfrustrowanych ludzi,których w realu nikt  nie chce słuchać  Eewentualnie ,
forum jest dopuszczalne by dowiedzieć się o  jakich s miejscach na  wakacje,  na ferie, lub o danym biurze  podróży z którymy akurat jedziemy.Ale z pewnością forum nie  jest po to  to  by  na  nim  pisać:) 

Mój mąż chodził z naszym dzieckiem gdy  było  niemow lakiem  na  zajęcia  na  basenie, przewijal ,ką pal, mało tego, to on kupował  ciuchy,pieluchy, wózki  i  kosmetyki .To  ja  dzi eki  niemu  dowiedzialam  się  gdzie  w  moim mieście  można kupić fajne ciuchy,zabawki itp .
Chodzi także z córka do lekarza i ona jeszcze nigdy nie spytała: a gdzie matka?
Buty do tej pory kupuje  dla córki  wyłącznie  mąż bo zna się na  tym najlepiej

O.o
Ja z kolei nigdy nie zetknęłam się z podejściem, że forum to dla sfrustrowanych ludzi, za to znam całą masę facetów piszących na forach.

Mój starszy syn jest chory i od paru lat trafiamy regularnie do jakichś lekarzy, komisji, psychologów itp. Kiedy jesteśmy z żoną razem, to pytania dotyczące dziecka są zadawane jej. I tu zazwyczaj dochodzi do małej konsternacji kiedy jesteśmy u kogoś pierwszy raz, bo żona często mówi - mąż będzie wiedział lepiej Ponieważ w okresie przedszkolnym również ja syna zawoziłem i odbierałem, to w temacie przedszkolnym też ja byłem lepiej zorientowany. Teraz w szkole jest trochę bardziej po równo, bo ja zawożę rano, a żona odbiera i jak to kobieta częściej wdaje się w rozmowy z nauczycielkami. Ja za to chodzę na wywiadówki ale przyznaję siedzę tam sam z paniami. Żona za to wzięła na siebie całość spraw związanych z różnymi zasiłkami pielęgnacyjnymi, dofinansowaniem dojazdu itp., a jest w tym zdecydowanie lepsza ode mnie, bo czepia się urzędnika jak rzep i nie odpuści jak nie wywalczy swego. Na placach zabaw widzę raczej równouprawnienie, jest sporo tatusiów. Mnie się zdaje, przynajmniej jeśli chodzi o moje doświadczenia życiowe, że w kwestii włączenia się ojców w opiekę nad dziećmi to sporo się zmieniło pokoleniowo. Pokolenie mojego ojca, teścia, to byli faceci od przynoszenia do domu pieniędzy, egzekwowania posłuchu kiedy matki nie dawały rady ale całą resztą zajmowały się one. To matka była od przebierania dziecka z pieluch, kąpieli, karmienia, spacerowania, bawienia. Ojciec był najwyższą instancją i jeśli dochodziło do tego, że matka odwoływała się do niego, to było krucho z tyłkiem. Za to kiedy sąsiedzi przychodzili się na mnie skarżyć albo raz czy dwa wzywali ojca do szkoły, to udawało mi się wyłgać ojcowską połajanką. Po latach zrozumiałem skąd ta różnica. W domu, matki musieliśmy się słuchać i ją szanować i kiedy łamaliśmy te zasady ojciec był bezwzględny w karaniu. Natomiast na zewnątrz nasze wybryki były elementem normalnego chłopięcego temperamentu więc różne takie bójki i tym podobne sprawki uchodziły nam płazem.
Ja zaś i znani mi ojcowie od początku grzebaliśmy się w pieluchach, pierwsze dziecko kąpałem tylko ja z całą pielęgnacją noworodka. Z kolkami walczyłem ja. Na spacery chodziłem ja. Przy drugim dziecku pozwoliłem się małżonce trochę więcej wykazać Niezmiennie jednak żona nie znosi chodzić z dziećmi na place zabaw, bo jak mówi nie trawi tych babskich pogaduszek przy piaskownicy, a chłopa jakoś nie zaczepiają na ploty.

Alez ja sie z tym nie kloce, niemniej wątek mial byc o ojcach..

Widzieliście dzisiejszy wątek o obecności męża podczas szczepień? Autorkę drażni, że jej mąż jeździ z nią i ich pociechą do pediatry, bo "co ludzie pomyślą, że ja jakaś niezaradna jestem, bo męża ze sobą ciągnę"... Trochę mnie zatkało, przyznam. Jak się chłop dzieckiem nie interesuje, źle. Jak się interesuje, też niedobrze

Babo, ja ten i ten drugi watek podsumuje jednym zdaniem: takich mamy mezcyzn, jakich sobie wychowalysmy. Glownie mam na mysli matki, te ktore obsluguja synow 24/7 nawet kiedy syncio do 30-tki dobiega ale tez i pozniejsze ich partnerki. Jak nie wymagamy tylko traktujemy jak retardowane swiete krowy to pozniej nie mozemy narzekac, ze albo mu sie nie chce albo nie potrafi.

Ktora z pan tutaj nauczy syna jak wyprasowac swoje koszule, jak nastawic pranie zeby wszystko w rozu nie wyszlo, jak prosta zupe na kosciach ugotowac itp.? Corki te nauki pobieraja od malego i potem niektore automatycznie uwazaja, ze to ich obowiazek i ze facet i tak nie potrafi.

Jakby mi ktos regularnie dawal sygnal, ze "daj spokoj, ja to zrobie lepiej i szybciej", to tez bym sobie na kanapie lezala z pilotem w reku i w powazaniu miala caly swiat.

Wiesz Babo, ze ja od dlugiego czasu mieszkam w Finlandii i przyznam, ze czytam niektore wpisy o tematyce damsko-meskich stosunkow na tym forum jak opowiesci si-fi.

A to akurat cieszy i napawa nadzieja:))